Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Η ουσία των μνημονίων μένει και βασιλεύει

Κύριε διευθυντά
Ρεπόρτερς και αρθρογράφοι χρησιμοποιούν τη διατύπωση «έξοδος απο τα μνημόνια» με αποτέλεσμα να συνάγονται λάθος συμπεράσματα.

Τα προγράμματα (δημοσιονομικής) στήριξης συνοδεύονταν από μνημόνια, όχι αντιστρόφως. Το τρίτο πρόγραμμα στήριξης έληξε, αλλά οι μνημονιακές δεσμεύσεις παραμένουν: 5,1 δισ. δημοσιονομικά μέτρα για το 2019 και το 2020, πρωτογενή πλεονάσματα έως το 2060 κ.λπ.

Οι επερχόμενες γενιές έχουν να λύσουν τον δύσκολο γρίφο της ανάπτυξης ώστε να μπορέσουν να εκπληρώσουν τις μνημονιακές δεσμεύσεις. Θα έλεγα καλή τύχη, αν πίστευα στην τύχη.

Δημητρης Παπαγιαννοπουλος, Συνταξιούχος, Αθήνα

Η εξόντωση των συνταξιούχων

Κύριε διευθυντά
Διαπιστώνουμε ότι ένας μεγάλος αριθμός από τους πολιτικούς και τους οικονομολόγους μας θεωρεί ότι ο ταχύτερος και ασφαλέστερος τρόπος οικονομικής ανάκαμψης είναι η εξόντωση των συνταξιούχων. Δεν είναι μόνο ότι θα απαλλαγούμε από την πληρωμή χρημάτων σε ανθρώπους «που δεν προσφέρουν τίποτε», θα γλιτώσουμε και από τις δαπάνες θεραπείας και νοσηλείας ετοιμόρροπων ερειπίων, που «θυμούνται» και «θυμίζουν» τα περασμένα.

Ας δούμε λοιπόν τι θυμούνται.

Η πολιτεία, το κράτος, όρισε τους μισθούς των υπαλλήλων, τις ασφαλιστικές κρατήσεις, τον χρόνο υπηρεσίας τους και τη δικαιούμενη σύνταξη κατά την αποχώρησή τους. Με παρόμοια λογική καθόρισε και τις αντίστοιχες υποχρεώσεις και δικαιώματα και για τους υπόλοιπους πολίτες, επαγγελματίες, επιτηδευματίες και λοιπούς. Η σχέση αμοιβής - χρόνου υπηρεσίας/απασχολήσεως - ασφαλιστικών κρατήσεων - συντάξεως συνιστά μια άτυπη, αλλά ισχυρή, σύμβαση του πολίτη με το κράτος. Και μάλιστα μια «σύμβαση παραχώρησης» την οποία συνέταξε το κράτος και επέβαλε στον πολίτη ως υποχρεωτική, χωρίς το δικαίωμά του να μην προσχωρήσει σε αυτήν. Αναμορφώνοντας (πάντα προς τα πάνω), σταδιακώς, το ύψος των ασφαλίστρων.

Και τώρα, αφού ο ένας συμβαλλόμενος εξεπλήρωσε τις υποχρεώσεις του, αφού κατέβαλε το σύνολο των εισφορών που του επιβλήθηκαν, το αντισυμβαλλόμενο κράτος πιστεύει ότι δεν έχει υποχρέωση να εκπληρώσει τις δικές του υποχρεώσεις, αλλά δικαιούται να περικόψει τις συντάξεις όποτε, όσο και όσες φορές θέλει, με την απλή επίκληση δικαιολογιών. Θα υπενθυμίσω ότι, νομικώς, διαπράττεις «αμέλεια ως προς την ανάληψη εγχειρήματος» αν αναλάβεις μια υποχρέωση ενώ δεν είχες τη δυνατότητα να την εκπληρώσεις, πράγμα που δεν σε απαλλάσσει από την ευθύνη. Θα υπενθυμίσω ακόμη ότι, χωρίς τη συγκατάθεση των ασφαλισμένων, το κράτος επέδραμε κατ’ επανάληψιν στα ασφαλιστικά ταμεία, έχω καλύτερη γνώση για τη ληστεία στο ΤΣΜΕΔΕ.

Είναι εκπληκτικό ότι διακεκριμένη οικονομολόγος, για να δικαιολογήσει την (κατ’ αυτήν) ανάγκη περικοπής των συντάξεων, επικαλέσθηκε την «αλληλεγγύη των γενεών». Αν η δικαιολογία είναι ή όχι για γέλια, θα αφήσω να το κρίνουν οι σεναριογράφοι των θεατρικών επιθεωρήσεων. Οι συνταξιούχοι όμως αισθάνονται θλίψη και πικρία.
Σπούδασαν με θυσίες και στερήσεις αυτή τη γενιά των οικονομολόγων με την επιθυμία και την ελπίδα ότι τους προσφέρουν μόρφωση και ήθος – τον μαθηματικό τύπο που δίνει τους τόκους και τον ανατοκισμό, συναρτήσει του χρόνου και των επιτοκίων θα τον μάθαιναν στις τράπεζες και στα Ταμεία στα οποία θα υπηρετούσαν. Δεν περίμεναν ότι η αλληλεγγύη της (νέας) γενιάς τους θα εκφρασθεί ως εντολή «ώρα να φεύγετε». Περίμεναν ότι οι γνώσεις του ανατοκισμού θα βοηθούσαν τους οικονομολόγους να αντιληφθούν και να εξηγήσουν στους αδαείς, σε ποιον βαθμό η κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων οφείλεται στην κακή διαχείριση του κράτους από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Και στη διεθνή τοκογλυφική απληστία.

Θ. Γ. Βουδικλαρης, Πολιτικός μηχανικός

Ενα εγχειρίδιο νομικών γνώσεων

Κύριε διευθυντά
Με τον τίτλο «Τι είναι δίκαιο;» το Πανεπιστήμιο Κρήτης εξέδωσε και κυκλοφόρησε, με πρόλογο του Προέδρου της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλου, το σύγγραμμα, απόσταγμα νομικής σοφίας του διαπρεπούς δασκάλου του δικαίου και ακαδημαϊκού Απ. Γεωργιάδη σε έναν καλαίσθητο τόμο.

Το σύγγραμμα αυτό δεν απευθύνεται μόνο στον νομικό κόσμο, απευθύνεται σε ένα ευρύ αναγνωστικό κοινό, γιατί αποκρυπτογραφεί –δίκην ιεροφάντη– τις έννοιες του νομικού ιερατείου και τις κάνει προσιτές στο άγευστο από νομική παιδεία ευρύτερο κοινό. Το σύγγραμμα αυτό είναι ένα πανόραμα ιδεών ολοκλήρου του δικαίου και νομίζω ότι πρέπει να διατίθεται στα λύκεια και σε όλες τις ανώτατες σχολές, γιατί αποτελεί την πολιτική αγωγή και παίδευση των Ελλήνων. Ολη η κοινωνική ζωή ρυθμίζεται από το δίκαιο που τελικό αποδέκτη έχει τον Ελληνα πολίτη. Ο πολίτης από αυτό το βιβλίο –Αγία Γραφή της Νομικής Επιστήμης– θα πληροφορηθεί τις γνώσεις κατά τρόπο σαφή, σαγηνευτικό, απλό, εύληπτο, ώστε να μπορεί να διαμορφώσει συνείδηση ενάρετου, πολίτη - Δημοκράτη και ως άμεσο όργανο του κράτους, ως κυρίαρχος λαός και εκλογικό σώμα να λειτουργεί με επάρκεια, ευστοχία και αποτελεσματικότητα. Οι Ελληνες που θέλουν και πρέπει να γίνουν πολίτες και όχι ψηφοφόροι και οπαδοί ας διαβάσουν αυτό το έξοχο εγκόλπιο του πολίτη, αυτό το θαυμάσιο Ευαγγέλιο της πολιτικής αγωγής του Ελληνα πολίτη. Αυτό το σύγγραμμα πρέπει να μπει σε κάθε ελληνικό σπίτι και να γίνει προσφιλές ανάγνωσμα ιδίως της νεολαίας μας από την οποία αύριο θα προέλθει η ηγεσία του τόπου.

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Α. Πάγο και στο Συμβούλιο της Επικρατείας, πρώην επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας» – νομικός συγγραφέας

Η τυφλή Δικαιοσύνη, η θυσία της Ιφιγένειας

Κύριε διευθυντά
Σε πρόσφατο δελτίο Τύπου συνδικαλιστικής ένωσης δικαστικών λειτουργών με αφορμή πολύκροτη υπόθεση, είδαμε και πάλι αναφορά στον μύθο της θυσίας της Ιφιγένειας, με την ακόλουθη φράση: «Η εποχή που δικαστές και εισαγγελείς έπαιζαν τον ρόλο της “Ιφιγένειας”, σιωπώντας σε τέτοιες προκλήσεις, έχει πλέον περάσει». Την ίδια αναφορά είχε κάνει παλαιότερα εισαγγελέας με τη φράση «Αρνούμαι να μετατραπώ σε “Ιφιγένεια” στον βωμό των συμφερόντων των διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών και των μεγάλων συμφερόντων (…) », αιτιολογώντας έτσι την παραίτησή της.

Τι έχουν πάθει οι δικαστές εν Ελλάδι με την Ιφιγένεια; Κατ’ αρχάς, με τη θυσία της Ιφιγένειας στην Αυλίδα, στον βωμό της Αρτέμιδος, θα εξασφαλιζόταν –λέγεται– ούριος άνεμος για να επιτευχθεί το γενικό καλό, δηλ. να πάνε οι Αχαιοί στην Τροία. Επειτα, η ίδια η Ιφιγένεια συμβιβάσθηκε, τελικά, με την αναγκαιότητα της θυσίας της, παίρνοντας μια θέση στο πάνθεον των διαχρονικών ηρωίδων με υψηλό ηθικό ανάστημα. Διερωτάται, λοιπόν, κανείς: Γιατί οι χρήστες της φράσεως δεν αντιλαμβάνονται ότι η μορφή της Ιφιγένειας είναι συνδεδεμένη με την έννοια της γενναιότητας, της αθωότητας και της αυτοθυσίας για το κοινό καλό και όχι με αυτή της αδικίας; Αλλά και γιατί τέτοια έλλειψη φαντασίας στις ανακοινώσεις, ώστε το σφάλμα να επαναλαμβάνεται;

Ισως, βέβαια, έχει διαφύγει την προσοχή τους μια κρίσιμη λεπτομέρεια του μύθου και γι’ αυτό ο ρόλος της Ιφιγένειας τους είναι τόσο απωθητικός: Ακριβώς τη στιγμή της σφαγής, η Αρτεμις αντικαθιστά την Ιφιγένεια μ’ ένα ελάφι.

Στ. Ναστης, Συνταξιούχος ιατρός, Θεσσαλονίκη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ