Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οντως είσθε κι εσείς «ιν»;

Κύριε διευθυντά
Είναι πολλά τα μεγάλα και δυσεπίλυτα προβλήματα της εποχής μας. Υπάρχουν όμως και μερικά προβληματάκια, που είναι μεν πολύ δυσάρεστα, αλλά αυτά τουλάχιστον μπορούν να επιλυθούν με κάποια προσπάθεια.

Αναφέρομαι στο γεγονός, που όλοι το έχουμε διαπιστώσει, πως κάθε τόσο, μια έκφραση, ή έστω και μια μόνο λέξη, γίνεται «της μόδας» και τότε όλοι τη χρησιμοποιούν ad nauseam! Το γιατί γίνεται αυτό δεν το ξέρω, ίσως ο χρήστης θέλει να αποδείξει ότι είναι και αυτός «ιν», ή θέλει να δείξει ότι είναι και αυτός μορφωμένος κ.λπ. Ετσι τελευταία έγινε πολύ της μόδας η αρχαιοπρεπής λέξη «όντως» αντί της λέξης «πραγματικά». Και είναι βέβαια πολύ ευχάριστο το να θυμόμαστε λίγο και τους προγόνους μας. Είναι όμως και πολύ δυσάρεστο το να κακοποιούμε τη γλώσσα μας προφέροντας λανθασμένα αυτή τη λέξη. Γιατί  ακούω συχνά τους εκφωνητές, αλλά και τους προσκεκλημένους, στην τηλεόραση να προφέρουν τη λέξη «όντως» σαν «όdos». Και όμως έχει τονιστεί επανειλημμένως, ακόμα και από τις στήλες της έγκριτης εφημερίδας σας, ότι οι φθόγγοι «μπ» και «ντ» δεν προφέρονται όπως τα λατινικά στοιχεία b και d (αντίστοιχα), αλλά, για λόγους ευφωνίας, μ-μπ και ν-ντ. Δηλαδή λέμε εμ-μπορος και όχι εboρος, λέμε εν-νταξει και όχι εdάξει. Και αντίθετα, όταν η λέξη έχει ξενική προέλευση, δεν χρησιμοποιούμε την ευφωνία. Δηλαδή τότε λέμε βιdεο και όχι βιν-ντεο, λέμε ρόbα και ρόμ-μπα. Ο κανόνας αυτός είναι τόσο απλός. Δεν μπορούν επιτέλους να τον μάθουν τουλάχιστον οι εκφωνητές κ.λπ. της τηλεόρασης;

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός Μηχανικός, Κηφισιά

Το πραξικόπημα και η προϊστορία

Κύριε δευθυντά
Θεάρεστο, βεβαίως, έργο επιδιώκει να επιτελέσει ο επιστολογράφος σας κ. Κώνστας (Σάββατο, 27 Μαΐου 2017, Γράμματα Αναγνωστών) όταν επιχειρεί να αποδώσει την κήρυξη της επταετούς δικτατορίας και την καταστροφή της Κύπρου σε καταχθόνιο σχέδιο των ες αεί απεργαζομένων τον όλεθρο της αιωνίου Ελλάδος, Αμερικάνων φονιάδων των λαών. Ασφαλώς οι αμερικανικές υπηρεσίες, τόσον οι διπλωματικές, όσον και αυτές των πληροφοριών, εγνώριζαν καλά ότι οι κατώτεροι, ιδίως, αξιωματικοί ήσαν δυσαρεστημένοι από τις προοπτικές επαγγελματικής ιεραρχικής και μισθολογικής εξελίξεώς τους. Και τούτο διότι την «πλημμύρα στρατευμάτων», που είχε απαιτηθεί, ώστε να καταπνιγεί η κομμουνιστική ανταρσία, δεν την χρειαζόταν πλέον η χώρα. Και, ενώ η ύπαιθρος άδειαζε και όλοι έσπευδαν στις πόλεις, ώστε να λάβουν μερίδιο από την, έστω στρεβλή, ταχεία οικονομική ανάπτυξη, οι στρατιωτικοί έμεναν στάσιμοι βαθμολογικώς, ενώ και αυτοί και οι οικογένειές τους έπρεπε να βρίσκονται στα σύνορα. Εγνώριζαν, επίσης, καλά, οι Αμερικανοί, πόσο ο μέσος Ελληνας είναι πρόθυμος στο να παραβεί τον όρκο του, όταν πιστεύει ότι διακυβεύονται τα ιδιοτελή του συμφέροντα.

Είναι, όμως, αποκύημα φαντασίας το ότι οι Αμερικανοί θα μπορούσαν ποτέ να χειραγωγήσουν τις εκατοντάδες των οπλοφορούντων κατωτέρων αξιωματικών του Στρατού Ξηράς, οι οποίοι διαμόρφωσαν διά βοής την πρώτη κυβέρνηση της δικτατορίας το απόγευμα της 21ης Απριλίου 1967. Και μόνον η σκηνή αυτή, του σχηματισμού κυβερνήσεως διά οχλοβοής, όπως την περιγράφει στην «Ιστορία της Δικτατορίας» ο Σόλων Γρηγοριάδης, αρκεί για να καταρρίψει κάθε υπαινιγμό ότι το κίνημα της 21ης Απριλίου 1967 ήταν «αμερικανοκίνητο», καθοδηγούμενο από οποιονδήποτε, ακόμη και από τους κατ’ όνομα αρχηγούς του. Συνδικαλιστικό πραξικόπημα ήταν, όπως και το κίνημα του 1909 στο Γουδί, «μετ’... ονόματος ευπρεπούς», ώστε να καλύπτεται η συντεχνιακή του φύση.

Στην περίπτωση δε της Κύπρου, την ανάγκη της διχοτόμησης στους Αμερικανούς την κατέστησε φανερή η αδυναμία της ελληνικής κυβερνήσεως του Γεωργίου Παπανδρέου να επιτύχει την Ενωση τον Αύγουστο του 1964. Οι Αμερικανοί προσέφεραν στην αρχή την Ενωση στην Ελλάδα με αντάλλαγμα στρατιωτική βάση για την Τουρκία. Κατόπιν όμως, ο Γεώργιος Παπανδρέου κατόρθωσε, επωφελούμενος της ανησυχίας των Αμερικανών για κομμουνιστική διείσδυση στην Κύπρο, να πείσει τους Αμερικανούς ότι η άμεση Ενωση ολόκληρης της Κύπρου με την Ελλάδα ήταν η συμφερότερη λύση. Ετσι, οι Αμερικανοί κατέληξαν να προσφέρουν στην Ελλάδα την Ενωση άνευ όρων. Αυτό δείχνουν επίσημα έγγραφα του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, τα οποία έχει δημοσιεύσει το ίδιο το ως άνω υπουργείο και περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Κύπριου μελετητή Αντη Ροδίτη, «Κουράγιο Πηνελόπη», το οποίο εξεδόθη το 2013. Οι πολιτικές ζυμώσεις που ακολούθησαν την αμερικανική πρόταση έδειξαν ότι σημαντική πλειοψηφία των Κυπρίων είχε αποφασίσει ότι δεν επιθυμούσε την Ενωση με την Ελλάδα και προτιμούσε την Ανεξαρτησία. Προτιμούσαν την κυβέρνηση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου παρά τη διακυβέρνηση με νομάρχες και δικαστές και χωροφύλακες από τη μακρινή και φτωχότερη Ελλάδα. Και αν η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου επιχειρούσε να επιβάλει δυναμικά τότε την Ενωση, χρησιμοποιώντας την Ελληνική Μεραρχία που είχε στείλει, με τη σιωπηρά ανοχή των Αμερικανών, στην Κύπρο, εγνώριζε ότι θα είχε να αντιμετωπίσει την εχθρότητα τόσο των υποστηρικτών του Μακαρίου στην Κύπρο όσο και την αντίθεση του Ανδρέα Παπανδρέου στην Ελλάδα.

Γεωργιος Ιακ. Γεωργανας

Η εθνική συνεννόηση και ο κ. Σόιμπλε


Κύριε διευθυντά
Τα νέα για τη ρύθμιση του χρέους δεν είναι καλά. Ολα δείχνουν ότι οι συζητήσεις οδηγούν σε αδιέξοδο και όπως φαίνεται ο πρωθυπουργός μάλλον δεν θα υποχρεωθεί να βάλει γραβάτα! Ας ευχηθούμε να αποφύγει και το... φέσι της μη ρύθμισης του χρέους που μας ετοιμάζει ο κ. Σόιμπλε.

Αλλά, ας σοβαρευτούμε! Η Ευρωπαϊκή Ενωση δυστυχώς δεν λειτουργεί με κριτήρια αλληλεγγύης, συνεννόησης και συνεργασίας «επί ίσοις όροις» μεταξύ όλων των μερών, αλλά ως «λεόντειος εταιρεία» στην οποία κάποιοι, όπως η χώρα μας, συμμετέχουν μόνο στις ζημιές και άλλοι μετέχουν στα κέρδη, όπως συμβαίνει με τη Γερμανία του Σόιμπλε με τους δορυφόρους της!

Είναι πλέον κοινό μυστικό ότι πίσω από κάθε απόφαση της Ενωσης βρίσκεται ο Γερμανός υπουργός των Οικονομικών, όπως συμβαίνει και με την υπόθεση ρύθμισης του χρέους της χώρας μας, την οποία μπλοκάρει εκείνος, με τον γνωστό χαιρέκακο τρόπο που τον διακρίνει.

Με άλλα λόγια, ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε ευθύνες που μπορεί να καταλογίσει κάποιος στην κυβέρνηση, για τα λάθη που διέπραξε κατά τη διαπραγμάτευση, δεν μπορεί να απαλλάξει τους Ευρωπαίους εταίρους μας από τις μεγάλες ευθύνες που τους αναλογούν, σχετικά με την άρνηση ρύθμισης του χρέους, η οποία ρύθμιση, όπως σωστά εδήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αποτελεί πρωταρχική εθνική υπόθεση. Την οποία οφείλουν να υιοθετήσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις. Κακά τα ψέματα, η αντιμετώπιση της κρίσης επιβάλλει εθνική συνεννόηση όλων των κομμάτων, όλων των δυνάμεων!
Ηλιας Μαλεβιτης, Τέως βουλευτής, πρόεδρος Ελληνοαμερικανικού Ινστιτούτου

Για ένα «δεν»... ουδέποτε

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 28/5/2017, σελ. 4 διαβάζουμε «Ουδέποτε μέσα στη Βουλή ή από χείλη πολιτικών στελεχών δεν είχαν ακουστεί τόσες ακρότητες όσες αυτήν την περίοδο. Ουδέποτε δεν είχε παραχθεί τόσος απονομιμοποιητικός λόγος για τους δημοκρατικούς θεσμούς όσο στις πλατείες των «Αγανακτισμένων» προφανώς εκ παραδρομής αντί των ορθών «ουδέποτε είχαν ακουστεί» και «ουδέποτε είχε παραχθεί».

Γερασιμος Βασιλατος, Σύμβουλος Ναυτιλίας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ