Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Από την Κάρπαθο έως το Κανάβεραλ

Κύριε διευθυντά
Πολλές φορές εμφανίζονται στα ΜΜΕ πληροφορίες που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Και αφορμή γι’ αυτή τη διαπίστωση αποτελεί η πληροφορία ότι το αεροδρόμιο της Καρπάθου κατασκευάστηκε για να εξυπηρετήσει διαστημικές πτήσεις κ.λπ. όπως το αεροδρόμιο Κανάβεραλ των ΗΠΑ. Πράγμα το οποίο είναι τελείως αναληθές!

Επειδή τυχαίνει να ήμουν ενεργό μέλος της ομάδας μηχανικών της Πολεμικής Αεροπορίας, που ασχολήθηκε με τη μελέτη, τη δημοπράτηση αλλά και την επίβλεψη της κατασκευής αυτού του αεροδρομίου, είμαι σε θέση να γνωρίζω, από πρώτο χέρι, ότι ουδέποτε έγινε μια τέτοια σκέψη. Εξάλλου είναι προφανές ότι αν υπήρχε έστω και απλή πρόθεση για παρόμοια χρήση του αεροδρομίου, αυτή θα τη γνωρίζαμε εμείς οι μελετητές, αφού θα έπρεπε να είχαμε μελετήσει ή προβλέψει τις ειδικές επιχειρησιακές εγκαταστάσεις που θα ήταν απαραίτητες.

Νίκος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός μηχανικός, Κηφισιά

Αναγνώριση λαθών, το πρώτο γενναίο βήμα

Κύριε διευθυντά
«Εχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν», ακούμε τακτικά σε πολλές συζητήσεις, και αυτό συχνά μας πονάει. Και είναι, πράγματι, μια βασανιστική αλήθεια που μας ξεβολεύει. Οσο κι αν θέλουμε να χαϊδεύουμε τα αυτιά μας, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν πράξαμε τόσα χρόνια αυτό που θα μπορούσαμε και οφείλαμε να πράξουμε, με συνέπεια να έχουμε φθάσει στο σημερινό επίπεδο, δηλαδή κοντά στο «σημείο μηδέν».

Πρόσφατα, βρέθηκα ως ακροατής σε μια στρογγυλή τράπεζα στο κέντρο των Αθηνών με γενικό θέμα «Επιστροφή στα κοινά - μια συζήτηση με πολίτες αποφασισμένους να προσφέρουν», με τη συμμετοχή έξι συμπολιτών μας, διαφορετικών ηλικιών (19-59 ετών) και επαγγελματικών κατηγοριών, οι οποίοι επιθυμούν να μετάσχουν ενεργά στην πολιτική σκηνή, κεντρική ή αυτοδιοικητική.

Ειπώθηκαν ποικίλες σκέψεις και ενδιαφέρουσες απόψεις. Αυτή η εκδήλωση αποτέλεσε, προσωπικά, το εφαλτήριο συγκεκριμένων προβληματισμών και πολλών αναπάντητων ερωτημάτων, όπως τα παρακάτω:

Πόσο έτοιμοι και ώριμοι πνευματικά είμαστε ως κοινωνία, ώστε να αποδεχθούμε τα λάθη που μας οδήγησαν σε επιλογή ηγεσιών κατώτερων των περιστάσεων και κυρίως της λαμπρής ιστορίας μας;

Πόσο έτοιμοι και ώριμοι πνευματικά είμαστε, ώστε να αντιδράσουμε προς αλλαγή των υφιστάμενων δεδομένων, θέτοντας ως άμεσο και πρωταρχικό σκοπό την αναβάθμιση της ηγεσίας μας;

Τι αποτύπωμα στο ιστορικό γίγνεσθαι θα αφήσει η γενιά μας; Οταν π.χ. έννοιες, όπως η αριστεία, η αξιολόγηση και η αξιοκρατία –άκρως απαραίτητα συστατικά επιτυχίας μιας οργανωμένης κοινωνίας– είναι υπό διωγμό στη χώρα μας εδώ και δεκαετίες, θεωρούνται «αντιδημοκρατικές» και επομένως περιθωριακές, με αποτέλεσμα όλοι αυτοί που με αυτοθυσία τις υπερασπίζονται να είναι συχνά αποδιοπομπαίοι και δακτυλοδεικτούμενοι στο στενό ή ευρύτερο περιβάλλον τους, τότε σε τι μπορούμε να ελπίζουμε;

Οταν, ενώ υπάρχουν συμπολίτες μας καθ’ όλα άξιοι –με εργασιακές περγαμηνές, με βαθιά ανθρωπιστική στάση ζωής, άφθαρτοι, με διάθεση αυτοθυσίας, με οράματα, σκέψεις, ιδέες και προτάσεις– να προσφέρουν στα κοινά, είναι όμως εντελώς άγνωστοι στο ευρύ κοινό, με ελάχιστες πιθανότητες να ακουστεί η φωνή τους και με μηδενικές, φυσικά, πιθανότητες να εκπροσωπήσουν την κοινωνία μας στο Κοινοβούλιο, τότε πώς θα αναβαθμίσουμε την πολιτική ηγεσία μας και τη θέση της χώρας μας;

Μήπως ήρθε η ώρα να μας εκπροσωπήσουν οι πραγματικά άξιοι ηγέτες, οι οποίοι διαθέτουν τη δύναμη να εμπνέουν, να οδηγούν και να υπηρετούν τον λαό, όπου με υπερηφάνεια θα μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι «τώρα, επιτέλους, έχουμε αυτούς που μας αξίζουν»; Στο χέρι μας είναι.

Αντωνης Γιαμβριας, Αγία Παρασκευή, Αθήνα

«Στα 83 μου λέω ό,τι αισθάνομαι»

Κύριε διευθυντά
Είμαι 83 ετών και από τα παιδικά μου χρόνια διαβάζω την «Καθημερινή». Ο πατέρας μου είχε καφενείο στον Πειραιά και επί καθημερινής βάσεως ο περιφερόμενος εφημεριδοπώλης μάς έφερνε την «Καθημερινή» και το «Βήμα» για χρήση των πελατών μας. Ετσι, εγώ μπορώ να ισχυρισθώ ότι είμαι σταθερός αναγνώστης της εφημερίδας σας για πάνω από εβδομήντα χρόνια. Ξεκίνησα και εγώ από σχεδόν τα παιδικά μου χρόνια ως ένθερμος οπαδός της Δημοκρατίας και διατηρήθηκα έτσι για πολλές δεκαετίες. Ομως τα τελευταία τριάντα χρόνια μεταλλάχθηκα σε ακραίο ακροδεξιό και αυτό γιατί επί Δημοκρατίας

– Η χώρα μας καταστράφηκε  οικονομικά και επτώχευσε, πράγμα το οποίο καμιά αυταρχική κυβέρνηση δεν  θα το επέτρεπε ποτέ.

– Στη χώρα μας εθέριεψε το κάθε μορφής έγκλημα (κλοπές, ληστείες, φόνοι) και η διαφθορά πολιτικών, δημοσίων λειτουργών και πολιτών έλαβε θηριώδεις διαστάσεις. Αυτό σίγουρα δεν θα το επέτρεπε ποτέ μια αυταρχική κυβέρνηση.

– Η χώρα μας καταστρέφεται  καθημερινά από την υπογεννητικότητα, χωρίς στην ουσία να νοιάζεται κανείς. Αυτό σίγουρα δεν θα το επέτρεπε ποτέ μια αυταρχική κυβέρνηση.

– Η χώρα μας κατακλύζεται καθημερινά από μουσουλμάνους μετανάστες και το μόνο που ακούμε από τους δημοκράτες πολιτικούς μας είναι ενσωμάτωση και πολυπολιτισμικότητα. Φρίκη.

Απορώ πώς εσείς οι αρθρογράφοι, άνθρωποι μελετημένοι και ευφυείς, δεν τα αντιλαμβάνεσθε όλα αυτά σαν μια θανάσιμη απειλή για τη χώρα μας.

Το γνωστό επιχείρημα ότι η Δημοκρατία έφερε την ειρήνη στην Ευρώπη, είναι μετέωρο. Τον «μη πόλεμο» μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων τον έφεραν τα πυρηνικά όπλα! Στην περιφέρεια οι πόλεμοι καλά κρατούν.

Θωμας Τσακαρισιανος, Συντ/χος ηλεκτρονικός, μηχανικός

Πώς να ξεχάσεις το τυφλό μίσος;

Κύριε διευθυντά
Με κάποιο δισταγμό, αισθάνομαι την υποχρέωση, στη μνήμη του πατέρα μου, να αναφερθώ στην άστοχη «αναλογία» της διαφυγής πατριωτών για να πολεμήσουν στη Μέση Ανατολή με τον αντίστροφο διάπλου των προσφύγων με τις φουσκωτές βάρκες.

Ο πατέρας μου ταξίδευε στις νηοπομπές του Β. Ατλαντικού όταν κηρύχθηκε ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος. Γύρισε στην Ελλάδα και κατετάγη εθελοντής –δεύτερη φορά– ως έφεδρος σημαιοφόρος στο Β. Ναυτικό. 44 ετών. Τον Δεκέμβριο του ’44 δολοφονήθηκε από τους «αντιστασιακούς» της ΟΠΛΑ. Στο τετράδιο των προγραφών βρέθηκε η «αιτιολογία»: «…κουβαλούσε φασίστες αξιωματικούς για να πολεμήσουν με τους Εγγλέζους στην Αίγυπτο…». Ο διάπλους γινότανε με ένα καΐκι οκτώ μέτρων, κάποτε με πλήρωμα τον αδελφό μου 16 ετών. Οταν είχαν έλθει να τον πάρουν από το σπίτι μάς ρωτήσανε: «Πού είναι τα παιδιά;» Θέλανε και τα παιδιά. 16 και 13 ετών. Τα παιδιά κρύβονταν.

Πολλά χρόνια μετά είχα συναντήσει στη βεράντα του Αντ. Καρκαγιάννη στην Πλάκα μερικούς φίλους του αμετανόητους σκληρούς κομμουνιστές. Είχα πάντοτε την περιέργεια να ρωτήσω πώς δικαιολογούσαν, όχι τη συστηματική εξόντωση της οικογενείας μου, αλλά τον βιασμό και τη σφαγή μιας βοηθού υπηρετρίας («το υπηρετριάκι») που είχαν πάρει από το σπίτι του θείου μου Αντώνη, μαζί με όποιο μέλος της οικογενείας βρήκανε εκεί. Η απάντηση ενός σκληρού κομουνιστή, ως δικαιολογία, ήταν ότι: «ο Αρης είχε πολλά ανοιχτά χαρτιά με τους Εγγλέζους».

Θυμήθηκα ότι ο Μαρίνος, παρασημοφορημένος ήρωας του Γοργοπόταμου και πολλών άλλων, είχε κινδυνεύσει από τους αντάρτες του Αρη παρά από τους Γερμανούς, διότι ήταν «πράκτορας των Εγγλέζων», όπως φαντάζομαι και το «υπηρετριάκι», μόλις 15 ετών...

Τηλεμαχος Μαρατος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ