ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Οι κατακόμβες ενός καθηγητή

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΑΝΟΥΔΟΥ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

Ηταν ένα υπερβολικά ηλιόλουστο, για δεδομένα Λονδίνου, φθινοπωρινό πρωινό και ίσως γι’ αυτό η πρώτη μου εντύπωση από το σκοτεινό και γεμάτο παράταιρα αντικείμενα σπίτι του αρχιτέκτονα John Soane ήταν πως ο ιδιοκτήτης του δεν μπορεί παρά να έπασχε από κατάθλιψη. Η αρχική απορία μου γιατί ο καθηγητής μάς είχε επιλέξει να «θυσιάσει» ένα μάθημα για να ξεναγήσει ένα τσούρμο ανυποψίαστους πρωτοετείς φοιτητές στο πιο σουρεαλιστικό μουσείο της πόλης σύντομα έδωσε τη θέση της στον θαυμασμό. Ο (χωρίς αμφιβολία εκκεντρικός) σερ Soane συνέχισε να επεκτείνει και να αναδιαμορφώνει την κατοικία του από τα τέλη του 18ου αιώνα και σχεδόν ώς τον θάνατό του, το 1837, αναπροσαρμόζοντας τους χώρους της κάθε φορά που άλλαζαν οι ανάγκες ή η αισθητική του. Μια γκαλερί με «κινούμενους» τοίχους για να χωράει τρεις φορές περισσότερους πίνακες, ανοίγματα στην οροφή για να εισέρχεται το φυσικό φως, μία βιβλιοθήκη εμπνευσμένη από ετρουσκικούς τύμβους και ένα θολωτό δωμάτιο πρωινού είναι μερικές από τις καινοτομίες του ιδιοφυούς νεοκλασικιστή, ο οποίος μεταξύ άλλων ήταν συλλέκτης αρχαίων, μεσαιωνικών και «εξωτικών» έργων.

Επιθυμία του John Soane ήταν οι μελλοντικοί επισκέπτες να έχουν πρόσβαση όχι μόνο στο κυρίως κομμάτι του σπιτιού του αλλά και στις κατακόμβες, οι οποίες «άνοιξαν» για το κοινό μαζί με άλλους χώρους του κτιρίου μέσα στον Σεπτέμβριο, ύστερα από επτά χρόνια εργασιών αποκατάστασης. Η συλλογή ρωμαϊκών επιτύμβιων αγγείων του Αγγλου αρχιτέκτονα και λάτρη των ταφικών μνημείων φωτίζεται ατμοσφαιρικά μέσα από ένα άνοιγμα, σε σχήμα αστεριού, στο δάπεδο του σαλονιού, που βρίσκεται ακριβώς από πάνω και περιλαμβάνει περίπου 100 έργα τέχνης. Στη διπλανή «επιτάφια αίθουσα» εκτίθεται μία αιγυπτιακή σαρκοφάγος, την απόκτηση της οποίας, το 1824, ο Soane γιόρτασε με ένα τριήμερο πάρτι.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ