Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι μοναχοί που δεν ήταν μοναχοί

Κύριε διευθυντά
Στην «Κ» της 10-8-2018 ο κ. Σταύρος Τζίμας αναφέρεται στην –αείποτε– προσπάθεια των Ρώσων να αναλάβουν τα πρωτεία της Ορθοδοξίας, που ιστορικά κατέχει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και επίσης να ελέγχουν το Αγιον Ορος. Κατά σύμπτωση την ίδια ημέρα, ξεφυλλίζοντας, στην Παπαχαραλάμπειο Βιβλιοθήκη της Ναυπάκτου, αλίευσα από την αθηναϊκή εφημερίδα ΣΤΟΑ, της 7.10.1879, την «είδηση» κατά την οποίαν:

«Καθ’ εκάστην εβδομάδα αναχωρούσι πολυπληθείς μοναχοί Ρώσοι εις Αγιον Ορος, λέγει η “Τερζουμάνι Χακηκά”. Διά του Οθωμανικού της παρελθούσης εβδομάδος κατήλθον εις Αθω πλέον των διακοσίων μοναχών. Καθ’ ας λαμβάνομεν πληροφορίας εξακολουθεί η αυτή εφημερίς, παρ’ επιβάτου συνταξειδεύσαντος, οι μοναχοί ούτοι ουδέν έτερον εισίν ή στρατιωτικοί, διότι κάτωθεν του μοναχικού αυτών μανδύου παρετηρούντο εις πολλούς εξ αυτών στρατιωτικαί στολαί».

Αντωνιος Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Για τον «Παπαγάλλο» της Σοφίας Τρικούπη
Ι

Κύριε διευθυντά
Ο διαπρεπής φιλόλογος - συγγραφέας και πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Αναστάσιος Στέφος δημοσίευσε στις 4-8-2018 στην «Καθημερινή» επιστολή του, με την οποία επέκρινε την επιμελήτρια του εκδοθέντος από τη Βιβλιοθήκη της Βουλής βιβλίου της Σοφίας Τρικούπη με τον τίτλο «Ο Παπαγάλλος μου». Ο επιστολογράφος ισχυριζόταν ότι το εκδοθέν βιβλίο γέμει ανορθογραφιών και συντακτικών λαθών τα οποία εκθέτουν τη συγγραφέα –αδελφή Χαρ. Τρικούπη–, η οποία είχε παιδεία και καλλιέργεια, ώστε τα αποδιδόμενα σε αυτήν γραμματικά και συντακτικά λάθη που έχει το βιβλίο της να μην οφείλονται σε αυτήν αλλά στον επιμελητή της εκδόσεως. Στις διατυπωμένες πιο πάνω αιτιάσεις και μομφές του διαπρεπούς φιλολόγου απάντησε η κ. Ελλη Δρούλια, προϊσταμένη της διεύθυνσης της Βιβλιοθήκης της Βουλής, στην «Καθημερινή», 18-8-2018. Στην απάντησή της η κ. Δρούλια μεταξύ των άλλων αναφέρει: «Εχουν διανεμηθεί περισσότερα από 1.000 αντίτυπα σε μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, σε δημοσιογράφους και βιβλιόφιλους, οι οποίοι απέστειλαν σχόλια και συγχαρητήρια». Ομολογείται ότι το κείμενο δημοσιεύθηκε αυτούσια, όπως είχε γραφεί, δίχως καμία παρέμβαση της επιμελήτριας, δηλαδή ανορθόγραφα και ασύντακτα. Επειδή έχω ασχοληθεί με τον Χαρ. Τρικούπη, την πρωθυπουργία του και τη μεγάλη του προσφορά στο κοινοβουλευτικό πολίτευμα της χώρας, θα ήθελα να παρέμβω στον διάλογο. Διαβάζοντας τις βιογραφίες, ιδίως τη δίτομη της Βουλής των Ελλήνων, πληροφορείται ο αναγνώστης ότι η αδελφή του Χαρ. Τρικούπη, Σοφία, είχε μεγάλη καλλιέργεια και μόρφωση, ώστε να αποκλείεται λανθασμένη ελληνική γραφή της από γραμματικής και συντακτικής απόψεως.

Καλόπιστα ερωτώ: Τα γραμματικά και τα συντακτικά λάθη του «Παπαγάλλου» δεν τα εντόπισαν, δεν τα διαπίστωσαν οι 1.000 διανοούμενοι της Ελλάδας; Εάν διάβασαν το βιβλίο και έστειλαν «θερμά συγχαρητήρια», δίχως παρατηρήσεις όπως εκείνες του διαπρεπούς επιστήμονα, ελληνιστή Στέφου, τους προτρέπω να ανοίξουν πάλι γραμματική και συντακτικό! Το πιθανόν είναι ότι οι κύριοι αυτοί δεν άνοιξαν το... βιβλίο. Είναι η προτιμότερη περίπτωση γι’ αυτούς. Ομως, επειδή το μορφωτικό ίδρυμα της Βουλής επιμελείται όλων των εκλεκτών εκδόσεων με εκλεκτούς πνευματικούς ανθρώπους και διανοουμένους, αποκλείεται να παρεισφρήσουν αβλεψίες και λάθη τόσο σοβαρά όσα αποδίδονται στον «Παπαγάλλο», προβληματίστηκα πολύ με την αντιδικία και θέλω να εκθέσω τις απόψεις μου.

1. Το βιβλίο γράφτηκε σε ένα έντονα πένθιμο και καταθλιπτικό περιβάλλον, λόγω των θανάτων και των δύο αδελφών της συγγραφέως. Η απουσία προσφιλών προσώπων για μερικούς είναι χειρότερη από τον θάνατο και αποδιοργανώνει τις ευαίσθητες ψυχές. 2. Τι ηλικία είχε η Σοφία Τρικούπη όταν έγραψε τον «Παπαγάλλο» της; Τότε τα 45 χρόνια ήταν «βαθύ γήρας»! 3. Σε προχωρημένη ηλικία έρχονται ασθένειες - εγκεφαλικά, γεροντική άνοια, κατάθλιψη που επηρεάζουν άμεσα την πνευματική υγεία και διαύγεια του ανθρώπου και την πνευματική, νοητική ικανότητά του για σωστό και ορθό προφορικό και γραπτό λόγο. Μήπως πρέπει να ερευνηθεί αυτή η περίπτωση; Λέγεται ότι ο ελληνολάτρης, μέγας Γερμανός ελληνιστής, ο πολύς Βιλαμόβιτς ήταν... ανορθόγραφος!

Το θέμα που ανέκυψε για πολλούς Ελληνες μπορεί να φαντάζει «περί όνου σκιάς», για τους πνευματικούς όμως ανθρώπους και για τους πολιτικούς –όσοι από αυτούς γνωρίζουν πολιτική– ο μονήρης Χαρ. Τρικούπης και η κυρία και αρχόντισσα αδελφή του, Σοφία, αποτελούν τα σεμνώματα και τα εγκολπίσματα του έθνους μας.

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Α. Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας», νομικός συγγραφέας

ΙΙ

Κύριε διευθυντά
Η καλοπροαίρετη, από πλευράς μου, επισήμανση των 183 ορθογραφικών και συντακτικών λαθών, καθώς και των αμέτρητων λαθών στίξης, στην έκδοση της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων, επί του κειμένου: Σοφία Τρικούπη, ο παπαγάλλος μου, Μικρή Βιβλιοθήκη, Αθήνα 2016, σε επιμέλεια - μεταγραφή Ελλης Δρούλια, έγινε, ως μη έδει, θέμα δημόσιου διαλόγου, εξαιτίας της επιμελήτριας, προϊσταμένης της Διεύθυνσης της Βιβλιοθήκης της Βουλής.

Συγκεκριμένα, η κυρία Δρούλια, ως υπεύθυνη της έκδοσης, μου εδήλωσε, σε τηλεφωνική μας επικοινωνία, ότι η πλημμυρίδα των 183 λαθών εντάσσεται στην εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας !, ενώ η Σοφία Τρικούπη έγραψε το ανωτέρω κείμενο σε τυπική καθαρεύουσα.

Κατόπιν των ανωτέρω και επειδή η δήλωση της επιμελήτριας απέκλειε κάθε περαιτέρω επιστημονική συζήτηση, θεώρησα σκόπιμο να αποταθώ στον, καθ’ ύλην αρμόδιο, γενικό γραμματέα της Βουλής κ. Κωνσταντίνο Αθανασίου, το γραφείο του οποίου, στα επανειλημμένα τηλεφωνήματά μου, απαντούσε ότι θα κληθώ από τον ίδιο.

Επειδή, όμως, ουδεμία πρόσκληση εγένετο, επί μήνες, από πλευράς του γενικού γραμματέα, αποτάθηκα στον βουλευτή, πρώην υπουργό, κ. Νικόλαο Φίλη, ο οποίος, παρουσία μου, τηλεφώνησε στον ίδιο, αναφερόμενος στην επίμαχη έκδοση, και ερωτώντας τον αν θα μπορούσα να τον συναντήσω αυθημερόν. Ο κύριος Αθανασίου αρνήθηκε την πρόταση, λέγοντας ότι θα με καλέσει ο ίδιος. Αυτή είναι η απόλυτη αλήθεια όσον αφορά στην επικοινωνία μου με το γραφείο του γενικού γραμματέα της Βουλής, απέχουσα πλήρως από τους ισχυρισμούς της κυρίας Δρούλια και τις αναληθείς αναφορές της περί παραπομπής μου από το γραφείο του γενικού γραμματέα στην αρμόδια υπηρεσία της Βιβλιοθήκης της Βουλής.

Είναι ολοφάνερο πλέον ότι η επιστολή της κυρίας Δρούλια («Η Καθημερινή», 18/8/2018), ως αναιρούσα την αλήθεια, αποτελεί ανωφελές διήγημα, σύμφωνα με τη ρήση του ιστορικού Πολυβίου: «Εξ ιστορίας αναιρεθείσης της αληθείας το καταλειπόμενον αυτής ανωφελές γίνεται διήγημα». Ιστορίαι, Ι, 14, 6.

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ.φ. Επίτιμος σχολικός σύμβουλος, ειδικός γραμματέας της ΠΕΦ

«Ο πλοίαρχος πρέπει να είναι ένας»

Κύριε διευθυντά
Ο ναύαρχος κ. Παναγ. Χηνοφώτης, επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, σε άρθρο του στην «Κ», 31-7-2018, με τίτλο «Η επόμενη ημέρα και το Κοινοβούλιο», σχολιάζοντας τα προβλήματα που προέκυψαν από την καταστρεπτική πυρκαγιά στην περιοχή Μάτι - Βουτζά υποστηρίζει αντιφατικές θέσεις που χρήζουν καλόπιστης κριτικής.

Γράφει σε διάφορες παραγράφους:

«Το εθνικό μας Κοινοβούλιο έχει κομβικό ρόλο στο νομοθετικό έργο (αυτονόητο)».

«Η Βουλή διαθέτει τα μέσα και τις δυνατότητες, με κατάλληλα και ικανά στελέχη, με ρεαλιστικό στόχο να συνδράμει στην ορθή κατανομή αρμοδιοτήτων και καθορισμού διαδικασιών ευθύνης και εξουσίας».

Συνιστά: «Τη σύσταση διακομματικής επιτροπής η οποία ως διευθύνουσα θα επιβλέπει τον έλεγχο, τον συγκερασμό και αποδοχή προτάσεων διαφόρων επιμέρους επιτροπών». Από το κείμενο του κ. Π.Χ. συνάγεται ότι προβλέπει την παραχώρηση στη Βουλή εκτελεστικών αρμοδιοτήτων.

Το ερώτημα ενός άσχετου με το Σύνταγμα είναι: Η εκτελεστική εξουσία (η κυβέρνηση) τι ρόλο θα παίζει; Η χώρα θα έχει δύο εκτελεστικές εξουσίες; Ο κ. ναύαρχος, που ασφαλώς θα έχει κυβερνήσει πολεμικά πλοία, ξεύρει ότι ένας είναι ο πλοίαρχος και έχει την απόλυτη εξουσία και ευθύνη για ό,τι γίνεται ή παραλείπεται στο πλοίο.

Πώς δέχεται την παράλληλο ύπαρξη δύο εξουσιών στη χώρα, που είναι κάτι παραπάνω από ένα καράβι;

Γεωργιος Αραμπατζης, Ιατρός, Χολαργός


Στην περιοχή της Ακρόπολης υπάρχει το υπέροχο μουσείο. Εκεί στεγάζονται στοργικά τα γλυπτά μάρμαρα του Παρθενώνα. Συχνές και πολυπληθείς, καθημερινές τουριστικές αφίξεις. Ενθουσιάζουν απρόσμενα το συλλογικό φαντασιακό του Αθηναίου αρχαιολάτρη.

Φλέβα χρυσού ο τουρισμός

Κύριε διευθυντά
Πλεονασματική «φλέβα χρυσού» ενυπάρχει εις τη χώρα μας. Και εμείς συνεχίζουμε να πολιτικολογούμε, φωνασκώντας, ασκόπως, στα «τηλεπαράθυρα»!.. Με φωνές ηλεκτρισμένες και, τοξικά, μισαλλόδοξες. Αποκλεισμένοι σε κομματικά «βιλαέτια», διαφωνούμε φωναχτά, στα πάντα. Και επιπροσθέτως, υπονομεύουμε ο ένας τον άλλον. Ενώ μαζί μπορούμε να κάνουμε θαύματα. Νισάφι, πια! Στην ουσία δεν μας χωρίζει τίποτα. Αντιθέτως, πρέπει να μας ενώνει πάση θυσία. Με την πρόσφατη αναγγελθείσα «απομνημονοποίηση» της χώρας μας από τον πρωθυπουργό, από τον Αύγουστο και πέρα, θα μπορούμε με λυμένα τα χέρια να πραγματώσουμε την πολυπόθητη ευημερία του καθημαγμένου λαού, που έχει λεηλατηθεί εκβιαστικά και αναίσχυντα από εξωχώριους θεσμούς!

Από την κρίση του 2008 ώς τις μέρες μας ο λαός υπομένει με καρτερικότητα και χαλύβδινη πίστη την εξουθενωτική λιτότητα, γιατί ελπίζει ακράδαντα ότι πολύ σύντομα κάτι θα φανεί στον ορίζοντα και θα διώξει τη μνημονιακή καταχνιά που σκίαζε με φοβέρα την ψυχή του Ελληνα. «Μέχρι τον Αύγουστο του 2018... μετά τέλος». Και θα φέρει μια χαρμόσυνη και απαστράπτουσα διαφάνεια παντού! Σε όλη την επικράτεια.

Η περίφημη «φλέβα χρυσού» υποδεικνύει και φωτογραφίζει τη «βαριά βιομηχανία» της Ελλάδας, που είναι ο τουρισμός. Ο Ξένιος Δίας! Στην περιοχή Ακρόπολης υπάρχει το υπέροχο μουσείο. Με είσοδο από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, οδός των θεών! Εκεί στεγάζονται στοργικά τα γλυπτά μάρμαρα του Παρθενώνα. Συχνές και πολυπληθείς, καθημερινές τουριστικές αφίξεις. Ενθουσιάζουν απρόσμενα το συλλογικό φαντασιακό του Αθηναίου αρχαιολάτρη. Ωστε, ασυνείδητα, εκστασιάζεται και ζει μια υπέροχη ψευδαίσθηση, ενσαρκώνοντας το είναι του μέσα στο κλέος του «χρυσού αιώνα του Περικλέους». Τον ανεβάζει ψυχολογικά! Του δίνει φτερά αετού και τον κάνει να βλέπει το μέλλον ευοίωνο.

Η χώρα μας διαθέτει άφθονους τουριστικούς προορισμούς, εκπάγλου ομορφιάς. Εδώ στην Ελλάδα καταφθάνουν τουρίστες από όλες τις χώρες του κόσμου. Κροίσοι που μαγεύονται από τη λάμψη των κοσμοπολίτικων προορισμών, που αστράφτουν σαν διαμαντόπετρες, ριγμένες στο πέλαγος. Μύκονος και Σαντορίνη, δύο μαγνήτες που έλκουν τους αστέρες της παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας.

Ο ελληνικός τουρισμός, εν ριπή οφθαλμού, πρέπει να πάρει την πρώτη θέση στην αναπτυξιακή ατζέντα της χώρας μας. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Φιλόδοξα αναπτυξιακά σχέδια πρέπει να γίνουν πραγματικότητα. Να προβάλουμε πολιτισμένη και ευγενική συμπεριφορά στους επισκέπτες της χώρας μας. Πόλεις πεντακάθαρες, χωρίς σκουπίδια.

Στις απεργίες των εργατών καθαριότητας τα σκουπίδια σχηματίζουν βουνά. Αυτό μας δυσφημίζει στα μάτια των ξένων. Τα ΜΜΕ σχολιάζουν αρνητικά τους σωρούς των σκουπιδιών και οι δημοσιογράφοι των ξένων καναλιών συνιστούν στους συμπατριώτες τους να μην επισκέπτονται τη χώρα μας.

Επίσης, ξένοι που έχουν μπει παράνομα στη χώρα μας συγκροτούν συμμορίες, που ξαφρίζουν πορτοφόλια, κάρτες και κινητά από τους ξένους τουρίστες. Ευτυχώς, η αστυνομία μας πρόσφατα εξάρθρωσε τριάντα πορτοφολάδες, που έβλαπταν –σκαιά– τον τουρισμό μας. Καιρός πια να ανασκουμπωθούμε. Μονιασμένοι και αγαπημένοι, να εργαστούμε για να αναπτυχθεί η «βαριά βιομηχανία» μας.

Πρέπει να βγούμε από το τέλμα της ύφεσης και της εθνικής κατάθλιψης. Θα δοθούν πολλές ευκαιρίες σε πολλούς επαγγελματικούς τομείς. Η ανεργία θα πέσει σε χαμηλά επίπεδα, ίσως μηδενικά. Με πνεύμα αρωγής, το κράτος προς τον πολίτη, όμως και το αντίστροφο. Θα κατακτήσουμε το «Νομπέλ φιλοξενίας»! Αυτό είναι σίγουρο.

Λαμπρος Ματθαιος, Συγγραφέας

Στο απυρόβλητο

Κύριε διευθυντά
Ο καθηγητής Γιώργος Γεραπετρίτης, σε συνέντευξή του στην «Κ», 11-8-2018, σχολιάζοντας την «πολιτική ευθύνη» που αναλαμβάνουν οι πολιτικοί ύστερα από φυσικές, οικονομικές ή άλλες καταστροφές, τονίζει ότι «δεν υπάρχει ευθύνη χωρίς σφάλμα και αν υπάρχει ευθύνη, οφείλει να υπάρχει και συνέπεια. Δεν νοείται σφάλμα χωρίς κύρωση».

Συμπληρώνοντας τη συνέντευξη του κ. Γ.Γ. θα ήθελα να θυμίσω ότι οι δικοί μας πολιτικοί, προκειμένου να αποφύγουν κυρώσεις για τις παραλείψεις ή τις ανεπάρκειές τους κατά τη θητεία τους, ως βουλευτές ή υπουργοί, κατοχύρωσαν συνταγματικώς το απυρόβλητο για τον εαυτό τους, για ό,τι κάνουν ή δεν κάνουν. Εχουν το προνόμιο, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, να κάνουν σφάλματα χωρίς κυρώσεις.

Εκείνο που απογοητεύει είναι ότι, κατά τις συζητήσεις που γίνονται για τις μελλοντικές τροποποιήσεις του Συντάγματος, κανένας δεν αναφέρει την κατάργηση αυτής της παραγράφου. Ολα τα κόμματα συμφωνούν στη διατήρηση του απυρόβλητου.

Γεωργιος Αραμπατζης, Ιατρός, Χολαργός

Κατοχύρωση της ευνοιοκρατίας

Κύριε διευθυντά
Επιτακτικοί λόγοι με έκαναν να ψάξω για δουλειά στην Ελλάδα τρία χρόνια μετά την απόκτηση διδακτορικού «με την υψηλότερη διάκριση» και πρώτο βραβείο από κορυφαίο πανεπιστήμιο της Ευρώπης. Πληροφορήθηκα για το πρόγραμμα ΕΣΠΑ «Απόκτηση ακαδημαϊκής διδακτικής εμπειρίας σε [sic] νέους επιστήμονες κατόχους διδακτορικού 2018-2019», που πρόβαλλε ως στόχο «να αντιστρέψει το brain drain» και «να δώσει δυναμικό χαρακτήρα στα προγράμματα σπουδών των πανεπιστημίων», θέτοντας την ακαδημαϊκή εμπειρία σαν κύριο στοιχείο αξιολόγησης. Οι αμοιβές ήταν μικρές ακόμα και σε σχέση με πολύ φτωχότερες χώρες της Ε.Ε. Ωστόσο, αποφάσισα να περιμένω την επίσημη ανακοίνωση. Ακολούθησε μια σειρά από απανωτές εκπλήξεις.

Οι επιμέρους προκηρύξεις των πανεπιστημίων καθυστερούσαν. Δημοσιεύτηκαν τέλη Ιουλίου για το ακαδημαϊκό έτος που θα άρχιζε ένα μόλις μήνα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές! Τα πανεπιστήμια απευθύνονταν σε όσους έψαχναν για ακαδημαϊκή θέση και ήταν διαθέσιμοι την τελευταία στιγμή! Παγκόσμια πρωτοτυπία, μια και δεν αφορά έκτακτο κενό, αλλά εκατοντάδες προγραμματισμένων θέσεων διδασκαλίας μαθημάτων που ήδη περιλαμβάνονται στα προγράμματα σπουδών. Τι θα γινόταν αν δεν εμφανίζονταν επαρκώς καλοί υποψήφιοι; Οι προκηρύξεις των Πανεπιστημίων Πατρών και Ιωαννίνων που με ενδιέφεραν λόγω απόστασης, ήταν ενιαίες και είχαν έκταση 120 σελίδες για 92 θέσεις και 172 σελίδες για 62 θέσεις αντίστοιχα, όταν παντού στον κόσμο οι προκηρύξεις γίνονται ανά αντικείμενο, δημοσιεύονται στοχευμένα και σπάνια ξεπερνάνε τις 2 σύντομες παραγράφους ανά θέση. Συγκρίνοντας και με άλλων πανεπιστημίων κατάλαβα ότι η γραφειοκρατική οργάνωση και η «φλυαρία» ήταν κεντρικά κατευθυνόμενες. Κανείς δεν παρεξέκλινε! Πλήρης ομοιομορφία!

Για πολίτες κράτους-μέλους της Ε.Ε. ζητούνταν «πιστοποιητικό ελληνομάθειας Δ΄ επιπέδου». Αραγε, οι φοιτητές των ελληνικών πανεπιστημίων δεν καταλαβαίνουν ούτε καν αγγλικά μετά την εξάχρονη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή τους;

Παρ’ όλα αυτά τα «περίεργα», τηλεφώνησα για να ρωτήσω λεπτομέρειες για τις απαιτήσεις των θέσεων. Επειτα από αρκετή επιμονή μου, σε ένα τμήμα μου είπαν ότι έπρεπε να είμαι παρούσα 1-2 μέρες τη βδομάδα και μέχρι 16 ώρες, σε άλλο ότι η απαίτηση είναι για «λίγες ώρες καθημερινά», που στη συνέχεια έγινε «κανονικό ωράριο», σε τρίτο ότι «η Πρυτανεία θέλει να μένετε εδώ».

Αλλά το πιο δυσάρεστο ήταν τα κριτήρια αξιολόγησης στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Εκεί, η συνάφεια των «σχεδιαγραμμάτων διδασκαλίας» και η συνάφεια της διατριβής και δημοσιεύσεων με τις θέσεις δεν αξιολογούνται κλιμακωτά, αλλά εφάπαξ, με 10 και 20 μόρια αντίστοιχα, σε ένα σύνολο 100, λες και ένας νέος επιστήμονας μπορεί να διδάξει σε προπτυχιακό επίπεδο αποκλειστικά και μόνο ό,τι έχει σχέση με τη διατριβή του και χωρίς να αναφέρεται στις επίσημες περιγραφές μαθημάτων! Και το αποκορύφωμα: η αξιολόγηση των δημοσιεύσεων είναι αποκλειστικά ποσοτική! Δεν ενδιαφέρει ούτε η θεματολογία τους ούτε η ποιότητά τους ούτε το αν έχουν περάσει από διαδικασία κρίσης, ούτε... ούτε...

Κατάλαβα ότι η όλη πολύπλοκη ιστορία ήταν προσχηματική, οι περισσότεροι «νέοι επιστήμονες» ήταν επιλεγμένοι από πριν, και προτίμησα να μην καταναλώσω χρόνο, δικό μου και των «αξιολογητών», ούτε ενδεχομένως να τους ταλαιπωρήσω για να δικαιολογούν εκ των υστέρων προειλημμένες αποφάσεις. Κατάλαβα επίσης με ποιον επίσημο τρόπο αυτό που σε άλλες χώρες είναι μοχλός εξέλιξης και ανάπτυξης, στην Ελλάδα γίνεται τρόπος κατοχύρωσης της ευνοιοκρατίας.

Δρ Ελενη Διδασκαλου, Διδάσκουσα – Ερευνήτρια, Université Paris 7 Diderot

Δελτίο ειδήσεων

Κύριε διευθυντά
Θα μου επιτραπούν μερικές σύντομες παρατηρήσεις γύρω από το απογευματινό δελτίο της ΕΡΤ, της 21ης τρέχοντος (ώρα 18.00).

1. Βάσει ποιας δημοσιογραφικής δεοντολογίας αποσιωπήθηκε το συγκλονιστικό δημοσίευμα της «Κ», της ιδίας ημέρας, που αποκάλυψε το γενεσιουργό αίτιο και την ολιγωρία των κρατικών αρχών, αναφορικά με την καταστρεπτική πυρκαγιά στο Μάτι, που οδήγησε στον θάνατο 96, μέχρι στιγμής, ανύποπτους συμπολίτες μας; Θέμα που, μέχρι της ώρας εκείνης, όλα τα ΜΜΕ ανέδειξαν πλην της ΕΡΤ… 2. Βάσει ποιας δημοσιογραφικής δεοντολογίας δεν μεταδόθηκε, στο σύνολό της, η δήλωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που, πέραν των άλλων, και καθ’ ομολογίαν πάντων, μηδέ των κυβερνώντων εξαιρουμένων, εκφράζει σήμερα τη μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων; 3. Με ποιο δικαίωμα λογοκρίθηκε η δήλωση του κ. Κ. Μητσοτάκη όταν, πέραν της αναμφισβήτητα επιβεβλημένης μεταδόσεως ολόκληρης της δήλωσης του πρωθυπουργού, μετά στιγμιοτύπων, η ΕΡΤ μετέδωσε σε απευθείας σύνδεση, πολλαπλάσιου χρόνου, ομιλία του Π. Καμμένου, προέδρου των ΑΝΕΛ, πολιτικού εκφραστή μίας ασήμαντης μειοψηφίας; 4. Γιατί οι δηλώσεις των αρχηγών των κομμάτων της αντιπολίτευσης, γύρω από το πολύ σοβαρό θέμα της εξόδου από τα μνημόνια, περιορίστηκαν στα χρονικά όρια δευτερολέπτων, τη στιγμή που στο σύνολό της η δημοκρατική αντιπολίτευση εκφράζει τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων;

Η ΕΡΤ και οι ιθύνοντές της αυταπατώνται εάν νομίζουν ότι η χώρα θα οδηγηθεί σε εκλογές με την κρατική τηλεόραση να λειτουργεί ως «θεραπαινίδα» των κρατούντων.

Ιωάννης Κ. Νησιωτης

Aυτοί που δεν έβλεπαν τις παρανομίες

Κύριε διευθυντά
Ευθύνες κακουργηματικού χαρακτήρα προκύπτουν από την ανείπωτη εθνική τραγωδία, καθώς και πελώρια ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν:

– Γιατί οι υπουργοί ΥΠΕΧΩΔΕ από το 1983 μέχρι και το 2018 δεν έστελναν τις μπουλντόζες να κατεδαφίσουν τα αυθαίρετα που κτίζονταν μέσα στα δάση; Διεφθαρμένοι πολίτες έγλειφαν τους πολιτικούς –προφανέστατα δωροδοκώντας πολιτικούς, δημάρχους, αστυνομία, Πολεοδομία– κι έκτιζαν μάντρες εμποδίζοντας την ελεύθερη πρόσβαση στις ακτές, όπως επιτάσσει ο ν. 1338/1983 (Τρίτση).

– Γιατί η περιφερειάρχης Δούρου πριν από την τραγωδία με τους 24 νεκρούς στη Μάνδρα δεν είχε στείλει τις μπουλντόζες να γκρεμίσουν τα αυθαίρετα και όλες τις «μάντρες»;

– Γιατί οι μέχρι σήμερα υπ. Περιβάλλοντος, ενώ γνώριζαν πως απαγορεύεται ρητά η περίφραξη σε ακίνητα που βρίσκονται σε ζώνη βάθους 500 μ. από την ακτή στις εκτός σχεδίου περιοχές και οι μάντρες είναι αυθαίρετες, δεν προχώρησαν στις κατεδαφίσεις; Μήπως για τις ψήφους έκαναν τα στραβά μάτια;

– Γιατί ενώ εδώ και χρόνια είχαν κριθεί τελεσίδικα αυθαίρετα συνολικά 2.500 κτίσματα σε δάση και άλλα 700 στην παραλιακή ζώνη με δεδομένα τα πρωτόκολλα κατεδάφισης, όλοι οι υπουργοί ευρίσκοντο σε βαθύ ανατολίτικο λήθαργο και ξύπνησαν μετά την ανείπωτη τραγωδία;

– Γιατί από το 1988 στον Μαραθώνα δεν γκρέμισαν 6 κτίρια και από το 1996 στη Ν. Μάκρη 4 κτίρια;

– Γιατί δεν γκρέμισαν στον εθνικό δρόμο Σουνίου τα 26 αυθαίρετα σε δάση όπως είχε εντοπίσει το Δασαρχείο Λαυρίου;

– Γιατί δεν γκρέμισαν 469 αυθαίρετα που έχει υποδείξει το δασαρχείο Πεντέλης καθώς και τα 65 στα Μέγαρα;

– Γιατί οι μέχρι σήμερα υπ. Περιβάλλοντος δεν νομοθέτησαν ώστε να παρακάμπτεται η διαδικασία των ενστάσεων μέσω διοικητικών δικαστηρίων που διαρκούσε έως και 7 χρόνια αλλά με σύντμηση προθεσμίας προσφυγής μόνο ολίγων ημερών;

– Γιατί δεν γκρέμισαν στη Μακρόνησο τα αυθαίρετα, ενώ έχουν εντοπιστεί από τον Μάιο του 2017;

– Γιατί πολιτικοί επινόησαν 8 νόμους–εκτρώματα για νομιμοποίηση αυθαιρέτων (από το 1977), που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, αντί να προχωρήσουν στο γκρέμισμα όλων των αυθαιρέτων.

– Γιατί οι υπουργοί δεν γκρέμισαν όσα ήταν σε περιοχές που χαρακτηρίζονται ζώνες εξυπηρέτησης λουομένων, μια και κάποιοι ήθελαν με... σκάλες να μπαίνουν κατευθείαν στη θάλασσα;

– Γιατί δεν ασκήθηκαν διώξεις σε νομάρχες για παράνομες ηλεκτροδοτήσεις αυθαιρέτων τόσα χρόνια;

– Γιατί οι υπουργοί Αμυνας κώφευαν τόσα χρόνια στις εκκλήσεις μου να υπάρχει έλεγχος στις εισόδους των δασών από τον στρατό που αντί να μαζεύει... γόπες, να φωτογραφίζει την ταυτότητα των εισερχομένων και το αυτοκίνητό τους. Αλλωστε, είναι γνωστό πως υπάρχουν σχιζοφρενείς Νέρωνες που, όπως δήλωσε 35χρονος, «του αρέσει να βάζει φωτιά και να βλέπει τις φλόγες και τους πυροσβέστες να τρέχουν να τη σβήσουν». Η απόλυτη παράνοια. Κυνικοί και μοιραίοι πολιτικοί...

Γεωργιος Τρανταλιδης, Δικηγόρος, Πειραιάς

Η επιστήμη του μάρκετινγκ

Κύριε διευθυντά
Σας στέλνω αυτή την επιστολή παίρνοντας ως αφορμή το άρθρο που δημοσιεύθηκε στην έγκριτη εφημερίδα σας (κυριακάτικη «Καθημερινή» 15/7/2018) με τίτλο «Εχασαν τη μάχη του θηλασμού», όπου αναφέρεται ότι το μάρκετινγκ, μέσα από ανήθικες πρακτικές, έχει οδηγήσει σε υποχώρηση του μητρικού θηλασμού στις φτωχές χώρες. Επειδή έχω ιδιαίτερη ευαισθησία ως προς τον μητρικό θηλασμό, καθώς η αείμνηστη μητέρα μου με θήλαζε για 3 χρόνια και επειδή υπηρετώ την επιστήμη του μάρκετινγκ σχεδόν 40 χρόνια, αποφάσισα να σας στείλω αυτή την επιστολή.

Το μάρκετινγκ είναι δυστυχώς ο πιο παρεξηγημένος επιστημονικός κλάδος. Πολλοί τον συνδέουν με τη διαφήμιση και την πώληση και πιο συγκεκριμένα με την παραπλανητική διαφήμιση (π.χ. μάρκετινγκ τρικς) και την ανήθικη πώληση και ακόμη με τις ανήθικες επιχειρηματικές πρακτικές. Η διαφήμιση και η πώληση αποτελούν γνωστικά αντικείμενα της επιστήμης του μάρκετινγκ αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μάρκετινγκ. Το μάρκετινγκ είναι ένας πολύ ευρύς επιστημονικός κλάδος.

Είναι πιστεύω η έλλειψη γνώσης της επιστήμης του μάρκετινγκ σε μίκρο και σε μάκρο επίπεδο μία από τις βασικές αιτίες που συνέβαλε στην οικονομική κρίση που βιώσαμε και βιώνουμε. Και για να γίνω πιο σαφής: Πιστεύω να συμφωνείτε μαζί μου ότι στη διάρκεια της κρίσης έγιναν «της μόδας» τρεις έννοιες: εξωστρέφεια, καινοτομία, προστιθέμενη αξία. Και οι τρεις αυτές έννοιες συνδέονται άμεσα με την επιστήμη του μάρκετινγκ.

Οσον αφορά την εξωστρέφεια, άρχισε ένας «βομβαρδισμός» τοποθετήσεων για την ανάγκη της χώρας να αυξήσει τις εξαγωγές, καθώς το χρόνιο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών συνέβαλε σημαντικά στη διόγκωση του δημόσιου χρέους. Οι εξαγωγές είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το μάρκετινγκ και ειδικότερα με την εξειδίκευση Εξαγωγικό και Διεθνές Μάρκετινγκ, καθώς το μάρκετινγκ είναι η επιστήμη που θα συμβάλει καθοριστικά: α) στην επιλογή των χωρών-αγορών για διείσδυση, β) στην ανάλυση των εναλλακτικών επιλογών διείσδυσης (π.χ. εξαγωγές, δικαιόχρηση, κοινή επιχείρηση, απόλυτα ελεγχόμενη θυγατρική κ.λπ.) και στην επιλογή της πλέον αρμόζουσας και γ) στον σχεδιασμό των πλέον κατάλληλων στρατηγικών μάρκετινγκ (που αφορούν αποφάσεις για το προϊόν, την τιμή του, την προβολή του και τη διάθεσή του) προσαρμοσμένων στις ανάγκες και απαιτήσεις των χωρών-αγορών που έχουν επιλεγεί.

Οσον αφορά την καινοτομία, θα πρέπει να τονίσω ότι δεν αρκεί η παραγωγή ενός νέου προϊόντος ή υπηρεσίας που ικανοποιεί μία ανάγκη με έναν νέο τρόπο/μέθοδο (έτσι ορίζω την καινοτομία), αλλά θα πρέπει αυτή η καινοτομία να διαχυθεί στην αγορά και να αποσβεστεί η όποια επένδυση έχει γίνει για να θεωρηθεί επιτυχής. Ποιος επιστημονικός κλάδος εξασφαλίζει την επιτυχημένη ανάπτυξη και διάχυση της καινοτομίας στην αγορά; Φυσικά το μάρκετινγκ με την εξειδίκευση που αφορά την υιοθέτηση και τη διάχυση της καινοτομίας (Adoption & Diffusion of Innovation).

Τέλος, όσον αφορά το θέμα της προστιθέμενης αξίας, είναι πλέον γεγονός ότι αυτή θα επιτευχθεί όταν η χώρα μας παύσει να είναι η χώρα του «φασόν και του χύμα» που τονίζω εδώ και πολλά χρόνια και αρχίζει να παράγει επώνυμα προϊόντα και υπηρεσίες για την παγκόσμια αγορά που δίνουν προστιθέμενη αξία. Ποια επιστήμη ασχολείται με το κτίσιμο και τη διαχείριση επώνυμων προϊόντων και υπηρεσιών (branding); Φυσικά το μάρκετινγκ.

Είναι πιστεύω παράλογο να υποβαθμίζεται και να λοιδορείται στη χώρα μας ένας επιστημονικός κλάδος που συνδέεται άμεσα όχι μόνο με την επιβίωση και την ανάπτυξη των επιχειρήσεων αλλά και κυρίως με την αλλαγή του αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας, για την οποία τόσο μεγάλη συζήτηση γίνεται τελευταία. Βέβαια, και ο δημοσιογραφικός κόσμος έχει συμβάλει σ’ αυτό. Παρατηρώ εδώ και πολλά χρόνια κάποιους συναδέλφους σας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, να χρησιμοποιούν με σχετική άνεση τον όρο μάρκετινγκ για οτιδήποτε πιστεύουν ότι ο όρος αυτός θα κάνει ελκυστική την τοποθέτησή τους ή ακόμη χειρότερα κάθε φορά που θέλουν να υποβαθμίσουν ή να κατακρίνουν ένα γεγονός, έτσι ώστε ο μέσος άνθρωπος να έχει συνδέσει στο μυαλό του τον όρο μάρκετινγκ με ανήθικες πρακτικές, όπως εμφανίστηκε και στο άρθρο που δημοσιεύθηκε στην έγκριτη εφημερίδα σας και το οποίο αποτέλεσε, όπως ανέφερα και στην εισαγωγή, την αφορμή να σας στείλω αυτή την επιστολή.

Γεωργιος Ι. Αυλωνιτης, Ομότιμος Καθηγητής, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Επισκέπτης Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Strathclyde, Σκωτίας, Πρόεδρος Ελληνικής Ακαδημίας Μάρκετινγκ

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ