Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Πλεονάσματα και ψαροφαγία

Κύριε διευθυντά
Τα υψηλά εισοδηματικά πλεονάσματα (π.χ. 4%) σε καιρό οικoνομικής ύφεσης είναι το όνειρο κάθε σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Ετσι το κράτος «πατέρας» θα μπορεί να μοιράζει τα «ψάρια», κατά βούληση και ενίοτε επιλεκτικά, στον πένητα λαό και να εισπράττει την ευγνωμοσύνη του.

Ομως οι Κινέζοι λένε «καλύτερα να μάθεις τον λαό να ψαρεύει παρά να του δώσεις ένα ψαρι» και μάλλον θα ήταν καλύτερα τα πλεονάσματα να κυκλοφορούσαν στην αγορά, με περισσότερες ελπίδες να πολλαπλασιαστούν, παρά να αθροίζονται στα κρατικά σεντούκια και να χάνονται στις γνωστές μάυρες τρύπες.

Ακόμη και υπό τις παρούσες συνθήκες ίσως είναι ευτύχημα που, σε κάποιο βαθμό, επιβλέπει η τρόικα τη διαχείριση των πλεονασμάτων, διότι, με τους ρυθμούς της σημερινής κυβέρνησης, μέχρι να πάρουν τα ψάρια οι εκλεκτοί θα έχουν βρωμίσει.

Π. Τασσιος

Κυνήγι μαγισσών και στη ΛΑΡΚΟ

Κύριε διευθυντά
Διάβασα στην Οικονομική «Καθημερινή» της 12ης/3/2017 δημοσίευμα σχετικό με τις μεγάλες αυξήσεις μισθών εις το προσωπικό της ΛΑΡΚΟ Α.Ε. Το τι στοιχειώνει τη ΛΑΡΚΟ Α.Ε. δεν είναι μόνον το μισθολογικό κόστος! Η ΛΑΡΚΟ Α.Ε. ιδρύθηκε το 1963 και το εργοστάσιο ήτο η επέκταση των εγκαταστάσεων παραγωγής κροκάλων σιδηρονικελίου, με τη μέθοδο Renn-Krupp από λατεριτικά μεταλλεύματα, και ανήκε στο συγκρότημα Μποδοσάκη - Αθανασιάδη. Ο τέως γενικός διευθυντής και καθηγητής ΕΜΠ Λουκάς Μούσουλος επινόησε δύο μεθόδους διά την αξιοποίηση των μεταλλευμάτων τούτων, καθότι η μέθοδος Renn-Krupp απέτυχε! Εις τις υπάρχουσες εγκαταστάσεις προσέθεσαν νέες εγκαταστάσεις, ως έχουν σήμερα. Η πρώτη μέθοδος LM ήταν για την τήξη του μεταλλουργικού μείγματος σε ηλεκτρική κάμινο τήξης για την παραγωγή σιδηρονικελίου και η δευτέρα μέθοδος MLAR για την παραγωγή χαλύβων από τις σκουριές που παράγονται κατά την παραγωγή σιδηρονικελίου και είναι πλούσιες σε σίδηρο, χρώμιο και νικέλιο, και σε περίπτωση που χρησιμοποιηθούν εν θερμώ για την παραγωγή χάλυβα, εμπεριέχουν περίπου 315 KWh/ton σκουριάς.

Η ΛΑΡΚΟ Α.Ε. άρχισε να λειτουργεί το έτος 1966. Λόγω διαφόρων συγκυριών, τελικά τον Σεπτέμβριο 1966 παρήγαγε τις πρώτες ποσότητες σιδηρονικελίου σε μορφή χελωνών, με περιεκτικότητα περίπου 25% Ni. Στα μέσα του έτους 1968 έγινε η μεγάλη απεργία της INCO στον Καναδά, τότε η μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής νικελίου, και οι τιμές του νικελίου εκτινάχθηκαν στα ύψη. Η ΛΑΡΚΟ Α.Ε., που είχε τότε ένα σημαντικό stock σε σιδηρονικέλιο (δυστοκία στις πωλήσεις λόγω εμπεριεχομένου αρσενικού), πουλώντας το σε υψηλές τιμές, έκανε απόσβεση των εγκαταστάσεων εν μια νυκτί, όπως έλεγαν τότε οι λογιστές. Το έτος 1969 άρχισε, αξιοποιώντας τις σκουριές, να παράγει χάλυβα σε μορφή slabs για σιδηρομπετόβεργα, αλλά δυστυχώς, μετά από παραγωγή περίπου 5.000 ton, η διοίκηση της εταιρείας διέκοψε την παραγωγή. Οι λόγοι, αν και δεν αναφέρθησαν επίσημα, είναι γνωστοί.

Εκτοτε οι διοικήσεις της ΛΑΡΚΟ Α.Ε. επιδόθησαν εις το κυνήγι των μαγισσών, δηλαδή νόμιζαν ότι αυξάνοντας την παραγωγή σιδηρονικελίου, θα επιτύγχαναν κέρδη! Δυστυχώς εξαπατήθηκαν οικτρώς, καθ’ ότι οι τιμές του νικελίου πάντοτε είχαν ισχυρές και απρόβλεπτες διακυμάνσεις, με αποτέλεσμα να συσσωρευθούν ζημίες περίπου 800.000.000 ευρώ ώς σήμερα!

Δυστυχώς, υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες, όπως η σχεδόν ληστρική εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, και ακόμη φρόντισαν να καταπονήσουν τα τελευταία σαράντα χρόνια περίπου 40.000.000 ton σκουριάς (που περιέχουν 12.000.000 ton σίδηρο, 1.400.000 ton χρώμιο και 60.000 ton νικέλιο) στη θαλάσσια περιοχή του Β. Ευβοϊκού κόλπου.

Από το έτος 1987, ίσως και νωρίτερα, έκανα γνωστό στους αρμοδίους, και όχι μόνο, ότι η αξιοποίηση των παραγομένων σκουριών είναι μονόδρομος για τη ΛΑΡΚΟ Α.Ε. Δυστυχώς, φωνή βοώντος εν τη ερήμω!
Ισως οι εκάστοτε διοικήσεις να μη γνώριζαν από σιδηρομεταλλουργία. Ας ρωτούσαν, και ασφαλώς δεν θα έφθανε ποτέ η εταιρεία σε αυτά τα χάλια.

Σήμερα η λειτουργία της ΛΑΡΚΟ Α.Ε. ως έχει δεν έχει μέλλον. Εφόσον όμως ο περήφανος ελληνικός λαός δύναται να πληρώνει, μαζί με όλα τα άλλα, και αυτό το μικρό τίμημα της ΛΑΡΚΟ Α.Ε., ας το πληρώνει!

Νικος Αγγελης, Διπλ. μηχ/κός μεταλλουργός

Ανθρωποι πνευματικού μόχθου

Κύριε διευθυντά
Μιχάλης Σταφυλάς: Ενας ακάματος εργάτης των ελληνικών γραμμάτων και του πολιτισμού μας, σταθερός στην αυθεντικότητά του, στα πιστεύω του, στις αξίες, στην προσφορά του προς τον συνάνθρωπο. Μια υπεύθυνη πνευματική προσωπικότητα με διερευνητική ματιά, λόγο ουσιαστικό, λιτό και τολμηρό για τα έκτροπα τα συμβαίνοντα στον πνευματικό κυρίως χώρο και όχι μόνον.   Με ψυχικό σθένος στέκει απέναντι στην αποδόμηση των αξιών, με πόνο ενάντια στον μηδενισμό και τους ανθρώπους που έχουν τον τρόπο και τη δυνατότητα να αρθρώνουν δημόσια τον καταστροφικό λόγο τους, να προβάλλουν αντιφατικά αρχέτυπα και να δημιουργούν μια κοινωνία του παραλόγου: O tempora, ο mores!, όπως αναφώνησε ο Κικέρων (Ω καιροί, ω ήθη!).

Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη κάποιοι από τις μεγαλύτερες γενιές ακέραιοι –ελπίζω και από τις νεότερες– που εκουσίως τάσσονται φύλακες των πνευματικών Θερμοπυλών. Ενας από αυτούς που πιστά υπηρετούν αυτές τις Θερμοπύλες που μας κληροδοτήθηκαν είναι ο γνωστός και λίαν αγαπητός σε όλους μας κ. Μιχάλης Σταφυλάς, που επί χρόνια εκδίδει το πνευματικό - λογοτεχνικό περιοδικό «Πνευματική Ζωή», αλλά ας τονιστεί ότι όλη του τη ζωή την έχει αφιερώσει με τη γνωστή του μετριοφροσύνη σε αυτό τον στίβο. Στον στίβο του πνεύματος!  Η προσφορά του σε παλαιούς και νεότερους λογοτέχνες είναι μεγάλη, προβάλλοντας το έργο τους στην «Π. Ζ.», αλλά και στη «Διαρκή Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας». Αξιομνημόνευτη είναι επίσης η έρευνα που πραγματοποιεί με πολύ και ποικίλο μόχθο, αναφερόμενος στο έργο των λογοτεχνών (συγγραφείς/ποιητές) του 19ου και 20ού αιώνα της Ευρώπης, αλλά και του δυτικού ημισφαιρίου. Εργασία - προσφορά μεγάλη στους αναγνώστες του περιοδικού «Π. Ζ.», η οποία είναι ένα ακριβό συμπλήρωμα, πνευματικό κόσμημα στις βιβλιοθήκες μας. Ο,τι και να γράψω μου φαίνεται λίγο…

Ελενη Αποστολιδου - Λουκατου, Συγγραφέας - ποιήτρια - δοκιμιογράφος - κριτικός λογοτεχνίας

Οι περγαμηνές των ελασματουργών

Kύριε διευθυντά
Θέλω να εκφράσω τη δυσαρέσκειά μου, όταν διάβασα ένα δημοσίευμα του κ. Τέλλογλου στην «Καθημερινή» στις 26/3/2017 με τίτλο: «Πιστοποιούνται ακόμη και εργάτες της ΝΕΖ Περάματος από την ΤUV HELLAS». Εάν το δημοσίευμα είχε ημερομηνία 1 Απριλίου φυσιολογικά θα χαμογελούσα, αλλά δυστυχώς δεν ήταν έτσι. Ηταν πραγματικότητα, ένα δημοσίευμα που αδικούσε έναν ολόκληρο επαγγελματικό κλάδο εξειδικευμένων εμπειροτεχνών ελασματουργών, με περγαμηνές στην Ελλάδα αλλά και σε όλον τον κόσμο. Το σημαντικότερο είναι ότι όσοι ασχολούνται με (ναυπηγικές και αεροναυπηγικές εργασίες) ανήκουν στους εξειδικευμένους ελασματουργούς. Η TUV HELLAS έδωσε πιστοποίηση ελασματουργού υποβιβάζοντας τον εξειδικευμένο εμπειροτέχνη ελασματουργό σε απλό ελασματουργό.
Λευτερης Λεκκας

Απάντηση
Τις προϋποθέσεις για την απασχόληση σε κάθε χώρα καθορίζουν οι Αρχές της χώρας στην οποία καλείται να εργασθεί κάθε φορά ο ειδικευμένος τεχνίτης ανεξάρτητα από το επίπεδο των γνώσεών του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Τουρκία το απαιτούσε αυτό για τους ελασματουργούς και αυτό εξυπηρέτησε η συγκεκριμένη διαδικασία, που δεν έχει σχέση με το σύνολο των δεξιοτήτων του κάθε τεχνίτη αλλά με τη βεβαίωση των ελαχίστων που απαιτούνται για να απασχοληθεί.

Τασος Τελλογλου

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ