Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Κι αν τελικά (λέμε) σαλπάρει το κτίριο;

Κύριε διευθυντά
Να μου επιτρέψετε να διαφωνήσω με τα γραφόμενα κάτω από τη φωτογραφία στην πρώτη σελίδα του φύλλου της «Κ» της Παρασκευής 6 Ιουλίου 2018, όπου μεταξύ άλλων διαβάζουμε: «...κάνει ολόκληρο το κτίριο να μοιάζει με καράβι έτοιμο να σαλπάρει…».

Η κατασκευή της Ζάχα Χαντίντ, που έχει καθίσει πάνω στο ωραιότατο κτίριο του λιμανιού της Αμβέρσας, μοιάζει μάλλον με θλιβερό ναυάγιο που έχει εξοκείλει από ένα φοβερό τσουνάμι και κάθισε πάνω στο παλιό κτίριο ή με πλοίο που δεξαμενίζεται και κάθεται πάνω στα μόρσα της δεξαμενής (βλέπε στο ίδιο φύλλο της «Κ» σελ. 5 τη φωτογραφία της φρεγάτας «Κανάρης» στη δεξαμενή), αλλά όχι με καράβι που είναι έτοιμο να σαλπάρει. Ευτυχώς ο κ. Δημήτρης Αθηνάκης, στη σελ. 8, σώζει την κατάσταση γράφοντας: «Η κατασκευαστική προσθήκη μοιάζει να αιωρείται, δίνοντας την εντύπωση πως αποτελεί η ίδια πλοίο». Δεν γινόταν το «διαμάντι» της Ζάχα Χαντίντ να εξοκείλει λίγο παραπέρα και να μην καβαλήσει το καταπληκτικό διατηρητέο κτίριο του λιμανιού της Αμβέρσας;

Ματθαιος Μ. Δημητριου, Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.

Πού αλλού ο Σώρρας θα είχε οπαδούς;

Κύριε διευθυντά
Βαθιά ικανοποίηση πρέπει να νιώθει κάθε σκεπτόμενος πολίτης αυτής της χώρας διαβάζοντας την ομιλία του προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών, Αντώνη Κουνάδη. Ηταν καιρός το ανώτατο αυτό πνευματικό ίδρυμα να βγει από την παρατεταμένη σιωπή του. Σημειώνω ότι τα τελευταία ιδιαιτέρως χρόνια συμβαίνουν στην Ελλάδα τέτοιας μορφής και έντασης γεγονότα και καταστάσεις, ώστε να έχουμε οδηγηθεί με σταθερά βήματα στην απαξίωση ως χώρα και παράλληλα στην απόγνωση ως κοινωνία.

Δεν ξέρω αν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης της κατάστασης αυτής οφείλεται στους πολιτικούς ή στους πολίτες, αφού αυτοί τελικά με την ψήφο τους επιλέγουν, συχνά τους πλέον άχρηστους, για να τους κυβερνήσουν. Είναι βέβαια γεγονός ότι ο πολιτικός που θα θελήσει να μιλήσει τη γλώσσα της ειλικρίνειας και του ορθού λόγου, προς το συμφέρον χώρας και πολιτών, δεν έχει μέλλον στην Ελλάδα. Μέλλον έχουν, δυστυχώς, οι μοιράζοντες απατηλές υποσχέσεις. Στην Ελλάδα επιλέγονται, εκλέγονται και κυβερνούν συνήθως όσοι έχουν πει και υποσχεθεί τα περισσότερα και πλέον χονδροειδή ψέματα. Ζωντανό παράδειγμα το σημερινό κυβερνών μόρφωμα, που δεν δίστασε, ιδιαίτερα ο πρόεδρός του, να υποσχεθεί τα πάντα προκειμένου να παρασύρει και υφαρπάξει την ψήφο των πολιτών.

Ζούμε μια σκοτεινή περίοδο, μια περιπέτεια με άγνωστη ακόμη έκβαση. Την περιπέτεια αυτή την πληρώσαμε ήδη με τους παλιούς κυβερνήτες, την πληρώνουμε όμως και σήμερα ασυγκρίτως χειρότερα με τους σημερινούς. Οσο δε, δεν βάζουμε μυαλό θα την πληρώνουμε, φαίνεται, άγνωστο ακόμη για πόσα χρόνια. Το φαινόμενο Σώρρας, π.χ., μόνο στην Ελλάδα μπορούσε να συμβεί. Ισως και σε κάποιες υπανάπτυκτες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής.

Πιστεύω τελικά ότι η σημερινή κατάντια, η έλλειψη δηλαδή κριτικής σκέψης και ορθολογισμού των πολιτών, οφείλεται και στο γεγονός ότι μετά τον λεγόμενο εμφύλιο πόλεμο κυριάρχησε η αριστερή διανόηση. Ισως έφτασε η ώρα να κάνει και αυτή την αυτοκριτική της. Σήμερα χαιρετίζουμε την πρωτοβουλία του πρώτου πνευματικού ιδρύματος της χώρας να βγει από τη μακροχρόνια και ίσως λίγο νωχελική σιωπή του και να πρωτοστατήσει, εγκαινιάζοντας μια νέα πνευματική περίοδο.

Θεωρώ άκρως σημαντική και καθοριστική την ομιλία του προέδρου της. Οφείλουμε όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Η Ελλάδα αξίζει περισσότερα. Εχουμε ευθύνες απέναντι στη δική μας ιστορία, στα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Ανεστης Διακοδημητρης, Κηφισιά

Τα (πρώην) είδωλα του πρωθυπουργού

Κύριε διευθυντά
Ειλικρινά απορώ, και πιστεύω και η πλειονότητα των Ελλήνων, για τα όσα κατά καιρούς εκτοξεύει ο κ. Αλ. Τσίπρας κατά του κ. Κ. Μητσοτάκη, αιτιώμενος ότι ο τελευταίος ρέπει «προς τον φασισμό και έχει ακροδεξιές θέσεις»!

Το γελοίον του πράγματος είναι ότι αυτή η κατηγορία απευθύνεται κατά ενός διαπρύσιου υπερασπιστή των φιλελεύθερων ιδεών και πεπεισμένου δημοκράτη, όπως ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.

Την απάντηση στην εύλογη απορία, μου την έδωσε, συν τοις άλλοις, βαρυσήμαντο άρθρο του καθηγητού του ΕΚΠΑ κ. Π. Βαλλιάνου, που δημοσιεύεται στο κυκλοφορούν τεύχος της έγκριτης «The Athens Review» με τον τίτλο «Απόδραση από τον λενινισμό». Απ’ την ανάγνωση του άρθρου συνάγεται ότι ο κ. Αλ. Τσίπρας δεν πρωτοτυπεί, αφού ο εμετικά σταλινικός κομμουνιστής ηγέτης Παλμίρο Τολιάτι (σταχυολογώ μερικές ρήσεις του: «Ο Στάλιν είναι πρωτομάχος της ειρήνης και της ελευθερίας – Το έργο του Στάλιν ζει και θριαμβεύει – Ενας ολόκληρος αιώνας θα πάρει το όνομά του απ’ αυτόν») έχει δείξει τον δρόμο.

Πράγματι, και κατά καιρούς, ο τελευταίος εκτόξευε παρόμοιες αιτιάσεις κατά του μεγάλου Αλτσίντε Ντε Γκάσπερι και όσων επέλεξαν τον φιλελεύθερο τρόπο ζωής με κομβικές για το μέλλον των λαών τους στρατηγικές επιλογές, όπως π.χ. η αποδοχή από τον Χριστιανοδημοκράτη ηγέτη του σχεδίου Μάρσαλ. Τους κατηγορούσε ότι ρέπουν «στην απροκάλυπτη επιστροφή στον κορπορατιβισμό φασιστικού τύπου». Επίσης ωρυόταν «για τη φασιστική παλινόρθωση στη Δύση» και άλλες παρόμοιες γελοιότητες για τις οποίες η Ιστορία έδωσε την απάντησή της.

Ως εκ τούτου, νομίζω ότι δεν αφήνεται σε κανέναν εχέφρονα πολίτη αμφιβολία για την αξία που έχουν οι ανάλογοι αφορισμοί του κ. Αλ. Τσίπρα. Μια απλή αντιγραφή του ειδώλου του επιχειρεί και τίποτα περισσότερο...

Ιωάννης Κ. Νησιώτης

Στο ναδίρ της θεσμικής και αξιακής έκπτωσης

Κύριε διευθυντά
Τον παρελθόντα Φεβρουάριο ο Βρετανός Μάικλ Μπέιτς, υπουργός Διεθνούς Ανάπτυξης, καθυστέρησε να πάει σε συνεδρίαση της Βουλής των Λόρδων, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να απαντήσει στις ερωτήσεις των συναδέλφων του και στη συνέχεια να υποβάλει από ευθιξία την παραίτησή του στην πρωθυπουργό Τερέζα Μέι.

Συγκρίνετε τώρα την ελληνική πραγματικότητα: ο ίδιος ο πρόεδρος της Βουλής, προερχόμενος από το κυβερνών κόμμα της Αριστεράς, αρνείται εδώ και δύο χρόνια να φέρει προς συζήτηση και ψήφιση από την Ολομέλεια πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία αφορά ένα μείζον ζήτημα δημοκρατικών δικαιωμάτων, την παροχή ψήφου στους Ελληνες του εξωτερικού.

Προσθέστε την επιδεικτική άρνηση υπουργού να απαντήσει σε ερώτηση βουλευτή για διάστημα μεγαλύτερο από έναν χρόνο και πλήθος άλλες εκδηλώσεις αντικοινοβουλευτικής συμπεριφοράς.

Ενα από τα χτυπητά συμπτώματα της άκρας πολιτικής έκπτωσης που διακρίνει τον τρόπο που πολιτεύεται η παρούσα κυβέρνηση είναι η προκλητική αδιαφορία για θέματα που αφορούν τον πολιτικό πολιτισμό και τον σεβασμό στους θεσμούς, και σε ατομικό επίπεδο την ευθιξία, την αξιοπρέπεια και το ήθος υπουργών και βουλευτών.
Φαινόμενα κυβερνητικής και κοινοβουλευτικής αυθαιρεσίας υπήρξαν και στο παρελθόν, και μάλιστα πολλά. Ομως υπάρχει μια πολύ μεγάλη διαφορά.

Το γεγονός ότι σήμερα κανείς πολίτης αυτής της χώρας δεν μπορεί να φανταστεί ένα οποιοδήποτε ζήτημα (πρόβλημα, σκάνδαλο, αστοχία) που θα υποχρέωνε την κυβέρνηση ή έναν υπουργό να παραιτηθεί αποτελεί το λογικό συνεπακόλουθο της παγιωμένης αντίληψης ότι η κυβέρνηση κινείται πέραν από τα θεμιτά όρια των συμβάσεων που διέπουν τις δυτικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες.

Το γεγονός ότι τίποτα δεν τους αγγίζει, σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο, αποτελεί τεκμήριο ότι έχουμε φτάσει στο ναδίρ της θεσμικής και αξιακής έκπτωσης, ότι σχοινοβατούμε ανάμεσα στη δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό.

Μιχαηλ Πασχαλης, Ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας Πανεπιστήμιο Κρήτης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ