Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Μα, ελλιμενισμός στο Αννόβερο; Ελεος

Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα να συγχαρώ την «Καθημερινή» για το επίπεδο των επιστολογράφων τους οποίους φιλοξενείτε, ιδίως όταν πρόκειται για ιστορικά ή γλωσσικά θέματα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στον «καθ’ ύλην αρμόδιον» κ. Στέφο της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων, αλλά και σε άλλους, πολλών άλλων επαγγελμάτων. Μόνο που φοβάμαι ότι δεν διορθώνεται τίποτα. Προσωπικά, με αυτά τα «μαργαριτάρια» που ακούω από το ραδιόφωνο και κυρίως από την τηλεόραση κινδυνεύω να ξεχάσω και τα λίγα γράμματα που ξέρω. Τι «μετά Χριστού», τι «περιθάλπτω», τι «ευφράδεια λόγου» (λες και υπάρχει ευφράδεια ποδιών(!) ας πούμε), τι «Οκτώμβριος», τι «...το jet της Βενεζουέλας δεν έκανε τίποτε. Πρόκειται περί μιας αβλαβής διέλευσης».  Κυρίως από την ΕΡΤ. «

Τώρα κατευθυνόμαστε προς την Εθνική Οδός», έλεγε με το στόμα γεμάτο ένας δαιμόνιος ρεπόρτερ κι όχι άπαξ, αλλά κατά συρροήν. Αλλος αναρωτιόταν αν ήταν δεξιοί ή αριστεροί ο Οθων κι ο Καποδίστριας, κ.λπ. Και καλά, δεν είναι μόνο άγλωσσοι κι ανιστόρητοι, αλλά και αγεωγράφητοι. Προ ημερών είδαμε πραγματικά συγκλονιστικές εικόνες από μια ηρωική επιχείρηση της πορτογαλικής πολεμικής αεροπορίας που μετέφερε έναν Ελληνα καπετάνιο, ο οποίος ασθένησε αιφνιδίως, υπό συνθήκες θυέλλης 12 Bf.

Κι ακούμε την εκφωνήτρια: «Το πλοίο όμως συνέχισε κανονικά την πορεία του προς τον προορισμό του, ο οποίος ήταν το λιμάνι του Αννοβέρου(!)». Παίρνω τηλέφωνο την ΕΡΤ, το σηκώνει ένας νεαρός, του λέω ποιος είμαι και ότι παίρνω για να ενημερώσει τους συντάκτες τού Δελτίου Ειδήσεων ότι το Αννόβερο (της Κάτω Σαξονίας) δεν έχει θάλασσα. Δεν μίλαγε. Με ακούσατε; ρωτάω. Ε, ναι. Και τι θέλετε; Θέλω να μου πείτε τρόπο να μη σας πληρώνω, κύριέ μου! Γιατί κοιτάζω τον λογαριασμό μου της ΔΕΗ και βλέπω ότι εγώ σε πληρώνω, φίλε. Εκών άκων. Φυσικά το Δελτίο Ειδήσεων επανελήφθη χωρίς καμία διόρθωση. Θάλασσα στο Αννόβερο, λοιπόν.  Καλά να πάθουμε.

Ντινος Μελαχρις, Συνταξιούχος, Αγιος Κωνσταντίνος, Αγρίνιο


Πολυσχιδής προσωπικότητα ο γιος ξυλουργού Κλοντ-Σαρλ, γνωστός σε όλους με το «σκέτο» Φοριέλ. Φιλόλογος, ιστορικός, μεταφραστής, «ολίγον» πολιτικός, ιδανικός και άξιος εραστής της Ελλάδας, αποθησαύρισε δημοτικά τραγούδια εκδίδοντάς τα στο Παρίσι. Πηγές του; Ξενιτεμένοι Ελληνες που του έγραφαν ή τα υπαγόρευαν, ο ίδιος έστηνε με σεβασμό αυτί στα γλέντια και στον πόνο τους, ενώ άντλησε υλικό και από τη συλλογή του Αδαμάντιου Κοραή. Την εμπειρία φίλου του Φοριέλ παραθέτει ο επιστολογράφος της «Κ». Σε χωριό της Μακεδονίας ο βοηθός του φούρναρη βγάζει από τον κόρφο του ένα βιβλιαράκι, σαν να ’πιανε ευαγγέλιο, ρωτώντας τους επισκέπτες αν ξέρουν γράμματα. Το παιδί, πρώτο μπόι, ρουφούσε τα λόγια που του διάβαζαν, έβαλε τα κλάματα από συγκίνηση και έπαρση ψυχής ακούγοντας άλλη μια φορά τον «Θούριο». Κάθε φορά που ξένος έμπαινε στον φούρνο ο παραγιός αγωνιούσε αν αυτός ήξερε να διαβάζει, πανέτοιμος να σχεδιάσει με τον νου νέα μελλοντικά του ανδραγαθήματα. Επάνω, «Η δολοφονία του Ρήγα από τους δεσμώτες του στον πύργο Νεμπόισα» του Βελιγραδίου, έργο του λαϊκού ζωγράφου Λεωνίδα Τσαλαμπαμπούνη (συλλογή Νίκου Γρηγοράκη). 

Αρματολοί, κλέφτες, η Φιλική Εταιρεία, ο Φοριέλ και ο Θούριος-ευαγγέλιο του παραγιού

Κύριε  διευθυντά
Τις μέρες αυτές ο νους γυρίζει στον ξεσηκωμό  του 1821. Παρακινείται, εξάλλου, από τις νέες εκδόσεις, στις οποίες οι αρματολοί και οι κλέφτες χαρακτηρίζονται παράνομοι έναντι της σουλτανικής νομιμότητας όταν απιστούν προς αυτήν, ενώ περίπου ταυτίζονται εννοιολογικά με τους ταγματασφαλίτες όταν συμμορφώνονται με τους ορισμούς της. Η ψυχρή λογική της μικροχειρουργικής ανατομίας των γεγονότων και των περιστάσεων εκείνης της εποχής, τους εντοπίζει να λειτουργούν ως γρανάζια συντήρησης του οθωμανικού συστήματος και όχι ως εν δυνάμει στοιχεία αποσταθεροποίησής του. Και τούτο, παρά το γεγονός ότι η Φιλική Εταιρεία και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης προς αυτούς έστελναν τις επιστολές επαναστατικής προετοιμασίας, επειδή προφανώς τους θεωρούσαν πατριώτες και όχι συνεταίρους των μπέηδων και πασάδων για την καταλήστευση του πληθυσμού! Ο νους, όμως, κάνει κι άλλες σκέψεις, καθώς αναρωτιέται, γιατί να λέμε Εθνική Παλιγγενεσία, αφού το έθνος υπήρχε και δεν ξαναγεννήθηκε. Μόνο το κράτος ξαναγεννήθηκε και συνεπώς η Παλιγγενεσία είναι κρατική. Για το ζήτημα αυτό ας μου επιτραπεί να υπενθυμίσω τα εξής: Οταν δεν είχαν καταστήσει ύποπτο τον πατριωτισμό οι έμποροι κι οι κάπηλοί του ούτε τον είχαν ενοχοποιήσει οι αρνητές του, μαζί και οι ζηλωτές της εθνικής αποδόμησης, περιστατικά σαν αυτό που περιγράφεται παρακάτω μπορούσαν να  κατέχουν περίοπτη θέση στα αναγνωσματάρια του δημοτικού σχολείου και να διαβάζονται με συγκίνηση στη γλώσσα που χρησιμοποίησαν οι φωτισμένοι δημοτικιστές στα «Ψηλά βουνά» της εκπαιδευτικής εξόρμησης, η οποία ήταν καρπός της εθνικής εξόρμησης. Τώρα τα «ανακαλύπτει» κανείς μόνο στην πηγή τους, τα «Δημοτικά τραγούδια της συγχρόνου Ελλάδος» του Φοριέλ, ο οποίος –με ευαισθησία και προφητική ευστοχία– συμπεριέλαβε σ’ αυτά και τον «Θούριο» του Ρήγα και τον Υμνον εις την Ελευθερίαν του Σολωμού (είχε εκτυπωθεί το 1824 στο Μεσολόγγι). Η μετάφρασή τους από τα γαλλικά  είχε γίνει στην καθαρεύουσα. Ο Φοριέλ στο εισαγωγικό του σημείωμα για τον «Θούριο» καταθέτει, εκτός από τις προσωπικές διαπιστώσεις που είχε κάνει για  τον ενθουσιασμό και τη βαθιά επίδραση που άσκησε στον Ελληνισμό ο εγερτήριος ύμνος του Ρήγα, και την αποδεικτική μαρτυρία από το εξής περιστατικό:

Ενας Ελληνας φίλος του Φοριέλ, μαζί με έναν καλόγερο, ταξιδεύουν στη Μακεδονία, περνούν από ένα χωριό και καταλύουν στο μαγαζί του φούρναρη που είναι και χαντζής. Εχει βοηθό του ένα ψηλόσωμο παιδί από την Ηπειρο που τους ρωτάει αν ξέρουν να διαβάζουν. Στην καταφατική απάντηση, βγάζει από τον κόρφο του ένα βιβλιαράκι με τα τραγούδια του Ρήγα και παρακαλάει να του τα διαβάσουν, γιατί δεν ήξερε ανάγνωση. Αρχίζουν εκείνοι το διάβασμα και τότε βλέπουν έκπληκτοι  το παιδί να μεταμορφώνεται. Τα χείλη τρέμουν, από τα μάτια τρέχουν δάκρυα και οι τρίχες του  σηκώνονται. Τον ρωτούν: – Δια πρώτην φοράν ακούεις να αναγιγνώσκεται αυτό το βιβλίον; Απαντάει:  – Οχι. Παρακαλώ κάθε ταξιδιώτην να μου διαβάσει κάτι. Τα έχω ακούσει όλα. – Και πάντα με την αυτήν συγκίνησιν;  – Ναι, πάντα.

«Στοιχηματίζω», καταλήγει ο Φοριέλ, «ότι σήμερον ο βοηθός του αρτοποιού δεν ζυμώνει πλέον άρτους. Οι βραχίονές του εκτελούν κάποιο άλλο έργον», εννοώντας ότι μάχεται για την ελευθερία.  Και, βεβαίως, το περιστατικό είναι αποδεικτική μαρτυρία και για τη ζωντάνια της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων, πριν από την «Παλιγγενεσία» της.

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Τατόι, δεκαέξι χρόνια μετά

Κύριε διευθυντά
Μέρα προς μέρα, δεκαέξι χρόνια αφότου το Τατόι περιήλθε στο ελληνικό Δημόσιο, το επισκέφθηκα την Κυριακή 3 Μαρτίου, όχι χωρίς δισταγμό, διότι με θλίβει, με εξοργίζει και με κάνει να ντρέπομαι. Ναι, το υπουργείο Πολιτισμού έχει αποκαταστήσει τη στέγη του ξενοδοχείου την οποία είχε παρασύρει θύελλα το φθινόπωρο, και έχει τοποθετήσει κάποιες ξύλινες πόρτες εδώ κι εκεί. Αλλά μια λεύκα, ετοιμόρροπη από καιρό, είχε καταπλακώσει το ακόμη πιο ετοιμόρροπο οινοποιείο –παρόμοια περιστατικά που έπληξαν δύο κτίρια του κτήματος στο παρελθόν, δεν μας έγιναν μάθημα– και πάνω από την κεντρική πόρτα του διευθυντηρίου το πλακίδιο με το έμβλημα του Γεωργίου Β΄ είχε κλαπεί.

Ετι εθνικά οδυνηρότερη είναι η εικόνα του μαυσωλείου που στεγάζει τα μνήματα του Κωνσταντίνου, της Σοφίας και του Αλεξάνδρου, τα οποία κάποιος  υπάνθρωπος, πριν από περίπου έξι μήνες, περιέχυσε με γράσα που δεν καθαρίστηκαν και τα οποία πότισαν τα μάρμαρα. Ο ελευθερωτής της Θεσσαλονίκης και των Ιωαννίνων, άξιζε καλύτερης μεταχείρισης και οπωσδήποτε η εικόνα που παρουσιάζει το μαυσωλείο μάς γεμίζει ντροπή κι απόγνωση.

Απόφαση της παρούσας κυβέρνησης ήταν να αγνοήσει το κτήμα ως να είχε γι’ αυτό το δικαίωμα. Ετσι μελέτες αποκατάστασης κτιρίων, χρηματοδοτημένες από τους Φίλους του Τατοΐου, μένουν επί χρόνια στα συρτάρια και δεν προωθούνται στο ΚΑΣ, όπως παλαιότερη κυβέρνηση είχε κι αυτή αγνοήσει μελέτη λειτουργικού σχεδιασμού που η «Ελληνική Εταιρεία» είχε εκπονήσει δαπάναις της Europa Nostra. Οπως τέλος δεν ξεκινούν τα έργα αναπαλαίωσης του ανακτόρου (επαναφοράς του στη μορφή που είχε έως το 1937), βάσει των εξαιρετικών μελετών που πραγματοποίησαν, σε παλαιότερα χρόνια, στελέχη του ΥΠΠΟ.

Η παρούσα κυβέρνηση απέρχεται. Ο,τι ήταν να κάμει το έκαμε. Οσοι αγαπούμε το Τατόι, κοιτάμε στο μέλλον, χωρίς βεβαιότητα μεν, αλλά με κάποιαν ελπίδα ότι άλλα πρόσωπα και κυρίως άλλα μυαλά, θα συμβάλουν αποτελεσματικά στην αντιστροφή της παραπάνω πανάθλιας εικόνας.

Κωστας Μ. Σταματοπουλος, Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, συγγραφέας του «Χρονικού του Τατοΐου (1800-2003)» και του «Τατόι: περιήγηση στον χρόνο και τον χώρο»

Ο βωμός της Περγάμου, εμείς και οι γείτονες

Κύριε διευθυντά
Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Κω, οργανώνονται συχνά εκδρομές προς τη Μ. Ασία από εξέχοντες συμπολίτες μας μουσουλμάνους. Ετυχε να βρεθούμε πρόσφατα σε μια τέτοια εκδρομή με προορισμούς την Αλικαρνασσό, Σμύρνη, Κορδελιό, Μενεμένη, Πέργαμο, Αϊβαλί, Μοσχονήσια, Εφεσο και το παλιό ελληνικό χωριό Κιρκιτζέ. Δεν θα σχολιάσω λεπτομερώς την αυτονόητα συγκινητική αυτή περιήγηση. Θα ήθελα όμως να αναφερθώ σε ένα-δυο σημεία και να διατυπώσω μερικές σκέψεις μου.

Κατ’ αρχάς την ημέρα των Θεοφανίων, βρεθήκαμε στην περίπυστη Σμύρνη. Εκκλησιαστήκαμε όλοι μαζί στον ανακαινισμένο Αγιο Βουκόλο (πρώτο επίσκοπο Σμύρνης) όπου χοροστάτησε ο τοπικός μητροπολίτης Βαρθολομαίος και στη συνέχεια παρακολουθήσαμε τον καθαγιασμό των υδάτων στα «παγωμένα, αυτή τη φορά, νερά» του Ερμαϊκού κόλπου, απέναντι από το σχεδόν μοναδικό σωζόμενο παλαιό κτίριο όπου στεγάζεται το ελληνικό προξενείο.

Μοναδική εμπειρία. Συγκλονιστική... Εξαιρετικά συγκινητική επίσης η επίσκεψη στην πατρίδα του κυρ Φώτη Κόντογλου, το πασίγνωστο και σχεδόν αναλλοίωτο ρωμέικο Αϊβαλί (οι περίφημες Κυδωνίες) και τα γαλήνια Μοσχονήσια με τα παλιά αρχονικά και την ανακαινισμένη από τον όμιλο Κοτς εκκλησία τους. Καταλήξαμε στην παλαίφατη Πέργαμο με το ξακουστό και επιβλητικό Ασκληπιείο.

Αφήνουμε όμως εδώ την ιστορική διαδρομή και τα προ εκατονταετίας ακριβώς τραγικά πολεμικά γεγονότα για να ανεβούμε και να θαυμάσουμε την περίφημη ακρόπολη της αρχαίας Περγάμου και να κατοπτεύσουμε την παλιά πόλη με τον απέραντο κάμπο της. Εντυπωσιακές όντως και οι εναπομείνασες αρχαιότητες, γιατί το πιο αξιοθέατο, η καλλιτεχνική, θα λέγαμε, καρδιά της Περγάμου, ο πασίγνωστος βωμός, βρίσκεται, ως γνωστόν, στο Βερολίνο.

Ερωτάται λοιπόν: Ποιος Τούρκος και ποιος Ελληνας δεν θα ήθελε να επιστραφεί ο βωμός στη θέση του; Δεν θα μπορούσε άραγε να συντονιστούν κοινές προσπάθειες, για παρόμοιους στόχους, σαν ένα εφικτό βήμα για την ευκταία ειρηνική συνύπαρξη των γειτονικών λαών μας; Η άριστη πάντως συμβίωση και συνεργασία χριστιανών και μουσουλμάνων στην Κω είναι ένα ζωντανό και ελπιδοφόρο παράδειγμα.

Κατερινα Παπαθωμα-Μαστοροπουλου, Φιλόλογος, αρχαιολόγος, λέκτωρ Κλ. Φιλ. Φιλοσ. Σχ. Παν/μίου Αθηνών

Από την Πλάκα έως τη Βυζίτσα

Κύριε διευθυντά
Τα παλιά νεοκλασικά κτίρια του ιστορικού κέντρου ή άλλα με απλούστερη παραδοσιακή μορφή είναι μια μικρή εικόνα της Αθήνας του περασμένου αιώνα, που πρέπει να διατηρηθεί.

Το σφάλμα που έγινε στο παρελθόν, να αφήσουμε τα περισσότερα απ’ αυτά να καταρρεύσουν και να κτισθούν στη θέση τους πολυκατοικίες, δεν πρέπει να επαναληφθεί. Τα δάνεια με ευνοϊκούς όρους που δίνονταν τότε στους ιδιοκτήτες, η αλλαγή της χρήσης και λειτουργίας τους, η περιορισμένη διατήρηση της όψης τους και γενικά η αντιμετώπισή τους με ευμενέστερους πολεοδομικούς όρους, είναι σήμερα δυσκολότερη. Οχι όμως αδύνατη, αν θεσπιστεί η κατάλληλη νομοθεσία και η συνεργασία κράτους και ιδιοκτητών.

Περισώθηκε ευτυχώς το μεγαλύτερο μέρος της Πλάκας. Και αυτό γιατί οι όροι δόμησης που θεσπίστηκαν για την περιοχή αυτή, λόγω της άμεσης γειτνίασής της με την Ακρόπολη, δεν ήταν ιδιαίτερα συμφέροντες και ευνοϊκοί για τους ιδιοκτήτες, ώστε να προχωρήσουν στην κατεδάφιση των κτιρίων και την εκμετάλλευση των οικοπέδων τους. Ευτυχώς!

Τα υπουργεία Πολιτισμού και Χωροταξίας, που έχουν την αρμοδιότητα για τη διάσωση των διατηρητέων, πρέπει να βρουν τρόπο για την αποκατάστασή τους. Το πρώτο βήμα για τη διάσωσή τους –ο χαρακτηρισμός τους ως διατηρητέα– έχει γίνει. Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος για την ένταξή τους στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας ή της πόλης στην οποία βρίσκονται.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του χωριού της Βυζίτσας, στο Πήλιο, γειτονικού των Μηλεών, με τα υπέροχα πηλιορείτικα σπίτια σκαρφαλωμένα πάνω στο βουνό. Τα περισσότερα απ’ αυτά ήταν ετοιμόρροπα. Ανέλαβε την αποκατάστασή τους υπηρεσία του ΕΟΤ, με αντάλλαγμα την εκμετάλλευσή τους για όσα χρόνια χρειάζονταν για την κάλυψη των εξόδων επισκευής τους. Το χωριό ξαναζωντάνεψε!

Το υπέροχο χρώμα του αποκαταστάθηκε και τα σπίτια νοικιάστηκαν σε Ελληνες και ξένους παραθεριστές. Η πολιτεία πρέπει να προχωρήσει στο δεύτερο βήμα για την αποκατάσταση των διατηρητέων κτιρίων, και μάλιστα όσο γίνεται γρηγορότερα, γιατί πολλά απ’ αυτά είναι ετοιμόρροπα. Η ενεργοποίηση των υπηρεσιών της και η θέσπιση κατάλληλης νομοθεσίας είναι αναγκαία για να διατηρηθεί η παλιά εικόνα των ελληνικών πόλεων, που δεν πρέπει να απαλειφθεί.

Ολγα Ντινοπουλου, Αρχιτέκτων

«Εύγε σας, κύριε επιστολογράφε»

Κύριε διευθυντά
Αναφέρομαι στην επιστολή του κ. Αντώνη Ν. Βενέτη, που δημοσιεύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2019 στη φιλόξενη στήλη της «Καθημερινής» «Γράμματα αναγνωστών», με τίτλο «Τα αποτυπώματα μιας αδελφοκτονίας». Θέλω να συγχαρώ διπλά τον συντάκτη της επιστολής, για τις ωραίες επιστολές που μας δίνει συχνά την ευκαιρία να διαβάζουμε και για το θάρρος να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Ομολογώ ότι επιχείρησα να τον συγχαρώ ακόμη μια φορά δημοσίως, στέλνοντας σε εσάς την από 10ης Ιουλίου 2018 επιστολή μου, με τίτλο «Οι πληγές που αρνούνται να κλείσουν». Η επιστολή αυτή δεν δημοσιεύθηκε.

Ο τίτλος του θέματος της επιστολής του κ. Βενέτη, που αποτέλεσε το ερέθισμα για τη δική μου επιστολή, ήταν: «Οταν διαλύεται η ομίχλη της μνήμης» και είχε δημοσιευθεί την 7η Ιουλίου 2018. Ο κ. Βενέτης και τότε και τώρα, με την πρόσφατη επιστολή του εξιστορεί, χωρίς φόβο και πάθος, τα γεγονότα υπηρετώντας την αλήθεια.

Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι το τεράστιο λάθος να μη λέμε την αλήθεια, να την αποσιωπούμε αποφεύγοντάς την, με πρόσχημα ίσως τη μη αναμόχλευση παθών, αποτέλεσε και αποτελεί ιδιαίτερα σήμερα, επαναλαμβάνω, τραγικό και ολέθριο σφάλμα. Οταν τα γεγονότα αλλοιώνονται, για μας τουλάχιστον που τα ζήσαμε, είναι λάθος, είναι ολιγωρία να μην τα διορθώνεις λέγοντας την αλήθεια. Διαφορετικά αφήνεις τον άλλον ασύδοτο να παραπληροφορεί.

Ελπίζω ο νεαρός κύριος πρωθυπουργός να έχει καλύτερη και πληρέστερη ενημέρωση για τα γεγονότα μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, περί οικειοθελούς καταφυγής προσφύγων στις «Λαϊκές Δημοκρατίες», που ανέφερε πρόσφατα στη Βουλή. Μια δικαιολογία είναι ότι δεν τα έχει ζήσει.

Η επιστολή του κ. Βενέτη, που τα έζησε, είναι διαφωτιστική.

Τελικά, η σωστή ενημέρωση του κ. πρωθυπουργού είναι ένας τρόπος να αποφεύγει την, εκ των υστέρων, δυσχερή θέση να διορθώνει επικαλούμενος αυταπάτες.

Ανεστης Διακοδημητρης, Κηφισιά

«Ενσταση» για τη θέση του αγάλματος

Κύριε διευθυντά
Στην έγκριτο εφημερίδα σας δημοσιεύθηκε  ότι το Δ.Σ. του Δήμου Αθηναίων αποφάσισε την τοποθέτηση του αγάλματος του Μεγάλου Αλέξανδρου στη συμβολή των οδών Αμαλίας και Βασ. Ολγας.

Πιστεύω ότι η θέση αυτή είναι μια λανθασμένη επιλογή χωρίς καμία προβολή του αγάλματος που συμβολίζει πολλά για εμάς τους Ελληνες.

Εκτιμώ ότι η  πλέον κατάλληλη θέση για ένα τέτοιο ιστορικό πρόσωπο είναι το άγαλμα να τοποθετηθεί στην πλατεία Ομονοίας, τώρα μάλιστα που αναπλάθεται.

Ανεστης Κωνσταντινιδης, Δικηγόρος - Πανεπιστημιακός

Η ιστορική αλήθεια και ο  διχασμός

Κύριε διευθυντά
Θέλω να ευχαριστήσω δημόσια τον κ. Χρ. Γιανναρά  γιατί με την Επιφυλλίδα του στις 6/1/2019 με οδήγησε στη «γνωριμία» μου με το βιβλίο «Το ημερολόγιο του Φίλιππου Δραγούμη - Διχασμός (1916-1919)» μέσω του οποίου διαπίστωσα τη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας με την οποία έχουμε γαλουχηθεί από το επίσημο ελληνικό κράτος.

Μιχαηλ Β. Πλακογιαννης, Αλιμος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ