Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Βάλτε ένα τέλος στο “αφήγημα”»

Κύριε διευθυντά
Εχω μείνει έκπληκτη το τελευταίο διάστημα που η «Καθημερινή» –πιστή της αναγνώστρια επί σειρά ετών– αλλά και ο ραδιοφωνικός και ηλεκτρονικός Τύπος έχουν καθιερώσει τη λέξη «αφήγημα»! Σε οποιαδήποτε έννοια σχετική ή άσχετη με την ουσία και ακρίβεια του περιεχομένου της, που αφορά σε απλό σχόλιο, κρίση, επίκριση - θέση ή άρνηση, της αποδίδεται η λέξη «αφήγημα». Αφήγημα –από το από + ηγούμαι της Αρχ. Ελληνικής– σημαίνει έκθεση ή εξιστόρηση πραγματικών ή φανταστικών γεγονότων– σε γραπτό λόγο συνήθως, ιστορικό, πολεμικό, και άλλων περιεχομένων· εν προκειμένω: οι κυβερνητικές πράξεις –ψεύδη,αντιφάσεις, τακτικισμοί, συμβιβασμοί, λεονταρισμοί ή και κάποιες επιτυχίες– σχολιάζονται από σύσσωμη την αντιπολίτευση αλλά και όλα τα μέσα ενημέρωσης με τη λέξη «αφήγημα». Κρίμα! Η αβασάνιστη έκφραση της γλώσσας μας αφορά –δυστυχώς– και αρκετούς έγκριτους σχολιαστές. Μιας γλώσσας τόσο πλούσιας σε λεξιλόγιο, που αν χρησιμοποιηθεί σωστά, όπου δει, θα αποδίδονται με ακρίβεια και σαφήνεια οι έννοιες και οι συλλογισμοί!

Φονη Ρεπουλη – Φιλόλογος

«Ελεος, έλεος... Μα ζητάω πολλά»...

Κύριε διευθυντά
Η Ελληνική Δημοκρατία, της οποίας έχομεν την τιμήν να τυγχάνωμεν πολίτες, με ένα από τα πολλά πρόσωπά της, αυτό της εφορίας, (ΔΟΥ Ψυχικού), μου απέστειλε τρία ραβασάκια, εκφράζουσα την στοργή της προς εμέ, τον ελαχιστότατον και αναξιότατον των υπηκόων της, στα οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, μου αναγγέλλει ότι της οφείλω χίλια εξακόσια (1.600) και κάτι ευρώ, για συμπληρωματικές φορολογικές δηλώσεις των ετών 2012, 2013, 2014!

Ο κάτωθι υπογεγραμμένος, πλην του πενιχρού ιματισμού μου, της κάπως αξιοπρεπούς βιβλιοθήκης μου και της επισφαλούς υγείας μου, ουδέν άλλο περιουσιακόν στοιχείον διαθέτω. Ούτε ακίνητο ούτε αυτοκίνητο, ούτε κινητό ούτε ρίζες ελιές, ούτε εγχώριες ή εξωχώριες καταθέσεις (νόμιμες ή παράνομες), ούτε μασούρια λίρες κάτω από το στρώμα μου. Μοναδικό μου εισόδημα η σύνταξή μου, για την οποία εργάστηκα συνολικώς σαράντα επτά και πλέον έτη.

Η απαίτηση της εφορίας είναι εξωφρενική. Οι συμπληρωματικές φορολογικές δηλώσεις κατετέθησαν διότι το Δημόσιον μου κατέβαλε εκπροθέσμως (με καθυστέρηση κατ’ αρχήν δεκαεννέα μηνών και εν τέλει τριών ετών υπαιτιότητί του) τη σύνταξή μου. Γι’ αυτά τα αναδρομικά κατέβαλα τον οφειλόμενο φόρο και εθεώρησα ότι μπορώ πλέον να κοιμάμαι ήσυχος. Οποία αυταπάτη! Ολοι οι έρωτες είναι ως γνωστόν θνησιγενείς, όχι όμως ο έρως της εφορίας προς τους φορολογουμένους! Ερχεται τώρα και απαιτεί να ξαναπληρώσω, γιατί τώρα, λέει, έγινε η οριστική εκκαθάριση! Δεν φτάνει που μου τσεκούρωσε το ούτως ή άλλως τσεκουρωμένο εφάπαξ κατά 43%, δεν φτάνει που η σύνταξη διαρκώς φθίνει ως πάσχουσα εκ φυματιώσεως (κομίζω γλαύκα), δεν φτάνει που δεν με ρώτησε ποτέ πώς έζησα σχεδόν τρία έτη άνευ χρημάτων (ας είναι καλά δύο φίλοι που έβαλαν το χέρι βαθιά στην τσέπη), έρχεται τώρα το Δημόσιο, αυτό που υπηρέτησα επί είκοσι επτά συναπτά έτη, καταβάλλοντας ανελλιπώς όλες τις προβλεπόμενες εισφορές και κρατήσεις, και με το μεγάλο του χέρι απαιτεί να του επιστρέψω μέρος όσων κατά νόμον μου έχει καταβάλει με το μικρό του χέρι!

Πώς αντιδρά ένας λογικός και νομιμόφρων άνθρωπος απέναντι σε αυτόν τον ανάλγητο, καταναγκαστικό παραλογισμό; Ας κρίνουν, κ. διευθυντά, οι αναγνώστες σας. Οσον δι’ εμέ, θεωρώ ωφέλιμον, απευθυνόμενος σε μη, όπως ελπίζω, νεκρές ψυχές, να τους υπενθυμίσω τον λόγο του ποιητού των αιώνων: «Αιδώ θέσθ’ ενί θυμώ». Κατ’ ελευθέραν απόδοσιν: «Λίγη τσίπα»!

ΥΓ.: Θεωρώ άηθες εκ μέρους μου να μην εξάρω το ήθος, την ευγένεια και το πνεύμα κατανοήσεως που επέδειξαν εις εμέ η διευθύντρια της ΔΟΥ Ψυχικού και η αρμοδία υπάλληλος. Με ιώβειον υπομονήν με ανέχθηκαν όση ώρα διεκτραγωδούσα τα παθήματά μου. Ομως, τι να κάνουν και αυτές. Μήπως είναι δικό τους το μαγαζί; Να είναι καλά, να εξυπηρετούν τον κόσμο με την ιδίαν –αξίαν επαίνου– ευσυνειδησίαν.

Χρηστος Τσαγκαριδης, Αθήνα

Ας επενδύσουμε (και) στο παρελθόν

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Θ. Γεωργακόπουλος στις 26/5/2017 σ’ ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του διερωτάται: «Γιατί υπάρχει αυτή η χώρα; Ποιο όραμα υπάρχει για την Ελλάδα;» «Τι είναι αυτή η χώρα; Πού πάει; Ποιος είναι ο σκοπός της; Να φυτοζωεί; Να σέρνεται μέσα στη μιζέρια και την κλάψα, από χρεοκοπία σε χρεοκοπία; Τι θέλει να προσφέρει σ’ αυτόν τον πλανήτη; Γιατί υπάρχει;». Θα προσπαθήσω να απαντήσω, όχι στο τι θέλει, αλλά στο τι έχει και τι μπορεί. Προτείνοντας κάτι που είναι πάρα πολύ κοντά μας. Νομίζω πως εάν από τις πρώτες δεκαετίες μετά τον απελευθερωτικό αγώνα (1821) αντιλαμβανόμασταν τη σημασία και την αξία μιας προσπάθειας βαθιάς και πλατιάς διερεύνησης και προβολής της αρχαίας κληρονομιάς μας, θα μπορούσε η χώρα μας να καταστεί ένα παγκόσμιο κέντρο ενδιαφέροντος για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό. Βέβαια, εκείνη την εποχή πολλά κράτη της Ευρώπης και της Αμερικής είχαν κάνει θαυμάσιες, εμπεριστατωμένες μελέτες πάνω στο ίδιο θέμα, αναγνωρίζοντας όχι μόνο τη διάσταση και τη σημασία του αλλά και παραδεχόμενοι πως αποτελούσε το θεμέλιο, το βάθρο του δικού τους πολιτισμού, του και δυτικού λεγόμενου. Πράγματι, οι σοβαρότατες έρευνές τους είχαν προχωρήσει πολύ, καλύπτοντας μεγάλα κομμάτια της έκτασής του, αποκαλύπτοντας πως αυτή η νοητική έκρηξη ήταν στην πραγματικότητα ένα μεγάλο κεφαλόσκαλο στην παγκόσμια πνευματική πορεία του είδους μας. Ομως, εμείς είχαμε (και έχουμε) τρία καθοριστικά πλεονεκτήματα: Πρώτον, το ίδιο όνομα, Ελλάς, Ελληνες. Δεύτερον, την ομοιόμορφη ροή της γλώσσας και, τρίτον, το ίδιο περιβάλλον, το οποίο όχι μόνο συνέβαλε στην τότε έκρηξη αλλά μπορεί και τώρα να συμβάλει στην πληρέστερη κατανόηση και αποδοχή της. Ναι, η χώρα μπορεί ακόμη και τώρα να γίνει η Μέκκα του αρχαιοελληνικού πνεύματος, προσφέροντας όχι μόνο μετάγγιση ζωής στην αγκομαχούσα Ευρώπη και στον κλονιζόμενο δυτικό πολιτισμό, αλλά και άφθονα πεδία στοχασμού στους απανταχού της Γης πνευματικούς συνανθρώπους μας.

Τα οφέλη πολλά και διάφορα, πέρα από τα προφανή οικονομικο-τουριστικά. Οχι μόνο εξαγωγή αρχαίας σοφίας με τον εμπλουτισμό της προστιθέμενης τωρινής, τρέχουσας αξίας, αλλά και για εσωτερική κατανάλωση, μήπως επιτέλους αυτός ο βαλκανικός λαός αποκτήσει ταυτότητα. Σίγουρα δεν είμαστε οι καθαροί απόγονοί τους, αυτή την κουρελού πρέπει επιτέλους να την πετάξουμε. Μας εμποδίζει να δούμε, να σκεφτούμε, να καταλήξουμε. Πέρασαν τόσοι και τόσοι λαοί από την πλάτη μας (και όχι μόνον), που δεν έχουν πολλή σχέση τα γονίδια των αρχαίων με τα δικά μας. Ομως έχουμε το όνομα, έχουμε τη γλώσσα, έχουμε το περιβάλλον. Είμαστε οι κληρονόμοι. Εχουμε το δικαίωμα (και την υποχρέωση επιτέλους) να παλέψουμε και να κτίσουμε ένα τέτοιο όραμα. Είναι ειρηνικό και γεμάτο προσφορά, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, δεν θα απαιτούμε, αλλά και δεν θα επαιτούμε.

Κιμων Ν. Αθανασιαδης – Χαλάνδρι

«Εχω γνώση για το ήθος του»

Κύριε διευθυντά
Διάβασα την αλληλογραφία μεταξύ του προέδρου του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού Αντ. Αυγερινού και του δημοσιογράφου Τάσου Τέλλογλου στη στήλη «Γράμματα Αναγνωστών». Θα ήθελα να ενημερώσω τους αναγνώστες σας ότι ο κ. Αντ. Αυγερινός είναι ένα διαμάντι για τη σημερινή πραγματικότητα που βιώνουμε. Το πέρασμά του από την ΠΕΦ και τη διοίκηση του Νοσοκομείου «Γ. Γεννηματάς» έχει αφήσει εποχή και το γνωρίζουν καλά οι συνεργάτες του. Από τη δική μας σκοπιά, του επίσημου φορέα της βιομηχανίας καλλυντικών και από τις κοινωνικές συνεργασίες μας, γνωρίζουμε τον άνθρωπο, το ήθος του και τις ικανότητές του. Με τον κ. Αντ. Αυγερινό η περιπέτεια του Ερυθρού Σταυρού θα τελειώσει και συντόμως θα φανεί το έργο του. Λίγη υπομονή.

Θεοδ. Δ. Γιαρμενιτης, Πρόεδρος Δ.Σ. ΠΣΒΑΚ

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ