Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Τι να κάνω; Πότιζα το δένδρο πετρέλαιο

Κύριε διευθυντά
Διάβασα πρόσφατα ρεπορτάζ του κ. Γ. Λιάλιου σχετικά με τη γραφειοκρατία για άδεια κοπής δένδρου. Και θέλω να προσθέσω τη δική μου εμπειρία. Πριν από 30 χρόνια φύτεψα στο πεζοδρόμιό μου έναν ευκάλυπτο. Μετά από 20 χρόνια είχε γίνει θηρίο και οι ρίζες του προχωρούσαν δεκάδες μέτρα μακριά και βούλωσαν την αποχέτευση του σπιτιού.

Ζήτησα άδεια από τον δήμο να το κόψω και μου την απέρριψαν. Αρχισα να τον ποτίζω πετρέλαιο μήπως μαραθεί, αλλά δεν γινόταν τίποτε. Τότε ξανά πλησίασα την αρμόδια υπηρεσία ανεπίσημα και μια Κυριακή ήρθαν με αυτοκίνητα, γερανούς, πλατφόρμα, πριόνια και τον ξερίζωσαν, τον φόρτωσαν και έφυγαν. Μου κόστισε 1.500 ευρώ «μαύρα» αλλά η δουλειά μου έγινε. Ενήργησα, το ομολογώ, με την ελληνική μέθοδο.

Δ. Κωτσακης

Πολεοδομικό αλαλούμ και τα συγχωροχάρτια

Κύριε διευθυντά
Πολλές γνώμες ακούγονται για τα αίτια της τελευταίας καταστροφής και πολλοί είναι εκείνοι που θα ήθελαν να αποδώσουν ευθύνες, όμως σε μια τέτοια βιβλική καταστροφή οι συντελεστές υπεύθυνοι για το δράμα που εκτυλίχθηκε είναι πάρα πολλοί.

Κοιτάζοντας στο Google την πολεοδομική διάταξη των οικοπέδων και των σπιτιών, είναι εμφανές ότι πολλά σπίτια αλλά ακόμα και πολυκατοικίες έχουν περιορισμένη προσπέλαση μέσα από στενούς δρόμους, χωρίς να συνδέονται με κάθετους δρόμους για αρκετή απόσταση, πολλά ακίνητα έχουν φράξει κάθε προσπέλαση προς την ακτή και τη θάλασσα και η υποδομή για πάρκινγκ πολλές φορές περιορίζεται πάνω στους στενούς δρόμους που προανέφερα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλές κατοικίες κτίστηκαν παράνομα και αυθαίρετα με ποικίλες πολεοδομικές παραβάσεις αλλά σίγουρα και με πολεοδομικές ανοχές.

Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος ιδιοκτητών αυτών των κατοικιών έχει τακτοποιήσει τις αυθαιρεσίες προσφέροντας χρήματα στο κράτος για να πάρουν το απαραίτητο συγχωροχάρτι. Το κράτος, ως φαίνεται, ενδιαφέρεται μόνο στο να συγκεντρώσει χρήματα (βλ. πρωτογενές πλεόνασμα) και ουδόλως το απασχολεί αν στην περιοχή που νομιμοποιεί τις αυθαιρεσίες θα πρέπει να αλλάξει και τις χωροταξικές υποδομές, τη χάραξη των δρόμων, τους χώρους στάθμευσης, τη διάνοιξη δρόμων για την πρόσβαση σωστικών οχημάτων, την απελευθέρωση της ακτής ή τη δυνατότητα προσπέλασης στην κάθε παράνομη ιδιοκτησία που τόσο εύκολα και ασύστολα το κράτος νομιμοποιεί.

Το κράτος εισπράττει, ο ιδιώτης παίρνει άφεση όλων των πολεοδομικών αμαρτιών, παράλληλα παίρνει άφεση και η πολεοδομία που ενδεχομένως δεν έλεγξε όταν έπρεπε, και όλα τα παραπτώματα κρύβονται κάτω από το χαλί μέχρι την ημέρα της κρίσης, όπου ξαφνικά χάνονται περιουσίες, θρηνούμε θύματα και ακόμα ψάχνουμε για τους αγνοουμένους και τότε αναρωτιόμαστε τι φταίει.

Πέρα από το πολεοδομικό αλαλούμ, το οποίο οι ιθύνοντες πιστεύουν ότι ως διά μαγείας τακτοποιούν μόνο με την... είσπραξη χρημάτων, θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι η Αττική εξελίσσεται και σε έναν τεράστιο φούρνο μικροκυμάτων, όπου η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία είναι διάχυτη σχεδόν σε όλες τις συνοικίες της Αττικής.

Προσθέστε, λοιπόν, την κλιματική αλλαγή, την ξηρασία, την υψηλή θερμοκρασία, την εγκληματική αδιαφορία του κράτους σε θέματα πολεοδομίας και χωροταξίας, την αδυναμία προσπέλασης πυροσβεστικών οχημάτων στο υφιστάμενο οδικό δίκτυο, τη γνωστή έλλειψη συντονισμού των κρατικών υπηρεσιών, την έλλειψη αντιπυρικής προστασίας, το απαρχαιωμένο δίκτυο ηλεκτροδότησης, την έλλειψη ιπτάμενων μέσων κατάσβεσης πυρκαγιών και εύκολα θα βρείτε την απάντηση γιατί έγινε ό,τι έγινε.

Δρ Θεοδωρος Μετσης, Μηχανολόγος, ηλεκτρολόγος, μηχανικός περιβάλλοντος

Εν μέσω ευθυνών και αυτοκριτικής

Κύριε διευθυντά
Εδώ και (πάρα) πολλά χρόνια διδαχθήκαμε ότι «Κράτος είναι ορισμένος λαός, που κατοικεί σε ορισμένη χώρα και είναι οργανωμένος σε ιδιότυπο νομικό πρόσωπο, το οποίο ασκεί αυτοδύναμη εξουσία». Ο ορισμός περιείχε πάντα την απάντηση στο ερώτημα «τις πταίει» του Χαριλάου Τρικούπη, στους «Καιρούς» της 29-6-1874, το οποίο –φευ– έφερε και πάλι στα πρωτοσέλιδα η τραγική επικαιρότης. Η προσφιλής και βολική επινόηση του κράτους-δυνάστη, εκμεταλλευτή κ.λπ. δεν μπορεί να έχει πεδίο εφαρμογής (παρά μόνο προσωπικώς σε συγκεκριμένα όργανα του κράτους), αφού η διαφοροποίηση –και μάλιστα σε εχθρική σχέση– κράτους/πολίτη δεν μπορεί να υπάρξει, εφόσον το κράτος είναι ο λαός του. Συνεπώς η απάντηση στο, στερεότυπο πια, ερώτημα απεικονίζεται στον καθρέφτη του ερωτώντος – η απάντηση είναι ότι εμείς φταίμε.

Εμείς θεσπίζουμε ή δεν θεσπίζουμε, τηρούμε ή παραβαίνουμε τους κανόνες της διαβίωσης – ενίοτε και επιβίωσής μας. Εμείς δηλώνουμε στον/στη συμβολαιογράφο ότι το ακίνητό μας στη Μάνδρα δεν βρίσκεται σε ρέμα, εμείς αγοράζουμε και χτίζουμε «με τους κόπους μιας ζωής» το αγροτεμάχιο που έχει «πρόσωπο» σε οδό με πλάτος που δεν αρκεί για δύο αυτοκίνητα. Εμείς είμαστε οι υπάλληλοι της πολεοδομίας, οι εφοριακοί, οι επιτιθέμενοι μπαχαλάκηδες αλλά και οι αστυνομικοί που τους υφίστανται (επειδή, όπως λένε, τους το επιβάλλει η πολιτική τους ηγεσία, η οποία όμως και αυτή από εμάς αποτελείται). Ολοι αυτοί δεν είναι εξωγήινοι, «δικά μας παιδιά» είναι.

Ο καθένας μας –προπαντός τα θύματα–, πριν κατηγορήσει και κατακρίνει το κράτος, ας τα σκεφτεί όλα αυτά και ας ελέγξει τον εαυτό του. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ελεγχθούν και να λογοδοτήσουν συγκεκριμένα πρόσωπα και για συγκεκριμένες πράξεις ή παραλείψεις.

Κωστας Γ. Μπονιφατσης

Μάχη του Μαραθώνα, ένα μνημείο στον Σχινιά

Κύριε διευθυντά
Οπως είναι γνωστό στην περιοχή του Σχινιά - Μαραθώνα έχει ιδρυθεί ένα από τα ωραιότερα εθνικά πάρκα της χώρας μας, που περιλαμβάνει: α) το παραθαλάσσιο δάσος με κουκουναριές, πεύκα, σχίνα, β) τη χερσόνησο της Κυνόσουρας, γ) το Μέγα Ελος (υγρότοπος) του Μαραθώνα και ένα από τα ωραιότερα κωπηλατοδρόμια της Ευρώπης, ολυμπιακών προδιαγραφών. Στην παραλία του Σχινιά διεξήχθη η ιστορική γνωστή σε όλο τον κόσμο μάχη μεταξύ Ελλήνων και Περσών. Εκεί σκοτώθηκαν μεταξύ των Ελλήνων ο πολέμαρχος Καλλίμαχος και ο αδελφός του Αισχύλου Κυναίγειρος.

Το ερώτημά μου είναι το εξής: Δεν θα έπρεπε να υπάρχει στον Σχινιά μία πλάκα ή ένα μνημείο που να υπενθυμίζει αυτό το γεγονός; Σε ποια ευρωπαϊκή χώρα θα είχε γίνει μια τέτοια μάχη και δεν θα είχαν κηρύξει τον τόπο ιερό; Γιατί εμείς οι νεοέλληνες φερόμαστε με τόσο αχάριστο τρόπο στη μοναδική σε πλούτο ιστορία μας;

Γιώργος Σφηκας, Επίτιμος Πρόεδρος της Ελλ. Εταιρείας Προστασίας της Φύσης

«Η κρατική TV είναι κομματική»

Κύριε διευθυντά
Παρακολουθώντας –από διαστροφική περιέργεια περισσότερο– την ΕΡΤ1 στο δελτίο ειδήσεων των 18.00 της 30/07/18, διεπίστωσα τον εξοργιστικά δουλικό τρόπο που παρουσιάζουν οι δημοσιογράφοι της τα κυβερνητικά καμώματα του τύπου «και τώρα θα σας παρουσιάσουμε τι απάντησε ο κ. Τζανακόπουλος στη συνέντευξη Τύπου» και όχι τι ρωτήθηκε σχετικώς, ώστε να κρίνουμε τι άξιζαν οι απαντήσεις του, συνεχίζοντας με μονολόγους τού κυβερνητικού εκπροσώπου.

Κατόπιν παρουσίασαν την επίσκεψη ιγκόγκνιτο του κ. Τσίπρα που συναντά πολίτες στο Μάτι (τον εξής έναν), τον κ. Καμμένο σε... δηλώσεις του και κατόπιν αναφέρθηκαν και στις αντιδράσεις της αντιπολιτεύσεως λες και ήσαν αντιδράσεις κάποιων αδιάφορων αλλοδαπών.
Τελικώς, το μόνο που με παρηγορεί μέσα σε αυτή την τύφλα, που δεν τους επιτρέπει να τηρούν ούτε τα προσχήματα, είναι ότι έχουν κάτω από το 5% της τηλεθεάσεως.

Μιχ. Λιωσης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ