Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Η παρέα, ο καφές και ο στοχασμός

Κύριε διευθυντά
Το άρθρο της κ. Γιώτας Συκκά στην εφημερίδα σας, στις 23/6/2018, με τίτλο «Η πολιτιστική κληρονομιά ως ένα εργαλείο ανάπτυξης», έδωσε το έναυσμα συζήτησης στη συντροφιά των υπέργηρων συνταξιούχων εκπαιδευτικών, κατά τη διάρκεια του πρωινού τους καφέ στη Φωκίωνος Νέγρη. Το συμπέρασμα της πολύωρης συζήτησης ήταν ότι ο ελληνισμός μεθοδικά τα τελευταία 2.000 χρόνια, ανεξαρτήτως αγώνων, θυσιών και κρατικής πολιτικής, συρρικνώνεται εδαφικά (1), ταπεινώνεται εθνικά (2) και αλλοιώνεται ιστορικά (3).

1. Κάποτε ήταν απλωμένος σε τρεις ηπείρους και επτά θάλασσες, επί των ημερών μας περιορίσαμε μέχρι και την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο από τα 12 στα 6 ν.μ., που, σύμφωνα με τον προβαλλόμενο από τα μέσα ενημέρωσης φιλόλογο, είναι λέξη αυτόχθων προελληνική και το αλφάβητο της γλώσσας των γλωσσών είναι φοινικικής προέλευσης.

2. Είμαστε υπερχρεωμένοι για 100 χρόνια, και υφιστάμεθα τον ταπεινωτικό έλεγχο της ξενόφερτης τρόικας.

3. Στη βόλτα μας προ μερικών ετών στο κέντρο της πόλης, θαυμάζαμε ότι είχε απομείνει από το Λύκειο του Αριστοτέλη, επί της οδού Βασ. Σοφίας. Σήμερα δεν υπάρχει ούτε η πινακίδα του...

Διαγορας Σωτηριου

Οταν ένας σουλτάνος πήγε να ασκητέψει

Κύριε διευθυντά
Ο τιμώμενος από πολλούς κατά την εποχή του ως «Πρύτανης του Ελληνικού Διπλωματικού Σώματος» Βύρων Θεοδωρόπουλος στο κλασικό σύγγραμμά του «Οι Τούρκοι και εμείς», το οποίο διέθεσε στους αναγνώστες της η «Καθημερινή», αναφερόμενος στην εμφάνιση «επί τρεις σχεδόν αιώνες μιας σειράς μεγάλων ηγετικών φυσιογνωμιών στο Οθωμανικό κράτος», γράφει: «Αναρωτιόμουν ποιοι ήταν αυτοί οι μεγάλοι Σουλτάνοι που έβαλαν τα θεμέλια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που δεν έχτισαν ούτε ένα παλάτι για τον εαυτό τους. Μόνο τζαμιά, ιεροδιδασκαλεία (μεντρεσέδες) και μαυσωλεία. Ηταν μέσα τους ακόμα τόσο νομάδες που να μη δίνουν σημασία στη μόνιμη εγκατάστασή τους, παρά μόνο στην τελευταία τους κατοικία; Πολεμιστές, κατακτητές που είχαν ταυτόχρονα το βλέμμα τους στραμμένο στην αιωνιότητα της Πίστης;» Την αφορμή τού δίνει η περίπτωση του Μουράτ Β΄ «που στο απόγειο της δόξας του κατάλαβε τη ματαιότητα των εγκόσμιων και παραιτήθηκε από τον θρόνο, για να γυρίσει στην ηρεμία της αγαπημένης του Προύσσας και να ασκητέψει…». Ωστόσο, το μυαλό του σημερινού αναγνώστη πηγαίνει στον σύγχρονο «Σουλτάνο» Ερντογάν και στο Παλάτι που έχτισε στην Αγκυρα. Η πρώτη αίσθηση από τη σύγκριση είναι φυσικά εις βάρος του σημερινού ηγέτη. Αλλωστε, η τρέχουσα αξιολόγησή του από τις ελληνικές ελίτ δεν είναι ιδιαιτέρως κολακευτική γι’ αυτόν. Χαρακτηρίζεται ως αλαζών και μεγαλομανής. Μήπως όμως είναι φορέας του πνεύματος ισχύος και μεγαλοπρέπειας που ωθούσε εκείνους «τους μεγάλους Σουλτάνους» από τη δόξα –και τη ματαιότητα– των εγκόσμιων στην «αιωνιότητα της Πίστης»; Οχι επειδή ο Ερντογάν είναι πιστός μουσουλμάνος. Ούτε διότι, μαζί με το μυθώδες ανάκτορό του εκτελεί ένα πρόγραμμα γιγαντιαίων έργων που πολλοί τα θεωρούν «Φαραωνικά». Αλλά επειδή όλα δείχνουν πως ζει την ιστορία της πατρίδας του ως μια δυναμική συνέχεια που οι ψυχροί αναλυτές αποδοκιμάζουν ως φαντασιόπληκτο και αναχρονιστικό πατριωτισμό και «Νέο-Οθωμανισμό», αλλά που στις θερμές καρδιές του τουρκικού λαού βρίσκει εντυπωσιακή ανταπόκριση. Και επειδή κυρίαρχη τάση σήμερα είναι στη Δύση αυτό που ο Μίκης Θεοδωράκης χαρακτήρισε «Εθνομηδενισμό», ίσως το μάθημα από την Τουρκία και τις εκλογές της αποβεί διδακτικό –αλλά κατόπιν εορτής– και για την κυβέρνηση: «Ουδείς οικέτης δύναται δυσίν κυρίοις δουλεύειν…» (Κατά Λουκάν 16, 13). Δεν είναι δυνατόν να σηκώνεις παντιέρες διαμαρτυρίας για την πολιτική λιτότητας της Ευρωπαϊκής Ενωσης στον τομέα της οικονομίας –όσο κι αν τελικά συμμορφώνεσαι–, αλλά και να υψώνεις τις σημαίες εναντίον του ρομαντικού πατριωτισμού στα εθνικά θέματα, θεωρώντας τις σχετικές εμμονές του λαού ως έλλειψη στοιχειώδους ρεαλισμού. Η Τουρκία έδειξε ότι η ιδέα της Πατρίδας την οποία καπηλεύθηκε στην προεκλογική προπαγάνδα του ο Ερντογάν είναι πολύ βαθύτερα ριζωμένη από όσο πιστεύουν ίσως νεότεροι διπλωμάτες. Και συνήθως αυτό συμβαίνει: Κερδίζει τον λαό όποιος τον ξεγελάει καλύτερα.

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Ο Τσώρτσιλ, το Αιγαίο και τα δύο θωρηκτά

Κύριε διευθυντά
Το άρθρο του κ. Βασίλη Νέδου στην «Καθημερινή» της 1ης Ιουλίου είναι πολύ ενδιαφέρον και επίκαιρο. Μου επιτρέπετε να το συμπληρώσω με μερικές όχι και τόσο μικρές λεπτομέρειες. Ο Τσώρτσιλ χρειαζόταν τα δύο θωρηκτά για τη ναυμαχία που ήξερε ότι θα γίνει μια μέρα με τους Γερμανούς, οι οποίοι εξοπλίζονταν κάθε μέρα. Αλλά και εάν τα έδινε στους Τούρκους, ή θα συμπλήρωναν με αυτά τον γερμανικό στόλο, με τους οποίους ήταν σύμμαχοι, ή θα τα έφερναν στη Μεσόγειο, όπου αυτομάτως θα γίνονταν κύριοι αυτής, διότι οι αγγλικοί και γαλλικοί στόλοι εκεί είχαν μόνο παλιού τύπου πλοία. Χωρίς να το θέλει ή να το καταλάβει όμως, ο Τσώρτσιλ έσωσε και την Ελλάδα. Διότι εάν τα είχαν οι Τούρκοι, θα έκαναν ένα μήνα βόλτα στο Αιγαίο και θα μας έπαιρναν όλα τα νησιά, ίσως και της Αίγινας συμπεριλαμβανομένης, και εμείς δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε ούτε κιχ. Από τι γλιτώσαμε τότε! Και πολύ σωστά ο κ. Νέδος συνδέει το θέμα αυτό με τα F-35 που θέλει να αποκτήσει η Τουρκία. Εάν συμβεί αυτό, και σε αυτήν την περίπτωση δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε ούτε κιχ. Και τους οκτώ θα δώσουμε την επομένη και ό,τι άλλο τρελό θα μας ζητήσουν. Γι’ αυτό ελπίζω ότι η κυβέρνηση έχει πάρει το θέμα αυτό πολύ σοβαρά και θα έχει ζητήσει μεταξύ των άλλων και τη βοήθεια των Ελλήνων της Αμερικής, για να αποφευχθεί μια τέτοια καταστροφή.

Αλεξανδρος Μπεζης, Κηφισιά

Ενας αξιωματικός προς έναν στιχουργό

Κύριε διευθυντά
Ξεκινώ την επιστολή μου δηλώνοντας ότι σέβομαι και εκτιμώ κάθε επάγγελμα και κάθε τίμια εργασία, έχοντας όμως τη γνώμη ότι το κάθε ένα έχει το βάρος του και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που το κάνει να διαφέρει από τα άλλα. Ακουσα τις προάλλες τυχαία ένα παιδικό, υποτίθεται, τραγουδάκι και αισθάνθηκα άσχημα για το πώς προσπαθούν να δηλητηριάσουν και να επηρεάσουν τις αγνές ψυχές των παιδιών μας, των νέων Ελληνόπουλων, κάποιοι «προοδευτικοί» οι οποίοι το μόνο που ξέρουν είναι να κάνουν προπαγάνδα και προσηλυτισμό στις «προοδευτικές» ιδέες και ιδεοληψίες τους. Εν συντομία και από όσα μπόρεσα να συγκρατήσω, το τραγουδάκι, που το τραγουδούσε ένα παιδάκι, λέει: «Οταν με ρωτούσαν τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, έλεγα αξιωματικός και να είμαι πάνω στο άλογό μου, αλλά όταν κατάλαβα (τώρα πώς κατάλαβε ένα παιδάκι, είναι άλλο θέμα) τι σημαίνουν τα γαλόνια, τα αστέρια στις επωμίδες, τα παράσημα, τα σπιρούνια κ.λπ. θέλω να γίνω βοσκός και να βόσκω πρόβατα στον καθαρό αέρα».

Θα ήθελα να πω μερικά πράγματα στους συντελεστές του τραγουδιού και κυρίως στον στιχουργό, μήπως και καταλάβουν, αν θέλουν, τη διαφορά μεταξύ ενός αξιωματικού και ενός βοσκού και τι σημαίνουν τα γαλόνια, τα αστέρια, τα παράσημα κ.λπ. Σημαίνουν: α) Πολλά χρόνια σπουδών στις στρατιωτικές σχολές, σε σχολές ειδικοτήτων και πτυχίων (πολλές φορές πανεπιστημιακού επιπέδου) και σε ανώτερες και ανώτατες σχολές των Ε.Δ. (Σχολές Επιτελών, Σχολές Πολέμου, Σχολή Εθνικής Αμύνης). β) Πολλά χρόνια υπηρεσίας σε μάχιμες μονάδες των Ε.Δ. και σχηματισμούς, με μεγάλη ταλαιπωρία αλλά, κυρίως, με τεράστιες ευθύνες και κινδύνους. γ)

Συνεχείς μεταθέσεις και αποσπάσεις, με ό,τι αυτές συνεπάγονται για τον ίδιο και την οικογένειά του. δ) Χιλιάδες ώρες εργασίας χωρίς ωράρια, απεργίες, στάσεις εργασίας, υπερωρίες και επιδόματα (πλην ελαχίστων περιπτώσεων). ε) Αυστηρές ετήσιες κρίσεις ικανότητας. στ) Υπεύθυνη λειτουργία και συντήρηση υλικού εκατομμυρίων ευρώ. Αυτά και πολλά ακόμη σημαίνουν το να είσαι αξιωματικός. Πρέπει να το λέει η καρδιά σου, αγαπητέ στιχουργέ, για να γίνεις αξιωματικός. Τώρα, αν προτιμάς τον βοσκό δικαίωμά σου, αλλά μη βάζεις στο στόμα παιδιών τις ιδεοληψίες σου.

Ματθαίος Μ. Δημητριου, Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ