Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ανηγμένο νησιωτικό μεταφορικό ισοδύναμο

Κύριε διευθυντά
Μέσα Απριλίου, σε διεθνή διημερίδα παρακολούθησα μια καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αιγαίου να μιλάει για «Το Ανηγμένο Νησιωτικό Μεταφορικό Ισοδύναμο: Από τη Θεωρία στην Πράξη». Βρήκα την παρουσίασή της από κάθε άποψη εξαιρετική. Τις προάλλες συζητήθηκε στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή μια προσπάθεια της κυβέρνησης για άμεση πιλοτική εφαρμογή του. Είναι σίγουρο ότι η κυβέρνηση έχει και λόγους κομματικής σκοπιμότητας να ασχοληθεί με το θέμα. Μου έκανε, όμως, αλγεινή εντύπωση πως δεν βρέθηκε ένας από την αντιπολίτευση, μαζί με την όποια κριτική του, να πει έστω και μια μικρή καλή κουβέντα για την πρωτοβουλία. Το θέμα είναι αναμφίβολα υπαρκτό, σοβαρό, ιδιαίτερα σύνθετο και ενδιαφέρει πάρα πολλές και όχι μόνο ευρωπαϊκές χώρες. Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου και στο προσωπικό του, που με την, όπως εκ των υστέρων έμαθα, φοβερή χρηματοδότηση των 20.000 ευρώ(!) από τη Γενική Γραμματεία Αιγαίου, ξεκίνησε να το κοιτάει. Η Ελλαδίτσα μας έχει κάθε λόγο και μπορεί κάλλιστα να αναπτύξει know-how στο αντικείμενο και να τραβήξει την προσοχή της διεθνούς κοινότητας, σε κάτι ελληνικό και επί τέλους θετικό. Χρειάζεται μακροχρόνια διάθεση πολύ μεγαλύτερων πόρων στο θέμα.

Οσο για την επιβεβαίωση και σε αυτήν την περίπτωση της ποδοσφαιροποίησης της σύγχρονης πολιτικής σκηνής, αυτή μόνο θλίψη προκαλεί... Προς Θεού, όμως, μη με παρεξηγήσετε: Δεν είχα, δεν έχω και ούτε πρόκειται ποτέ να αποκτήσω καμιά συνάφεια με ό,τι ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ εκφράζουν.

Σακης Γαλιγαλης, Κέα

Οταν παρελαύνουν οι διαρρήκτες

Κύριε διευθυντά
Φιλοξενούμαι αρκετές φορές στις στήλες της εφημερίδας σας και θέλω μία έστω φορά να αναφερθώ σ’ ένα ευχάριστο θέμα, αλλά δεν τα καταφέρνω, το περιβάλλον όπου ζω δεν μου το επιτρέπει. Πρόσφατα πήγα στο χωριό μου και βρήκα το σπίτι μου διαρρηγμένο και λεηλατημένο. Με πόνεσε περισσότερο η απώλεια αναμνηστικών αντικειμένων από τη στρατιωτική ζωή του πατέρα μου. Τηλεφώνησα στην αστυνομία της περιοχής και σε λίγο ήρθαν δύο συμπαθέστατοι αστυνομικοί. Τα στοιχεία που άφησαν πίσω οι διαρρήκτες (άφθονα δακτυλικά αποτυπώματα, κηλίδες αίματος, τσιγάρα και πούρα!) δεν υπήρχε ευχέρεια να αξιοποιηθούν από την αστυνομία. Στις 11 το βράδυ κοιμήθηκα και στη μία άκουσα θόρυβο στον κάτω όροφο. Η σύζυγός μου κατέβηκε τη σκάλα και βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο μ’ ένα διαρρήκτη. Η «παρουσία μας» τον εξανάγκασε να φύγει, ευτυχώς για όλους μας. Εμαθα ότι οι διαρρήξεις στην περιοχή είναι καθημερινή υπόθεση και ότι όλα έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Η αστυνομία δεν δικαιούται να αντιμετωπίζει τους παραβάτες, έχει μετατραπεί σε διακοσμητικό στοιχείο.

Την Κυριακή, 13/5, διάβασα τη συνέντευξη του κ. Τόσκα στην «Καθημερινή» και ανατρίχιασα. Ο άνθρωπος, μετά τρία χρόνια στην εξουσία, άρχισε να υποπτεύεται ότι κάτι συμβαίνει γύρω του! Σταχυολογώ μερικές από τις φαιδρότητες που αναφέρει: Στον Εβρο, όπου έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο η είσοδος λαθρομεταναστών, «χρησιμοποιήθηκαν μη επανδρωμένα αεροπλάνα της αστυνομίας»! Ακουσον άκουσον, αποτελεσματική αντιμετώπιση του θέματος. Στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, «επενέβη η αστυνομία στο προαύλιο προκειμένου να διώξει μικροεμπόρους ναρκωτικών». Αυτό αποτελεί, κ. Τόσκα, διατάραξη της κοινής ησυχίας, θα βρείτε τον μπελά σας.

«Υπάρχει παραβατικότητα και η ΕΛ.ΑΣ. θα αναπροσαρμόσει τον σχεδιασμό της...». Τώρα μπορούμε να ελπίζουμε.  «Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει και το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων θέλει την παρουσία της αστυνομίας». Αναφέρεται στα Εξάρχεια, όπου μέχρι τώρα οι συνθήκες ήταν ανώριμες. Το καλύτερο που έχει να κάνει, είναι να πάει μέχρις εκεί να πιει τον καφέ του, όπως είχε πάει και ο αλήστου μνήμης Βαρουφάκης.

Αποστολος Γεωργοπουλος

Εμείς, οι απέναντι και η «κοινή μοίρα»

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 16ης Μαΐου σε άρθρο της Αριστοτελίας Πελώνη, ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ιμβρο φέρεται να δήλωσε ότι «η ιστορία της Ιμβρου είναι συνυφασμένη με την κοινή μοίρα Ελλήνων και Τούρκων». Αλήθεια; Από πότε; Δεχόμαστε ότι έχουμε κοινή μοίρα με τον Τούρκο, που μας εξεδίωξε από τις προαιώνιες εστίες μας; Που θεωρεί ότι σήμερα είναι κατάλληλες οι συνθήκες να μας διώξει και από τις υπόλοιπες, ονειρευόμενος, όπως λέει, τις πατρίδες της καρδιάς του; Θά μπορούσαν να γραφούν τόσο πολλά γι’ αυτό το θέμα. Ενα μόνον ας σκεφθούμε, ότι η Μικρασιατική Εκστρατεία θεωρήθηκε απ’ αυτούς «εισβολή» και η αντίστασή τους «απελευθερωτικός αγώνας». Μετά, πώς να μη φωνάζει ο φανατισμένος όχλος έξω από την Αγία Σοφία για το... ιερό τους μνημείο, Αγιά Σοφιά, Αγιά Σοφιά! Αν και ο κατευνασμός του «θηρίου» δεν επιτυγχάνεται με αυτόν τον τρόπο, ούτε η ανάγκη γίνεται φιλοτιμία, η μόνη εξήγηση που με θλίψη θα δεχόμουν είναι ότι αυτό μας επιβάλλει η αδυναμία μας.

Μιχ. Λιωσης

Αριστερά και... νέα πελατεία

Κύριε διευθυντά
Στη βικτωριανή Αγγλία, μια γυναίκα (Ινγκριντ Μπέργκμαν, βραβείο Οσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου) παντρεύεται εν αγνοία της τον δολοφόνο της θείας της (Σαρλ Μπουαγιέ), ο οποίος έτσι επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, για να αναζητήσει τα κοσμήματα που δεν βρήκε. Κάθε φορά που μπαίνει κρυφά στη σοφίτα και ανάβει το φως, η ροή του φωταερίου μειώνεται αλλού και έτσι η γυναίκα του βλέπει να τρεμοπαίζουν τα φώτα του σπιτιού και μετά να επανέρχονται. Με στόχο να την κλείσει στο ψυχιατρείο, ώστε να συνεχίσει ανενόχλητος την αναζήτηση, ο σύζυγός της επιχειρεί να την πείσει ότι έχει παραισθήσεις, διαψεύδοντας με διάφορες επινοήσεις την όραση, τη μνήμη και την αντιληπτική της ικανότητα.

Από αυτή την ταινία με τον αγγλικό τίτλο «Gaslight» (=λάμπα φωταερίου), που σκηνοθέτησε το 1944 ο Τζορτζ Κιούκορ, προήλθε η αγγλική έκφραση «to gaslight», που σημαίνει «χειραγωγώ κάποιον ψυχολογικά, έτσι ώστε να αμφιβάλλει για τη διανοητική του υγεία». Μέσω ψυχαναλυτικών δημοσιευμάτων ο όρος καθιερώθηκε στις κοινωνικές σχέσεις και αξιοποιείται πλέον και στην πολιτική αρένα.

Στην Ελλάδα, η δημιουργία πολιτικών παραισθήσεων στους πολίτες αποτελεί στρατηγική κυβερνητική πολιτική. Οπως όταν υπουργοί και βουλευτές υποστηρίζουν ταυτόχρονα ότι θα ισχύσουν και δεν θα ισχύσουν οι νομοθετημένες μειώσεις των συντάξεων. Πρόσφατα, μάλιστα, το ίδιο πρόσωπο (η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας) χρησιμοποίησε στην ίδια συνέντευξη επτά διαφορετικές διατυπώσεις για το επίμαχο θέμα, όλες κινούμενες στο ημίφως της δημιουργικής ασάφειας (τις παραλείπω για να μην κουράσω).

Εκτός από την κυβέρνηση, αποφάσισε όμως να παίξει με τη διανοητική μας κατάσταση και γνωστός πανεπιστημιακός, ο οποίος εισηγήθηκε τη θεωρία περί νομοτελειακής σοσιαλδημοκρατικής μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς φυσικά να σκεφτεί και να υποδείξει ποιες είναι οι δυνάμεις μέσα στην ίδια τη ριζοσπαστική Αριστερά που προωθούν κάτι τέτοιο, με ποιες τοποθετήσεις τους και με ποιες πολιτικές.

Διότι το μόνο βέβαιο είναι ότι κυβέρνηση και κόμμα δοκιμάζουν συστηματικά να μας δημιουργήσουν σύγχυση γύρω από την πραγματικότητα, ενώ το βλέμμα τους είναι μόνιμα καρφωμένο στην τσέπη μας (όπως ο πρωταγωνιστής της ταινίας είχε εμμονή με τα κοσμήματα στη σοφίτα). Επιχειρούν να μας πείσουν ότι έχουμε διαταραγμένη αντίληψη σχετικά με τα όσα έπραξαν και όσα θα πράξουν (όπως έλεγε ο Μπουαγιέ στην Μπέργκμαν για τα φώτα), ώστε κάποιοι να τους πιστέψουν ξανά και να πραγματοποιήσουν έτσι το μεγάλο πολιτικό τους όραμα, που δεν είναι η σοσιαλδημοκρατία αλλά η συγκρότηση της ΝΠΑ (= Νέας Πελατειακής Αριστεράς).

Μιχαηλ Πασχαλης, Ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης

Η απόρριψη του Ιλιντεν

Kύριε διευθυντά
Η άποψη του Φαληρέα για τη χρήση του Ιλιντεν ως προσδιορισμού για την ΠΓΔΜ είναι ορθή. Γιατί τόση σπουδή από την αντιπολίτευση για απόρριψη αυτής της λύσης;

Θανος Βερεμης, Ομότιμος καθηγητής ΕΚΠΑ

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ