Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Εχτιζα, έχτιζες, μαζί τα χτίσαμε;

Κύριε διευθυντά
«Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν». Η ρήση του Θουκυδίδη δείχνει την καταστροφική αδυναμία των ανίκανων πολιτικών να αντιληφθούν τα πραγματικά διακυβεύματα και τα σοβαρά προβλήματα μιας κοινωνίας. Παρά το ότι ζήσαμε τη δεύτερη χειρότερη καταστροφή τα τελευταία 70 χρόνια, διαπιστώνουμε πως οι πολιτικοί των χρόνων αυτών παραμένουν κυνικοί, προκλητικοί με απίστευτη παχυδερμία. Επί 60 χρόνια οι Νεοέλληνες, αφού κατέστρεψαν την Αθήνα, με απίστευτο πολεοδομικό χάος επεκτάθηκαν και στα περίχωρα κόβοντας δεκάδες χιλιάδες πεύκα με απίστευτο βιασμό του περιβάλλοντος. Ανεγκέφαλοι έχτισαν πάνω στα βράχια φτιάχνοντας σκάλες μέχρι τη θάλασσα για να μην «κουράζονται». Εχτιζαν χωρίς αιδώ μέσα στα πεύκα χωρίς να γνωρίζουν πως ο θάνατος θα παραμόνευε. Πολλοί λένε πως εάν υπήρχε ο ΕΝΦΙΑ από το 1950 δεν θα είχαν χτιστεί τα 300.000 αυθαίρετα. Μέχρι σήμερα το πιο σύντομο ανέκδοτο ήταν «θα αποδοθούν οι ευθύνες». Οι πολιτικοί ανέχτηκαν επί δεκαετίες να χτίζονται αυθαίρετα μέσα στα δάση και να δίδουν αφειδώς άδειες ηλεκτροδότησης κάνοντας τα στραβά μάτια… Ευτυχώς που δεν υπάρχει ασυλία στους δημάρχους και στους νομάρχες και όλοι ελπίζουμε πως θα ασκηθούν τάχιστα κακουργηματικές διώξεις, αφού μόνο οι ποινικές καταδίκες θα αποτελέσουν το καλύτερο μνημόσυνο για τα παιδιά που πέθαναν αγκαλιασμένα με τους δικούς τους…

Γιωργος Τρανταλιδης, Δικηγόρος

Ελληνική ύβρις, αλαζονεία, νέμεσις

Κύριε διευθυντά
Για τον εφιάλτη που ζούμε, αναγγέλθηκε τριήμερο εθνικό πένθος. Γιατί άραγε;

- Για να καταγγείλουμε αλλήλους και πάλι, και μετά να ξεχάσουμε και να συνεχίσουμε τα ίδια, όπως κάναμε μέχρι τώρα; - Ή μήπως, αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τους νεκρούς μας, για να αναλογιστούμε την πορεία μας των τελευταίων 60 χρόνων και να αποφασίσουμε ότι την πραγματική λαίλαπα που σάρωσε αυτόν τον τόπο τη δημιουργήσαμε εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να τη σταματήσουμε;

Διότι επί δεκαετίες διαπράττουμε μιαν ύβριν προς τη γη που μας γέννησε και προς την κληρονομιά που μας παραδόθηκε από τους προπάτορές μας όταν:

- Τσιμεντοποιήσαμε το κλεινόν άστυ και εγκαταλείψαμε την ελληνική ύπαιθρο. - Αφήσαμε στρατιές εσωτερικών προσφύγων να αυτοστεγαστούν γιατί δεν βρήκαμε καλύτερη λύση. - «Νομιμοποιήσαμε», «ρυμοτομήσαμε» και «εντάξαμε» στο «σχέδιο» των μεγάλων πόλεων από παλιά δακτυλίους αυθαίρετων σε κάθε προεκλογική περίοδο, που έγιναν πολυκατοικίες. - Γκρεμίσαμε και ξανακτίσαμε μικρές πόλεις και χωριά σε νησιά, κάμπους και βουνά μετατρέποντάς τα σε μικρές Αθήνες. - Σπείραμε την απανταχού ελληνική γη –σε δάση, λόφους, παραλίες– με χιλιάδες τραυματικά κτισμένα «Εγώ», που απλώθηκαν σαν καρκίνωμα στη σάρκα του υπέροχου τοπίου μας. Και τώρα, μετά όλα αυτά, έρχεται αμετάκλητα όλο και πιο αμείλικτη η νέμεσις της φύσης, με τη σαφήνεια μιας αρχαίας (αλλά και σύγχρονης) τραγωδίας, όταν:

- Τα ποτάμια και τα ρέματα που περιφρονήσαμε θα μας πνίγουν. - Οι σεισμοί θα μας βρίσκουν ανυπεράσπιστους από την ίδια τη μικρόνοια και αλαζονεία μας. - Οι φωτιές θα τιμωρούν ανελέητα τον βιασμό και τη χλεύη του περιβάλλοντος και του τοπίου.

Ομως εμείς προκαλέσαμε τη γενναιόδωρη φύση και μόνο εμείς μπορούμε να την εξευμενίσουμε μέσα από την κάθαρσίν μας, που ίσως διστακτικά μπορεί να αρχίσει να γεννιέται, αν:

- Αναγνωρίσουμε τις ευθύνες που μας αφορούν ανάλογα με τη συμβολή μας στη δημιουργία του αφόρητου πολεοδομικού και περιβαλλοντικού χάους στη χώρα μας. - Αποφασίσουμε να ανασκουμπωθούμε αλλάζοντας νοοτροπία, για να ανακατευθύνουμε τις πράξεις μας, τις προτεραιότητές μας και τα αποτελέσματα τους. - Περιορίσουμε το «Εγώ» που μας κατατρέχει και στρατευθούμε στο «Εμείς» που γεννήθηκε στα χώματά μας. - Αρνηθούμε κατηγορηματικά να είμαστε αυτό που καταντήσαμε, δηλαδή πελάτες ενός μεγάλου μαγαζιού που αλλάζει αφεντικά, και αποφασίσουμε να ξαναγινούμε πραγματικοί πολίτες της ευλογημένης μας γης.

- Και, τέλος, κατανοήσουμε, έστω και αργά, ότι για να ζήσουμε ανθρώπινα, χρειαζόμαστε εφεξής να αντιμετωπίσουμε το δομημένο και φυσικό περιβάλλον αποκλειστικά και μόνο μέσα από τη συσσωρευμένη γνώση για την οργάνωση του χώρου, των πόλεων, των οικισμών και του τοπίου, και με αυτούς που τη διαθέτουν, αν επιθυμούμε ένα μέλλον αντάξιο του τόπου μας.

Γιατί η τραγική κατάληξη του βεβαρημένου παρελθόντος μας είναι ένα «Κόκκινο Λιμανάκι».

Αλέξανδρος Δ. Τριποδακης, Αρχιτέκτων - πολεοδόμος ΕΜΠ - Harvard (MCPUD-GSD), πρόεδρος Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρείας, πρ. καθηγητής Αρχ/κού - Αστικού Σχ/σμού Πολ. Κρήτης, πρ. αντιδήμαρχος Αθηναίων και αντιπρόεδρος ΕΑΧΑ Α.Ε.

Τη θυμάστε τη μεσαία τάξη;

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή τις φονικές πυρκαγιές, εκτιμώ ότι ολοκληρώθηκε η καταστροφή της μεσαίας αστικής τάξης, όπως την ξέραμε. Το προφίλ του οικογενειάρχη με το επαρκές εισόδημα και το εξοχικό πέθανε μαζί με τους δολοφονηθέντες, αφού πρώτα είχε εξοντωθεί με τη φοροεπιδρομή.
Συνεχίστε να περιγράφετε την πραγματικότητα και να προσπαθείτε να επαναφέρετε την κοινή λογική στον ελληνικό λαό.

Ν. Πολυμενακος

Βάζουμε το χάλι μας κάτω από το χαλί

Κύριε διευθυντά
Τα όσα τραγικά και τριτοκοσμικά συμβαίνουν στη χώρα μας τεκμηριώνουν, δυστυχώς για απειροστή φορά, ότι όσοι οικονομικοί πόροι και αν διατεθούν και θεσμική επιτροπεία/ επιτήρηση και αν επιβληθεί, η κατάσταση δεν πρόκειται να βελτιωθεί. Η λειτουργία του κράτους χειροτερεύει αντί να εκσυγχρονίζεται, να εξαπλουστεύεται και να βελτιώνεται, διότι οι κυβερνώντες παραμένουν προσκολλημένοι στην απόλυτη γραφειοκρατία, ρουσφετολογία και αναξιοκρατία για ιδιοτελείς και μικροκομματικούς λόγους.

Μετά το τραγικό συμβάν στο Μάτι Αττικής, βάζουμε το χάλι μας κάτω από το χαλί, με δήθεν ίδρυση υπερυπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Η χώρα βρίσκεται σε τόσο δυσχερή κατάσταση, που η σωτηρία της δεν μπορεί να γίνει με δήθεν περισπούδαστες ρητορείες κενών περιεχομένου από περιφερόμενους «σωτήρες». Δεν είναι δυνατόν οι πολίτες αυτής της χώρας να συνεχίσουν να ανέχονται την κοροϊδία, την ταλαιπωρία και τη διαιώνιση των προβλημάτων. Δεν είναι δυνατόν να παρασύρονται από τον βερμπαλισμό ευφάνταστων ασημαντοτήτων, με μηδενικό εργασιακό παρελθόν, χωρίς γνώση και εμπειρία στην επίλυση καίριων προβλημάτων και κυρίως χωρίς όραμα και βούληση για τις μεταρρυθμίσεις, που επειγόντως απαιτούνται για μια σύγχρονη ελληνική κοινωνία.

Δεν χρειάζεται να επανεφεύρουμε τον τροχό. Η διάσωση της χώρας θα γίνει μόνον εάν το κράτος πραγματικά μεταρρυθμιστεί και εκσυγχρονιστεί! Γι’ αυτό, απαιτείται πολιτικό θάρρος. Απαιτείται να βρεθούν πολιτικοί ταγοί που, αναλογιζόμενοι τα τεράστια σφάλματα του παρελθόντος, αφού τολμήσουν να προφέρουν την τόσο δύσκολη λέξη «συγγνώμη» στον βαθμό ευθύνης που/αν τους αναλογεί, θα προτείνουν ένα σοβαρό σχέδιο επανίδρυσης του κράτους, όχι στα λόγια, όπως συνέβη στο παρελθόν, αλλά επί της ουσίας, από μηδενική βάση, στα πρότυπα των ευνομούμενων χωρών. Καταργώντας την πολυνομία, την ασάφεια αρμοδιοτήτων και την ασυδοσία με ρητό και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα και οργανόγραμμα.

Οι συνετοί πολίτες, με την πικρή εμπειρία των πρόσφατων και διαχρονικών τραγικών καταστροφών, με τη γενικευμένη απαισιοδοξία σε όλα τα επίπεδα, εξουθενωμένοι από την αφάνταστη ταλαιπωρία που καθημερινά υφίστανται, υπάρχει βάσιμη ελπίδα ότι δεν θα επιτρέψουν σε κακόβουλους πολιτικάντηδες και μπαχαλάκηδες να ακυρώσουν μια τέτοια προσπάθεια, αλλά αντιθέτως θα γίνουν ασπίδα προστασίας, για να έχει μέλλον και προοπτική αυτή η ευλογημένη χώρα! Είναι τόσο ουτοπικό;;

Καλλιοπη Α. Ρουμπελακη-Αγγελακη, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Κρήτης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ