Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Νίκος Ανδρουλάκης: Κομματική κουλτούρα χωρίς ηλικία

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΜΑΣΚΕΣ

Όλοι το θέλουν ανοιχτό. Αλλά ο Νίκος Ανδρουλάκης και το ποίμνιό του το θέλουν ανοιχτότερο. Ολοι το θέλουν ενωτικό, εκτός από τους άλλους που το θέλουν ενωτικότερο. Η διαμάχη για το επικείμενο συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης περιβάλλεται έτσι από το βερμπαλιστικό νέφος που καμουφλάρει πάντα τις αληθινές προθέσεις των αντιμαχομένων.

Τι είναι αυτό το περιλάλητο συνέδριο; Το λένε «προγραμματικό». Δηλαδή δεν θα εκλέξει όργανα, δεν θα οδηγήσει σε ίδρυση νέου φορέα, δεν θα αναδείξει –προς Θεού– ηγεσία του συμμαχικού σχήματος. Θα είναι ένα συνέδριο πανηγυρικό, που θα συνθέσει απλώς το προγραμματικό γαμοτράγουδο για το ήδη τετελεσμένο σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και ΚΙΔΗΣΟ. Προς τι, λοιπόν, τα αίματα;

Την ίδια απορία εκφράζει και η πλευρά Ανδρουλάκη. Εκείνοι, λένε, απλώς ζήτησαν να μην είναι όλοι οι σύνεδροι ex officio – να αναζητηθεί εκ νέου μια φόρμουλα προκειμένου το συνέδριο να είναι ανοιχτό σε όλους, στην κοινωνία, αλλά και στο Ποτάμι και στους υπόλοιπους παραποτάμους της Κεντροαριστεράς. Πώς μια φαινομενικά τόσο ανώδυνη πρόταση δικαιολογεί το ανάθεμα περί «δούρειων ίππων του ΣΥΡΙΖΑ» που τους έριξε η Χαριλάου Τρικούπη;

Η απάντηση είναι, βεβαίως, ότι ο Ανδρουλάκης δεν αγωνιά ούτε για το συνέδριο ούτε για τους συνέδρους. Ο άμεσος σκοπός του, λένε οι προεδρικοί, είναι να ναρκοθετήσει τη δημιουργία ενός πολυκομματικού σχήματος, στο οποίο δεν θα μπορεί πια να διατηρήσει την επιρροή που έχει σήμερα στο μικρό ΠΑΣΟΚ. Ο απώτερος σκοπός είναι να υπονομεύσει τη Φώφη τόσο, ώστε η επίδοσή της στις επόμενες εκλογές να δικαιολογεί την αμφισβήτησή της.

Πρόκειται για καχυποψία που προϋπήρχε της Κεντρικής Επιτροπής. Εχοντας «φορέσει» τα όργανα που είχαν αναδειχτεί στο συνέδριο πριν από την εκλογή της στην προεδρία, η Γεννηματά συμβίωνε με την ασύμμετρη εκπροσώπηση της ομάδας του Ανδρουλάκη στην Κεντρική Επιτροπή και ευρύτερα στο κομματικό σώμα. Ούτε τον γραμματέα της Κ.Ε. δεν μπορούσε να θεωρεί ευθυγραμμισμένο με τις επιλογές της.

Η προχθεσινή κίνηση της ομάδας Ανδρουλάκη άνοιξε απλώς το καπάκι. Η Χαριλάου Τρικούπη θα προσπαθήσει, λένε, τώρα να κάνει λελογισμένη επίδειξη ισχύος, χωρίς να καταφύγει σε πρωτοβουλίες που θα έδιναν την εντύπωση της εσωκομματικής καταστολής.

Πουλάρι της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ που απέκτησε ιπποδρομιακή υπεραξία εξ αντανακλάσεως, χάρη στην επιτυχία του τσιπρικού παραδείγματος, ο Ανδρουλάκης επιστρατεύει ακόμη το ατού της ηλικίας του, όχι μόνο ως ληξιαρχικό δεδομένο. Η κινητοποίησή του παρουσιάζεται ως απόπειρα της γενιάς του να εξαγνίσει τη φυσιογνωμία του κόμματος. Να δείξει ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να εκπροσωπηθεί και από ανθρώπους που δεν καρπώθηκαν τη «χρυσή» εποχή της πασοκικής κυριαρχίας – δεν διετέλεσαν ποτέ υπουργοί, γενικοί γραμματείς ή διορισμένα στελέχη του Δημοσίου.

Η σφοδρότητα με την οποία αντέδρασε εναντίον τους η γεννηματική ηγεσία ερμηνεύεται έτσι ως παλαιοκομματικός «καθεστωτισμός» ενάντια στους νέους – ή, όπως διατυπώνεται σε λαγαρή πασοκική ιδιόλεκτο, ως προσπάθεια «να μας γενοκτονήσουν».

Στο ΠΑΣΟΚ, όμως, ο παλαιοκομματισμός δεν έχει ηλικία. Οι νέοι έχουν προλάβει να αποκτήσουν παρελθόν. Οπως ο νυν γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής ήταν κάποτε στο επιτελείο της συνδικαλιστικής οργάνωσης του Σπίρτζη, έτσι και ο Ανδρουλάκης έχει περιπλανηθεί στους κήπους όλης της παλαιάς πασοκικής ενδοχώρας – «από Αννα μέχρι Καρχιμάκη», σύμφωνα με την καταγραφή παλαιού στελέχους.

Αυτές οι ξεχασμένες συναναστροφές θα έμεναν στη λήθη εάν δεν τις ανέσυρε στην επιφάνεια η συντροφική χολή. Δεν χρειάζεται όμως να έχεις ξεφυλλίσει τα κομματικά άλμπουμ για να διαγνώσεις ποια πολιτική σχολή καθοδηγεί τα στελέχη που αναμετρώνται τώρα στην πασοκική σκηνή. Ο κόσμος της Γεννηματά είναι ο κόσμος του Ανδρουλάκη. Απλώς ο ευρωβουλευτής, λόγω ηλικίας, έχει πιθανότητες να επιβεβαιώσει έναν κανόνα της εξέλιξης: Οτι τα πρόσωπα μπορούν να επιβιώνουν της κουλτούρας που τα διέπλασε. Οτι θα υπάρχουν Πασόκοι και μετά το ΠΑΣΟΚ.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ