Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Η παύση της ισόβιας υπερορίας

Κύριε διευθυντά
Στη μικρή αναδρομή, που έκανε η «Κ» στο φύλλο της Κυριακής 13 Μαΐου 2018, στα γεγονότα που συνδέονται με τον πρίγκιπα Ανδρέα και την οποία υπογράφει ο κ. Δημήτρης Αθηνάκης, αναφέρεται: «Το 1935 είχε αποκατασταθεί ο στρατιωτικός του βαθμός».
Επ’ αυτού θα ήθελα να παρατηρήσω ότι η αποκατάσταση δεν έγινε το 1935 αλλά το 1936 και δεν αφορούσε μόνο στον στρατιωτικό βαθμό του πρίγκιπα.

Συγκεκριμένα, με τον αναγκαστικό νόμο που εκδόθηκε την 21 Ιανουαρίου 1936 και δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, τεύχος Α΄, αριθ. φύλλου 38 της 22 Ιανουαρίου 1936: «Εξηφανίσθη η από 19 Νοεμβρίου 1922 απόφασις του εν Αθήναις εκτάκτου Επαναστατικού Στρατοδικείου, δι’ ης επεβλήθη εις την Α.Β.Υ. τον Βασιλόπαιδα Ανδρέαν η ποινή της ισοβίου υπερορίας και της εκ του βαθμού του εκπτώσεως». Εκτός λοιπόν ότι αποκατεστάθη ο στρατιωτικός βαθμός, έπαυσε να ισχύει και η ισόβιος υπερορία.

Ματθαιος Μ. Δημητριου, Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.

Ιδρυση 4ης τάξεως στο Λύκειο

Κύριε διευθυντά
Σχετικά με το ζήτημα της επιλογής των μαθητών για φοίτηση στα ΑΕΙ-ΤΕΙ καταθέτω την ακόλουθη πρόταση, διότι θεωρώ τις πανελλήνιες εξετάσεις σύστημα αποτυχημένο και ξεπερασμένο, την δε μετατροπή της Γ΄ Λυκείου σε προπαρασκευαστική τάξη μέτρο διαλύσεως του Λυκείου. Οι εξετάσεις αυτές δεν είναι έγκυρες, διότι δεν μετρούν εκείνο που ζητείται: να ξεδιαλέξουν τους ικανότερους, τους πιο κατάλληλους για πανεπιστημιακές και τεχνολογικές σπουδές μαθητές, βάσει καθορισμένων κριτηρίων, και δεν τους κατανέμουν σωστά στα αντίστοιχα επιστημονικά πεδία και επαγγελματικούς κλάδους, στα οποία πιθανολογείται ευλόγως ότι θα ευδοκιμήσουν. Η πρόταση χρονολογείται ήδη από το 1964.

Για να ανέλθη το επίπεδο των πανεπιστημιακών και των τεχνολογικών σπουδών στην χώρα μας, το οποίο είναι κατά μέσον όρο χαμηλό –όπως φαίνεται από την αταξία, την απειθαρχία και την ασέβεια που επικρατεί στα πανεπιστήμια και στα τεχνολογικά ιδρύματα· από την ευρύτατη αντιγραφή, την παπαγαλία και τις απανωτές εξετάσεις· από τις πειρατικές καταλήψεις, τις καταστροφές και τους βανδαλισμούς· από το εκβιαστικό «δημοκρατικό» πέντε, τους «αιώνιους» φοιτητές και την απροσδιόριστη διάρκεια σπουδών, με το συνακόλουθο υψηλό κόστος– χρειάζεται ένα δραστικό μέτρο επιλογής των διανοητικώς και διαπρακτικώς αξιοτέρων, των σοβαρών και εργατικών, αφού μόνον η ποιοτική διαφορά εγγυάται ότι μπορούμε να σταθούμε όρθιοι και ανταγωνιστικοί. Πρέπει να γίνωμε ένα αντίστοιχο Ισραήλ, αλλιώς κινδυνεύομε...

Η θέσπιση 4ης τάξεως στο Λύκειο θα παρέχη πολύτιμη καθοδήγηση και προετοιμασία στους μαθητές που ενδιαφέρονται για σοβαρές ακαδημαϊκές και τεχνολογικές σπουδές στα πανεπιστήμια και στα πολυτεχνεία· θα λειτουργή ως ανιχνευτικός και προσανατολιστικός δίαυλος των ενδιαφερόντων των μαθητών προς τους κλάδους σπουδών που κλίνουν και εκδηλώνουν τις απαιτούμενες ικανότητες και δυνατότητες· και θα προσφέρη ένα δοκιμαστικό στάδιο για αυτές τις σπουδές, με την παροχή των απαραιτήτων βασικών γνώσεων και την δοκιμασία των ικανοτήτων των που αντιστοιχούν στο επίπεδο του αναβαθμισμένου bacalaureat. Επί πλέον θα παρέχουν συγκεκριμένο αναλυτικό ακαδημαϊκό και επαγγελματικό προσανατολισμό στους μαθητές, προκειμένου να μπορούν να ρυθμίζουν, και κατόπιν εμπειρικών δοκιμών, να ανα-ρυθμίζουν ορθότερα τις επιλογές τους.

Η 4η τάξη του Λυκείου θα αποτελή μία ενδιάμεση βαθμίδα μεταξύ δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαιδεύσεως· ένα είδος μονοετούς ακαδημίας ή κολλεγίου, που θα λειτουργή ως πρόδρομη πανεπιστημιακή προ-επιλογή. Συνεπώς, για την εισαγωγή στην Δ΄, την προ-πανεπιστημιακή τάξη, να απαιτείται γενικός βαθμός Λυκείου 14 (ή 15).

Ως αποτέλεσμα της θεσπίσεως 4ης τάξεως στο Λύκειο, θα καταργηθούν οι πανελλήνιες εξετάσεις εισαγωγής στα πανεπιστήμια, αφού οι μαθητές θα εισάγονται σε αυτά βάσει του βαθμού των στο ακαδημαϊκό αυτό απολυτήριο, και ενδεχομένως, σε εξειδικευμένες εξετάσεις που θα απαιτούν οι διάφορες πανεπιστημιακές σχολές. Ετσι και το Υπουργείο Παιδείας θα παύση να είναι πανελλαδικό εξεταστικό κέντρο και οι γονείς θα απαλλαγούν από πολλά βάσανα, σκοτούρες, αγωνίες και αχρείαστες οικονομικές και χρονικές σπατάλες.

Προστίθεται βεβαίως μία επί πλέον βαθμίδα με την 4η τάξη μεταξύ μέσης και ανωτέρας εκπαιδεύσεως, η οποία αυξάνει το κόστος και τον χρόνο των σπουδών. Ομως εκτιμώ ότι το συνολικό κόστος θα είναι σαφώς μικρότερο, αφού θα αποφεύγονται οι κοπιώδεις, οι αγχωτικές και οι ψυχοφθόρες προετοιμασίες στα φροντιστήρια. Θα αποφεύγονται επίσης, σε μεγάλο βαθμό, οι εσφαλμένες επιλογές των μαθητών ως προς την καταλληλότητά των για τις πανεπιστημιακές σχολές και τους κλάδους σπουδών που επιλέγουν –λόγω ανωριμότητας, άγνοιας και μη επαρκούς δοκιμασίας– το κόστος των οποίων είναι μεγάλο και φαίνεται αφ’ ενός στην μεγαλύτερη διάρκεια σπουδών πολλών φοιτητών και αφ’ ετέρου στις χαμηλού επιπέδου επιδόσεις των. (Για περισσότερα βλ. το βιβλίο μου Παιδεία και Χρεωκοπία, εκδ. Γρηγόρη 2018.)

Πανος Ι. Πολυχρονοπουλος, Tέως καθηγητής Παιδαγωγικής του Πανεπιστημίου Πατρών

Αυτός ο Αγγελος δεν έχει φύγει

Κύριε διευθυντά
Η φιλία μου με τον Αγγελο Δεληβορριά άρχισε πριν από 25 χρόνια με την ίδρυση των Αρχείων Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής του Μουσείου Μπενάκη. Ημουν ήδη 50 χρόνων - μια ηλικία που δεν κάνεις πια εύκολα φιλίες. Κι όμως με τον Αγγελο γίναμε φίλοι. Συνεργαστήκαμε, μοιραστήκαμε προσωπικές ανησυχίες και έγνοιες, δουλέψαμε μαζί. Εμαθα δίπλα του πάρα πολλά, που νιώθω σήμερα υποχρεωμένη να τα μεταδώσω σε άλλους. Τον εκτιμούσα και τον αγαπούσα και μου το ανταπέδιδε.

Ηδη γράφτηκαν πολλά και θα γραφούν κι άλλα. «Το Μουσείο Μπενάκη έχασε τον Αγγελό του», «Ο πολιτισμός έχασε τον άγγελό του», «Εφυγε η ψυχή του Μουσείου Μπενάκη»...

Ε, λοιπόν, όχι. Ο Αγγελος δεν έφυγε. Ο Αγγελος θα φύγει μόνον όταν εμείς οι φίλοι, οι συνεργάτες και οι μαθητές του πάψουμε να ποτίζουμε το δέντρο που φύτεψε. Γιατί σημασία δεν έχει να ζει μέσα μας, κάτι που το θεωρώ δεδομένο, αλλά να συνεχίσουμε με πίστη και όραμα το έργο του.

«Κάθε αποχαιρετισμός είναι δύσκολος», έγραφε ο ίδιος για τη Φαλίτσα Ρίζου το 2002, «αλλά η απώλεια ελαφραίνει από τη θαλπωρή των αναμνήσεων, από τη συναίσθηση του χρέους, από την ανάγκη της εκπλήρωσης του χρέους σε αυτόν που φεύγει».

Σε εμάς τώρα μένει να αναδιπλώσουμε τα μανίκια, όπως το έκανε μεταφορικά και κυριολεκτικά ο ίδιος, και να ενεργοποιήσουμε το περιεχόμενο της έννοιας του πολίτη, ως εσωτερική ανάγκη επικοινωνίας και προσφοράς.

Σου χρωστάμε αν όχι ένα μουσείο, τουλάχιστον μία έκθεση, ένα αφιέρωμα στη γενιά του ’60.

Περίμενα να τον ακούσω στην Ακαδημία Αθηνών. Ας αναλάβει η Ακαδημία την έκδοση της εναρκτήριας ομιλίας του.

Τον θυμάμαι ευθυτενή, σοβαρό, με τα χέρια απλωμένα στο ύψος των ώμων σαν φτερά να ετοιμάζεται να χορέψει «ωραίος ως Ελλην».

Μαρω Καρδαμιτση - Αδαμη

Ατίμητο κέρδος το αποτύπωμά του

Κύριε διευθυντά
Αισθάνομαι την ανάγκη να πω κι εγώ δυο λόγια για τη δυσβάσταχτη απώλεια του Αγγελου Δεληβορριά, αλλά και για το ατίμητο κέρδος που υπήρξε η παρουσία του ανάμεσά μας – αυτή θα είναι πια κτήμα εσαεί.

Η πολυδιάστατη συμβολή του στον ελληνικό πολιτισμό θα γίνεται όλο και πιο φανερή όσο περνάει ο χρόνος. Αλλά δεν θα ήταν, πιστεύω, τόσο ευεργετική αν δεν πήγαζε από την άδολη δωρεά όλης του της ύπαρξης. Δεν ξέρω άλλον άνθρωπο στη σημερινή Ελλάδα που να χάρισε σε τόσο πολλούς και να δέχτηκε από τόσο πολλούς τόσο μεγάλη αγάπη.

Ο Αγγελος μας ένωνε εκεί που τόσοι και τόσοι μας χωρίζουν. Ιδού η πιο πολύτιμη παρακαταθήκη του για όσους από εμάς ποθούν να δημιουργήσουν γόνιμο έργο, όποιο κι αν είναι, σ’ αυτόν τον δύσκολο τόπο.

Γιαννης Κιουρτσακης


Μην πάει το μυαλό αλλού. Είναι σκίτσο του ξυλόπηκτου θεάτρου Μπούκουρα, που γνώρισε επί δεκαετίες ημέρες καλλιτεχνικής δόξας τον 19ο αιώνα· βρισκόταν στη σημερινή πλατεία Θεάτρου της Αθήνας. Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής: «...η πρώτη αοιδός Ρίττα Βάσσο καλουμένη και ο βαρύφωνος Πολλάνης κατενθουσίαζαν τους απογόνους του Σοφοκλέους ψάλλοντες την Νόρμαν και την Λουκίαν». Ωστόσο, ο μπαρμπα-Γιάννης Μακρυγιάννης έφριξε και αιτία ήταν η καλλίπυγος Ιταλίδα ερμηνεύτρια, «φωνάρα» όπως θα λέγαμε σήμερα, που έθελγε όχι μόνο γέροντες. «Μαθητές πουλάνε τα βιβλία τους να πάνε να την ακούσουν», έγραψε ο στρατηγός, ανήσυχος για λοξοδρόμηση της νεολαίας και του νεοσύστατου κράτους.

Η «Λουτσία», η «Φήμη», η χαριτόβρυτος Ρίτα και η χαρά των εφήβων

Κύριε  διευθυντά
Στο πρόγραμμα της παραστάσεως Lucia di Lammermoor του Ντονιτσέτι, που ανέβασε πρόσφατα η Εθνική Λυρική Σκηνή, δίνονται πληροφορίες σχετικά με την προϊστορία της δημοφιλούς όπερας στον τόπο μας. Οτι πρωτοπαίχθηκε δηλαδή από τη Λυρική μας Σκηνή το 1943 (βλ. και εκτενές άρθρο του κ. Δ. Μαρίνου στην «Κ» της 13-3-2018). Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που παραστάθηκε το έργο αυτό στην Αθήνα. Η «Λουτσία» πρωτοπαίχθηκε εδώ τον Ιανουάριο του 1840, εκατό ολόκληρα χρόνια πριν από την ίδρυση της ΕΛΣ και μόλις τέσσερα χρόνια μετά την παγκόσμια πρώτη της όπερας στη Νάπολη, ζώντος ακόμη του συνθέτη. Μοναδικό θέατρο στην Αθήνα ήταν το «ξυλόπηκτον θέατρον Μπούκουρα», (σήμερα Πλατεία Θεάτρου). Περιοδεύοντες τότε ιταλικοί θίασοι σε χώρες της Ανατολής έδιναν παραστάσεις μελοδράματος. Πρώτος ίσως απ’ αυτούς στη μόλις απελευθερωμένη χώρα ήταν ο Ιταλός V. Sansoni που έκανε σημαντικές βελτιώσεις στο θέατρο και άρχισε τις παραστάσεις όπερας. Διαβάζουμε λοιπόν στην αθηναϊκή εφημερίδα «Φήμη» της 10ης Ιανουαρίου 1840 τα εξής ενδιαφέροντα: «τέλος πάντων άρχισε και το εν Αθήναις θέατρον χάρις εις τας ακαμάτους προσπαθείας του εργολάβου [=ιμπρεσάριου] κ. Β. Σανσώνη. Το παρασταθέν μελόδραμον κατά το Σάββατον 6 Ιανουαρίου ήτο η Λουκία του Λα Μερμόρ». Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, παράλληλα προς τη «Λουκία», παίζονταν επίσης και ο «Κουρεύς της Σιβηλίας», η «Κίσσα», η «Νόρμα», η «Υπνοβάτις» και η «Κιάρα του Ρόζεμπεργκ», όπου οι «περμαντόνες» Basso και Ricci με τα φωνητικά και άλλα κάλλη τους έκαψαν καρδούλες αλλά και... πορτοφόλια. Και μόνον η είδηση ότι τους γυναικείους ρόλους θα τους έπαιζαν «αληθινές γυναίκες» (sic), προκαλούσε πανζουρλισμό στο αθηναϊκό κοινό, ενώ οι εφημερίδες δεν φείδονταν σχετικών επαίνων: «η κυρία[Αιμιλία] Ρίκκη ενώνει την καλλονήν και το ύψος της φωνής με όλην την εντέλειαν της τέχνης εις εν των τραγικών μελοδραμάτων του Δονιζέτη ή του Βελλίνη», σχολιάζει και πάλιν η «Φήμη». Οσο για την «χαριτόβρυτο» Ρίτα Μπάσο, τι να πρωτοπεί κανείς; Ανθοδέσμες, κοσμήματα, κουφέτα και λευκά περιστέρια δεμένα με κορδέλλες εκσφενδονίζονταν επί σκηνής, τόσον, ώστε οι εφημερίδες διαμαρτύρονταν, ότι «το θέατρον μετετράπη ες ορνιθώνα»! Και όχι μόνο περιστέρια: «διάφοροι στέφανοι προσεφέρθησαν εις την υποκρίτριαν ταύτην και περίπου των είκοσι γαρδελινίων αναπετασθέντων επί της σκηνής με διαφόρων χρωμάτων ταινίας περιπεπλεγμένας, έστεψαν την επιτυχίαν της» («Φήμη» 3 και 7 Φεβρουαρίου 1840).

Αλλά και ο σύγχρονος Αλέξανδρος Ραγκαβής αναφέρεται στην παράσταση της Λουκίας· «ανεβίβαζε εις το θέατρον ο Σανσώνης θίασον ιταλικόν, ού η πρώτη αοιδός Ρίττα Βάσσο καλουμένη και ο Βαρύφωνος Πολλάνης κατενθουσίαζον τους απογόνους του Σοφοκλέους ψάλλοντες την Νόρμαν και την Λουκίαν», (Απομν. Β΄, 47). Ενδιαφέρον είναι και το σχόλιο του ιστορικού William Miller, ο οποίος λέγει ότι «οι τότε κριτικοί του δράματος βεβαιούσιν ότι η αττική σκηνή του Sansoni δεν υστέρει της των εν Φλωρεντία θεάτρων...». Οσο για τις δύο πρωταγωνίστριες, αναφέρει ότι «ήσαν η αφορμή όπως οι ακροαταί διαιρώνται εις δύο εχθρικά κόμματα υπερμαχούντα εκάστης εξ αυτών» («Τα πρώτα έτη των νεωτέρων Αθηνών», Ελευθερουδάκης, 1926, 36).

Διαμαρτυρίες ωστόσο ακούστηκαν και για το καινοφανές του θεάματος, τόσο, που άλλη εφημερίδα (η «Αθηνά» του Αντωνιάδη) προτείνει «να γίνεται δημοσίευσις του ονόματος του μαθητού διά των εφημερίδων, εφ’ όσον παρά τας απαγορεύσεις πηγαίνει εις το θέατρον» ενώ η «Φήμη» έλεγε, «Να έχωμε και τον νουν μας διότι είναι τεσσαρακοστή»!

Ως και ο καημένος ο Μακρυγιάννης θα γράψει με φρίκη στα Απομνημονεύματά του: «και πουλάνε τα βιβλία τους οι μαθηταί να πάνε ν’ ακούσουν την Ρίτα Βάσω την τραγουδίστρια του θεάτρου· ότι παλαβώσανε οι γέροντες, όχι τα παιδάκια...». Τότε μάλιστα θρυλείται ότι ακούστηκε από γέρο-στρατηγό της Επαναστάσεώς μας και το... «ας πάει και το παληάμπελο»!

Ησαν χαριτωμένοι άνθρωποι αυτοί οι απόγονοι του Σοφοκλέους...

Σπυρος Γ. Δημητρακοπουλος, Δικηγόρος

Τα δημοσιεύματα για τη Μικρά Ασία

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το πρόσφατο δημοσίευμα του κ. Σάκη Ιωαννίδη με τίτλο: «Αυτός ο “άγνωστος” πόλεμος». Οταν το 1950 τελείωνα το γυμνάσιο, διάβαζα στην εφημερίδα το «Ελεύθερον Βήμα» κάθε μέρα ένα άρθρο του δημοσιογράφου Κώστα Μισαϊλίδη «Εμείς δεν νικηθήκαμε», που αναφερόταν στον πόλεμο της Μικράς Ασίας. Μετά από δύο μήνες σταμάτησε η δημοσίευσή του και ερωτώ τον πατέρα μου, παλαίμαχο της Μικράς Ασίας, γιατί διέκοψαν τη δημοσίευση και μου λέγει θα μάθω και θα σου πω. Μετά από δύο μέρες μου λέγει «διέκοψαν τη δημοσίευση του άρθρου “Εμείς δεν νικηθήκαμε” γιατί θίγεται η βασιλική οικογένεια». Εγώ σταματώ εδώ και οι αναγνώστες ας βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα.

Σταυρος Τσακιρης, Συνταξιούχος Μηχανικός

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και το άγαλμα Τρούμαν

Κύριε διευθυντά
Σχετικά με τα πρόσφατα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο κέντρο των Αθηνών και αφορούσαν το γκρέμισμα του αγάλματος του Τρούμαν, θα αναφέρω ένα γεγονός που το έζησα ο ίδιος, την εποχή που ήταν στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, επί πρωθυπουργίας του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου.
Στα μέσα του 1983 ευρισκόμουν στην Ελλάδα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Σε αυτό το διάστημα επισκέφθηκε την Ελλάδα αντιπροσωπεία της Ελληνοαμερικανικής Ενωσης (ΑΧΕΠΑ) με επικεφαλής τον πρόεδρό της Γιάννη Πλουμίδη, γνωστό δικηγόρο από το Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας. Ο Γιάννης ήταν πολύ γνωστός μου και είχαμε μάλιστα και οικογενειακή φιλία. Η αδελφή μου με ενημέρωσε για την παρουσία του εδώ και εξ αυτού τηλεφωνηθήκαμε. Μου απεκάλυψε ότι την επομένη η Ενωση είχε ραντεβού στο Καστρί για να επισκεφθούν τον Ανδρέα Παπανδρέου (γνωστός του από την Αμερική) και αν ήθελα να παραβρεθώ κι εγώ. Του είπα «ΟΚ». Την επομένη, στο ραντεβού, η Ομοσπονδία ΑΧΕΠΑ του ενεχυρίασε μία επιταγή σε δολάρια με ένα ουκ ευκαταφρόνητο ποσό, για να καλυφθούν διάφορες ανάγκες. Στη σχετική συζήτηση ο πρόεδρος Γιάννης Πλουμίδης του ζήτησε να μην είναι τόσο αντιαμερικανιστής στη ρητορική του και επίσης τον παρακάλεσε και εκ μέρους όλης της Ομοσπονδίας να ξαναστηθεί το άγαλμα Τρούμαν, που σημειωτέον είχε γκρεμιστεί.

Η απάντησή του ήταν «Μην ακούτε τι λέω εγώ, αλλά τι κάνω και όσον αφορά το άγαλμα θα ξαναστηθεί πριν εσείς επιστρέψετε στην Αμερική». Τις υποσχέσεις του τις τήρησε στο ακέραιο, που μέχρι πρότινος με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ επιχειρήθηκε να ξαναγκρεμιστεί.

Σήμερα με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, με τους εξ Ανατολών γείτονές μας, σε ποιους ακουμπάμε για προστασία;

Μια υπόσχεση στην αμερικανική πρεσβεία, κύριε πρωθυπουργέ, α λα Ανδρέα Παπανδρέου να δοθεί, και είμαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα ξαναπλησιάσει εκεί. Αυτά.

Βασιλειος Γουλας

Η ναυπήγηση του «Αβέρωφ»

Κύριε διευθυντά
Παρακαλώ να μου επιτρέψετε μία διόρθωση στο προ ημερών ρεπορτάζ για την επίσκεψη του πρίγκιπα Καρόλου στο θωρηκτό «Αβέρωφ». Το «Αβέρωφ» –στην πραγματικότητα θωρακισμένο καταδρομικό– ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία Ορλάντο στο Λιβόρνο της Ιταλίας και όχι στη Βρετανία.
Κωστης Σταμπουλελης

Η αναδοχή, η ψήφος και η ρετσινιά

Κύριε διευθυντά
Συχνά οι ασθενείς μας ή οι συγγενείς τους, όταν αντιμετωπίζουν δύσκολα προσωπικά διλήμματα πάνω σε θέματα υγείας, μας θέτουν το ερώτημα: «Γιατρέ, εσύ στη θέση μου τι θα έκανες; Αν επρόκειτο για τον πατέρα σου, την κόρη σου, τον αδελφό σου, θα ακολουθούσες τη θεραπεία που προτείνεις σε μένα, έναν ξένο;». Κάτι ανάλογο διάβασα πρόσφατα σε ιστολόγιο: να θέσουμε σε όλους τους βουλευτές (αλλά και σε κάθε άλλον ενδιαφερόμενο) το ερώτημα: «Θα δίνατε το μικρό παιδί ή εγγόνι σας για αναδοχή π.χ. για ένα καλοκαίρι σε ομόφυλο ζευγάρι;». Διότι άλλο είναι να νομοθετείς ή να σχολιάζεις θεωρητικά και επί χάρτου και εντελώς άλλο να μεταφέρεις τις συνέπειες των αποφάσεών σου στο δικό σου σπίτι. Ισως αυτή θα έπρεπε να είναι η απάντηση στο σχετικό νομοσχέδιο που ψηφίσθηκε και έβαλε τα «δικαιώματα» (γράφε επιθυμίες) των μεγάλων πάνω από τα δικαιώματα και τα συμφέροντα των παιδιών. Αν απαντούσαν οι βουλευτές μυστικά, με το χέρι στην καρδιά και κατά συνείδησιν, και όχι φανερά και υπό την απειλή του «μπαμπούλα» της πολιτικής ορθότητος και της ρετσινιάς του «φοβικού», τότε θα μπορούσαμε ίσως να καταγράψουμε ειλικρινείς απόψεις και όχι απλώς να μετρήσουμε πειθήνια «κουκιά».

Αντωνης Παπαγιαννης, Ιατρός, Θεσσαλονίκη

Από το Επος του ’40 έως την αναδοχή

Κύριε διευθυντά
Οι πολεμιστές του ’40 από την επαρχία Βοΐου, όσοι άφησαν γραπτές αναμνήσεις και όσοι τις αφηγούνταν προφορικά, είχαν να λένε για τον διοικητή τους, τον λοχαγό Πυροβολικού Θεόδωρο Βουδικλάρη, ο οποίος κατηύθυνε με παροιμιώδη ευστοχία τις βολές του εναντίον των εχθρικών θέσεων, με αποτέλεσμα να ανεβάζει το ηθικό των μαχητών στα ύψη και να συντελεί στην προχώρηση των τμημάτων μας και στις αλλεπάλληλες νίκες εκείνον τον ιστορικό Νοέμβριο, με την κατάληψη του ορεινού όγκου Μοράβα και την απελευθέρωση της Κορυτσάς.

Τώρα βλέπω στην «Κ» της 5ης Μαΐου μια επιστολή του πολιτικού μηχανικού κ. Θ. Γ. Βουδικλάρη και υποθέτω πως θα έχει κάποια σχέση, πέραν της συνωνυμίας, με τον θρυλικό, για το Βόιο, Ελληνα αξιωματικό. Είτε έχει όμως είτε δεν έχει, διακρίνω στην επιστολή του την ίδια ευστοχία στις παρατηρήσεις του για το θέμα της αναδοχής παιδιών από ομόφυλα συζυγικά ζεύγη. Ζεύγη αποτελούμενα ή από «δύο άντρες» (για τον ένα δεν θα γράψω τη σύνθετη λέξη από το πρώτο συνθετικό «ανήρ» και το δεύτερο «είδος»=μορφή, και για τον άλλο τη θανατηφόρο βυζαντινή προσωνυμία εκ του «κόπρος» και «δίαιτα», όχι γιατί φοβούμαι την κατακραυγή της προοδευτικής ορθότητας, αλλά επειδή σέβομαι την αξίωσή τους να αναγνωρίζουμε την ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους, όσο και από μια εσωτερική παρόρμηση συναισθηματικής αιδούς) ή από δύο γυναίκες, εκ των οποίων η μία υποκαθίσταται στον κατά φύση ρόλο του άρρενος.

Η επιστολή εκείνη, την οποία χαρακτηρίζουν η ολιγότητα των λόγων και η στερεότητα της επιχειρηματολογίας, συμπυκνώνει την αγωνία όσων ανησυχούν για το πού οδηγεί η μονόπλευρη υπέρ συγκεκριμένης «διαφορετικότητας» εκδοχή των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ομως τα ανθρώπινα δικαιώματα όσων υφίστανται τις συνέπειες από την ελευθεριότητα των προοδευτικών ηθών τι γίνονται; Και τι γίνεται με την ιαχή της ανθρωπότητας «μάνα είναι μόνο μία», τι γίνεται με τον Γεράσιμο Μαρκορά και το «Μάνα, δε βρίσκεται λέξη καμία/ νάχει στον ήχο της τόση αρμονία»; Προκειμένου να εναρμονιστούμε με το ευρωπαϊκό (αμερικάνικο μάλλον)... κεκτημένο, θα κάνουμε την εναρμόνιση του Μοδεστίνου («Γάμος εστίν ανδρός και γυναικός συνάφεια και συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία») με τη μόδα του δυσοίωνου συβαριτισμού του αιώνος μας;

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Ο «αρραβώνας» της Δωδεκανήσου

Κύριε διευθυντά
Στις 15 Μαΐου 1945, πριν από 73 χρόνια, ήλθε στη Ρόδο, την πρωτεύουσα της Δωδεκανήσου, με το «Αβέρωφ» επίσημα, ως εκπρόσωπος της πολιτείας, ο αντιβασιλέας και Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός. Ηλθε, όπως ανέφερε και ο ίδιος στον λόγο του, που εκφώνησε στην πλατεία της Συνοικίας Μητρόπολης από ειδική εξέδρα, «για να μεταφέρω τον χαιρετισμό της ελληνικής πολιτείας προς την απελευθερωθείσα νέα ελληνική επαρχία και ταυτόχρονα να κηρύξω τον “αρραβώνα” της Δωδεκανήσου με την Μητέρα πατρίδα». Πριν από μία εβδομάδα, στις 9 Μαΐου 1945, είχε εγκατασταθεί η αγγλική διοίκηση, ύστερα από την άνευ όρων παράδοση, που υπέγραψαν στη Σύμη οι Γερμανοί.

Η ημέρα εκείνη, παρόλο που οι Αγγλοι παρέμειναν ακόμη επί δύο χρόνια περίπου, ήταν ο προάγγελος της ενσωμάτωσης, όπου ύστερα από 638 χρόνια σκλαβιάς, ο Δωδεκανησιακός λαός ελευθερωνόταν από τα δεσμά της δουλείας ποικιλώνυμων κατακτητών. Στην αποβάθρα του Μανδρακίου, τον αντιβασιλέα υποδέχθηκε ο Μητροπολίτης Ρόδου Απόστολος Τρύφωνος και στη συνέχεια εψάλη Δοξολογία στον μητροπολιτικό ναό. Αξιοσημείωτο της ημέρας εκείνης είναι το παρακάτω: Ο Δαμασκηνός έχοντας υπόψη του τη μακραίωνη δουλεία του Δωδεκανησιακού λαού, προβληματιζόταν, εάν ο χαιρετισμός που θα απηύθυνε, θα έβρισκε την απαιτουμένη ανταπόκριση, ως προς το νόημά του. Ετσι, προτού αποβιβασθεί, ρώτησε τον ανελθόντα στο «Αβέρωφ» αρχηγό της Ελληνικής Στρατιωτικής Αποστολής συνταγματάρχη Χριστόδουλο Τσιγάντε, κατά πόσον θα γινόταν κατανοητός από τον Ροδιακό λαό κατά την επίσημη ανοικτή συγκέντρωση-ομιλία του, που θα επακολουθούσε της Δοξολογίας. Οταν ο τελευταίος τον διαβεβαίωσε ότι όχι μόνο δεν υπήρχε τέτοιο πρόβλημα, αλλά απεναντίας, θα συναντούσε έναν ανώνυμο λαό, που να μιλά και να γράφει με ευχέρεια την ελληνική γλώσσα, εξέφρασε τον θαυμασμό του.

Κυριακος Ι. Φινας, Ρόδος

Δύο οι επισκέψεις του Χαϊλέ Σελασιέ

Κύριε διευθυντά
Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον, επίκαιρο και αποκαλυπτικό άρθρο των Δημητρίου Αθηνάκη και Νίκου Ευσταθίου «Γαλαζοαίματοι στη χώρα του γαλάζιου» («Καθημερινή» της Κυριακής, 6.5.2018, σ. 15), γίνεται εκτενής αναφορά στον Χαϊλέ Σελασιέ, Ρας Τάφαρι της Αβησσυνίας, και την επίσκεψή του στη χώρα μας τον Αύγουστο του 1924. Επιτρέψατέ μου δύο μικρές συμπληρώσεις. Πρώτον, ο Χαϊλέ Σελασιέ (23.7.1892 - 28.8.1975), που σημαίνει η Δύναμη της Αγίας Τριάδος, αντιβασιλέας από το 1917, επισκέπτεται πράγματι τη χώρα μας το 1924. Ο Δήμος Αθηναίων τιμώντας τον Ρας Τάφαρι έδωσε το όνομα της Αβησσυνίας σε μία πλατεία της πόλεως των Αθηνών.

Πρόκειται για τη γνωστή πλατεία Αβησσυνίας, κοντά στο Μοναστηράκι. Η παρουσία ενός τόσο μεγάλου αριθμού βοοειδών στην Αθήνα, συνδυαζόμενη και με τα τροχαία ατυχήματα από συγκρούσεις αυτοκινήτων με πεζούς, τροφοδότησε τη φαντασία και την πένα των ευθυμογράφων των εφημερίδων, μία από τις οποίες έγραφε: «Κόψε χέρια, κόψε πόδια, εις το τέλος θα μας μείνουν του Ρας Τάφαρι τα βόδια» (Πλείονα εις Π. Γ. Φούγια, «Η πτώση του αυτοκράτορα Haile Selassie A΄». Θεσσαλονίκη, Μαλλιάρης-Παιδεία, 2004).

Δεύτερον, ο αυτοκράτωρ από το 1927 Χαϊλέ Σελασιέ, φιλέλλην και προστάτης του ελληνισμού της Αιθιοπίας, ο μοναδικός ηγέτης χριστιανικού κράτους της Αφρικής, επισκέφθηκε τη χώρα μας για δεύτερη φορά το 1953. Η Εκκλησία της Ελλάδος τού επιδαψίλευσε μεγάλες τιμές, έλαβε χώρα ειδική δοξολογία προς τιμήν του στη Μητρόπολη Αθηνών [περισσότερα στον τόμο Σπυρίδωνος του από Ιωαννίνων, Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος (1949-1956), «Κείμενα», Επιστασίᾳ και φροντίδι Κυρού Διονυσίου (Ψαριανού) Προνοίᾳ Μητροπολίτου Ιωαννίνων κ. Θεοκλήτου. Επιμέλεια Κ. Π. Βλάχου. Ιωάννινα, 2008, σσ. 418-421], όπου η σχετική ευχή αναπέμφθηκε προς τιμήν του.

Χρηστος Π. Μπαλογλου, Αμαρούσιον

Οχι, στο φάντασμα της ακυβερνησίας

Κύριε διευθυντά
Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν οι κομματάρχες ότι η πλειονότητα του ελληνικού λαού δεν ενδιαφέρεται πρωτίστως για τα συμφέροντα των κομμάτων, αλλά για το καλό της πατρίδας, για την πρόοδο της χώρας. Περιμένουμε κάτι σπουδαίο και ουσιαστικό από το νέα «αμάλγαμα», το Κίνημα Αλλαγής. Ακούμε συνεχώς ένα καβγά, αν θα συνεργαστεί με τη Ν.Δ. ή με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Για όσους ενδιαφέρονται για την Ελλάδα, θα θέλαμε να ακούσουμε μια ενιαία φωνή από τη Φώφη και τους άλλους, ότι το Κίνημα Αλλαγής ‘θα συνεργαστεί, θα συγκυβερνήσει με το κόμμα, με την παράταξη, που θα υπηρετεί το συμφέρον της πατρίδας. Δεν θα συμβάλουμε σε ακυβερνησία. Οχι στα αδιέξοδα.

Νικος Ματος, Γλυφάδα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ