Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Γιατί δεν λένε πότε υπηρέτησαν;»

Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα για μία ακόμη φορά να επισημάνω το θέμα της μη αναφοράς της στρατιωτικής θητείας στα βιογραφικά των προσωπικοτήτων από τις συνεντεύξεις τους στα κυριακάτικα φύλλα στο «Γεύμα με την Κ». Από τις ελάχιστες εξαιρέσεις ήταν η αξιόλογη από κάθε άποψη συνέντευξη του μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου στο φύλλο της 1/7/2018 – «1981-86 πτυχίο Φυσικής στο ΑΠΘ και 28μηνη στρατιωτική θητεία!». Προς τι η απαξίωση σε ένα θεσμό που θεωρείται σταθμός στη ζωή του Ελληνα; Είναι ολοφάνερο ότι ο κ. Νικόλαος το απαίτησε να αναφερθεί και καλά έκανε.

Αλλο τόσο είναι φανερό ότι οι περισσότεροι δεν θέλουν να αναφερθεί κάτι σχετικό με τον σταθμό αυτό στη ζωή τους εκτός κι αν δεν υπήρξε τέτοιος σταθμός. Γιατί;

Ετσι όμως δικαιώνονται οι αρνητές του κοινωνικού αυτού αθλήματος, που χαρακτηρίζουν τους υπόλοιπους συνεπείς «εθνίκια».

Χ. Βαρδαλης, Καβάλα

Oι διακριτοί ρόλοι Πολιτείας - Εκκλησίας

Κύριε διευθυντά
Πρόσφατες δημοσιογραφικές πληροφορίες δημοσιοποίησαν τις κυβερνητικές προθέσεις για επανασχεδιασμό των σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας ενόψει της επικείμενης συνταγματικής αναθεώρησης. Μάλιστα, καταγράφηκε και το ιδεολογικό στίγμα αυτής της πρωτοβουλίας, η οποία θα κινείται στην κατεύθυνση του πολύφερνου «χωρισμού». Σε αυτή τη φάση θα περιοριστώ σε δύο πρόδρομες επισημάνσεις.

α. Ο όρος «χωρισμός» είναι ατυχής, αδόκιμος και σε κάθε περίπτωση αρνητικά φορτισμένος. Ακριβώς ειπείν, θα πρέπει να γίνεται λόγος για «επαναοριοθέτηση των διακριτών ρόλων Πολιτείας και Εκκλησίας». Το ζητούμενο είναι η συναινετική εννοιοδότηση των διακριτών εξουσιών των δύο θεσμών, η οποία όντως προβάλλει αναγκαία, και όχι ο δήθεν «χωρισμός» τους, ο οποίος, άμοιρος ουσιαστικού περιεχομένου, εκτοξεύεται, ευκαίρως ακαίρως, ως πυροτέχνημα, εξυπηρετώντας, ως μη ώφειλε, μια επικοινωνιακή στόχευση, και μόνο…

β. Αποτελεί κοινή πείρα ότι το ζήτημα των σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας επανέρχεται, με αξιοζήλευτη περιοδικότητα, στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, χωρίς, πάντως, τη δέουσα σοβαρότητα, καθώς συχνά αγνοείται τόσο η ιδιάζουσα φύση του όσο και η πολύπτυχη διάστασή του. Ωστόσο, απαράβατος όρος για την ευόδωση της όποιας πρωτοβουλίας για τη διαρρύθμιση του ζητήματος είναι να υπάρξει αφενός το κατάλληλο timing για την εκδήλωσή της και αφετέρου η προετοιμασία των μερών για τη λύση που θα δοθεί, όποια και εάν είναι αυτή. Αλλωστε, «η καλή πολιτική, ό, τι άλλο κι αν είναι, παραμένει εν πολλοίς η τέχνη του εφικτού. Και το εφικτό είναι συνάρτηση τόπου και χρόνου» (Θ. Παπαγγελής, «Το Βήμα», 2010).

Δυστυχώς, η κυοφορούμενη αναδιάταξη των συνταγματικών σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας δεν ξεφεύγει, όπως φαίνεται, από τον επάρατο κανόνα της πολιτικής εκμετάλλευσης. Του λόγου το ασφαλές αποδεικνύει πρόσφατη βουλευτική ρήση: «Ο διαχωρισμός Πολιτείας - Εκκλησίας είναι αναγκαίος γιατί θα συσπειρώσει μεγάλο μέρος του ΣΥΡΙΖΑ»! Είναι προφανής η κυβερνητική πρόθεση να εντάξει, έστω καθʼ υποφορά στην παρούσα φάση, τον «χωρισμό» Πολιτείας και Εκκλησίας στον εκλογικό σχεδιασμό. Για άλλη μία φορά το ζήτημα τίθεται όχι, ως ώφειλε, σε ανύποπτο χρόνο, αλλά επ’ αφορμή –την επικείμενη προσφυγή στις κάλπες– και εξυπηρετεί ομολογημένα συγκεκριμένη εκλογική στόχευση – τη συσπείρωση της κομματικής βάσης της κυβερνώσας παράταξης και τη διέγερση των αριστερόστροφων κομματικών αντανακλαστικών της. Λείπουν επομένως οι αναγκαίες προϋποθέσεις για μια νηφάλια και απροκατάληπτη προσέγγισή του, με αποτέλεσμα η αποτυχημένη, άλλως η μη προσήκουσα έκβαση του εγχειρήματος να φαντάζει αναπόφευκτα προδιαγεγραμμένη…

Η Ιστορία, ατυχώς, δείχνει να επαναλαμβάνεται, χωρίς τα παθήματά της να έχουν γίνει μαθήματα! Σύνηθες σύμπτωμα μιας εποχής όπου «αφθονούν ο ερασιτεχνισμός και η δημαγωγική απλούστευση όλων των θεμάτων» (Ευ. Βενιζέλος, 2000).

Γεωργιος Ι. Ανδρουτσοπουλος, Δικηγόρος, εκλεγείς επίκουρος καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών

Περί Μακεδονίας, εμπορίου, εξαγωγών

Κύριε διευθυντά
Πολύ φοβάμαι πως η διεθνής επιτροπή που πρόκειται να διευθετήσει τις εμπορικές ονομασίες μεταξύ ελληνικής και Βόρειας Μακεδονίας θα αποτελέσει το μεγαλύτερο φιάσκο της όλης υπόθεσης, εις βάρος της ελληνικής πλευράς. Οχι διότι θα είναι επιλεγμένα τα μέλη της έτσι ώστε να συμπεριφέρονται λιγότερο φιλελληνικά.

Λόγοι αντικειμενικοί θα επηρεάσουν Αγγλους, Γάλλους, Πορτογάλους, ισπανόφωνους και πολλούς άλλους, μέλη αυτής της επιτροπής, να ευνοήσουν μάλλον τις βορειομακεδονικές εξαγωγές, παρά τις ελληνο-μακεδονικές, από τη δική τους «αντικειμενική» αξιολόγηση, αφού όλοι αγαπούν περισσότερο τη δικιά τους την πατρίδα και, ως εκ τούτου, δεν θα έχουν λόγους να φοβηθούν από τις βορειομακεδονικές εξαγωγές (τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του).

Από τις ελληνομακεδονικές, όμως, που στηρίζονται και από μια ολόκληρη Ελλάδα, θα έχουν να χάσουν πολύ, πολύ περισσότερα. Εαν βέβαια κάποιος βορειομακεδονικός εξαγωγικός κλάδος εμφανισθεί ιδιαίτερα δυναμικός, ασφαλώς και δεν θα διστάσουν να τον «κοπανήσουν», αναδεικνύοντας παράλληλα και τη «δήθεν ουδετερότητά!» τους.

Εκτός κι αν αφήσουμε τον κ. Νίμιτς να ορίσει εκείνος την επιτροπή, οπότε «σωθήκαμε!»... Εξάλλου και επ’ αυτού, συνολική (οver all) απάντηση έδωσε ο κ. Αρ. Δοξιάδης στην «Κ» της 24ης Ιουνίου μετο «Τρίλημα του Μακεδονικού».

Πανος Κ. Παναγοπουλος, Γεωπόνος οικονομολόγος, διδάκτωρ του Παν/μίου της Σορβόννης

Ο Αννας, ο Καϊάφας και τα δημοψηφίσματα

Κύριε διευθυντά
Είναι της μόδας να εμπλέκονται στα γεγονότα κυβερνήσεις, δανειστές, τράπεζες και για τις όποιες συμφωνίες τους να πρέπει να αποφασίσει ο λαός, ο οποίος φαίνεται να πελαγοδρομεί, αλλά με τη βούληση ή την άρνησή του θα έχουν νόημα ύπαρξης!

Ετσι με το «φύγε εσύ - έλα εσύ», με μεθοδεύσεις και με δεσμεύσεις, με τους πολιτικούς ταγούς να δηλώνουν την ανάγκη επιτήρησης, η κοινωνία έφτασε σε κατάσταση παράκρουσης.

Οι αγανακτισμένοι ψηφοφόροι έγιναν πολλοί και,μεταπίπτοντας από τον Αννα στον Καϊάφα, δεν κατάφεραν τίποτα παρά την υποδούλωση και τον αυτοενεχυριασμό τους.

Από το 2010 μέχρι σήμερα, το πολιτικό μοντέλο θέλει την Ελλάδα να ταπεινώνεται συνεργαζόμενη και διά των μνημονίων να περιέρχεται σε αδιέξοδο και να υπογράφει πράξεις βαθύτατα ταπεινωτικές, εξαιτίας των οποίων θα χρειαστεί πολλά χρόνια να συνέλθει. Τελικά έχουν νόημα τα «Ναι» και τα «Οχι», όταν όλα είναι τακτοποιημένα, ώστε και τα δύο να έχουν την ίδια κατάληξη, αυτή της βάρβαρης λιτότητας, την οποία και υφιστάμεθα;

Εχει κανείς την εντύπωση ότι πλέον οι πολιτικοί τραβούν τον δρόμο τους έτσι όπως κρίνουν και λίγο νοιάζονται αν ακολουθεί ο λαός!

Είναι πολιτική επιλογή να αναζωπυρώνεται η κρίση μέσα από εθνικά ζητήματα; Είναι επιλογή η νέα ονομασία του κράτους των Σκοπίων και η λεηλασία των συντάξεων, η οποία έρχεται –πίσω από ένα κατασκευασμένο εθνικό ζήτημα– σε δεύτερη μοίρα;

Τα συνιστώντα την Ευρωπαϊκή Ενωση κράτη πρέπει να αγωνίζονται να διατηρήσουν ακέραιη την εθνική ταυτότητά τους, όπως επιβάλλεται να προσεχθεί και η ιδιαίτερη ταυτότητα της Ενωσης, ως συνισταμένης των κρατών-μελών!

Εάν προκύψει ένα νέο δημοψήφισμα, π.χ. χωρισμός Εκκλησίας - Κράτους, θα βάλει τον λαό σε μεγάλο δίλημμα με πολύ επώδυνα αποτελέσματα.

Αννα Δεληγιαννη-Τσιουλπα, Εκπαιδευτικός, συγγραφέας, κριτικός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ