Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ψηφίζουν αδιάβαστοι

Κύριε διευθυντά
Τα τελευταία δύο χρόνια ένας μεγάλος αριθμός νομοθετημάτων που ψηφίζονται από την κυβέρνηση, όπως για παράδειγμα ο νόμος Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες, ο νόμος Μπαλτά για την επιλογή διευθυντών σχολείων, ο πρόσφατος νόμος για τους ελέγχους σε φορολογικές υποθέσεις πέραν της πενταετίας, αλλά και πλήθος άλλων νομοθετημάτων, τελικά κρίνονται αντισυνταγματικά από το Συμβούλιο της  Επικρατείας, με αποτέλεσμα είτε να παρακάμπτονται ή να αποσύρονται.

Θα έλεγα μήπως με την ευκαιρία της προτεινομένης αναθεώρησης του Συντάγματος θα έπρεπε να προβλεφθεί κάποια σοβαρή υπευθυνότητα του συντάκτη του νομοθετήματος ώστε να υποχρεούται σε σχετική έρευνα για τη συμφωνία του με τις διατάξεις του Συντάγματος προ της κατάθεσής του προς ψήφιση.

Πιστεύω ότι, αν δεν υπάρχει πρόθεση ή ασύγγνωστη αμέλεια, και δεδομένου ότι μερικοί από τους σημερινούς κυβερνώντες είναι πανεπιστημιακοί καθηγητές, ή και νομικοί, είναι, κατά τεκμήριο, ικανοί να διαβάζουν σωστά το Σύνταγμα. Σήμερα, βέβαια, οι υπόλοιποι 152 (153 εκτός του εισηγητή) απαλλάσσονται για ευνόητους λόγους, πέραν φυσικά και του γεγονότος ότι όχι μόνο δεν έχουν μελετήσει το προτεινόμενο προς ψήφιση νομοθέτημα, αλλά ενίοτε δεν γνωρίζουν και το περιεχόμενο!

Στα δημοκρατικά κοινοβούλια τα εισαγόμενα προς ψήφιση νομοθετήματα κατατίθενται σε όλους τους βουλευτές, αρκετές ημέρες νωρίτερα από την ψηφοφορία, για να ενημερώνονται πλήρως προ της ψηφοφορίας. Δεν γνωρίζω αν αυτό ισχύει και στη δική μας Βουλή, αν και, μάλλον, για ανέκδοτο μοιάζει. Τελικά κάτω από τις σημερινές συνθήκες, θα λέγαμε ότι η όλη διαδικασία σύνταξης και ψήφισης ορισμένων νομοθετημάτων θυμίζει τη γνωστή παροιμία της μυλωνούς!

Γεωργιος Καραβασιλης, Βύρωνας

Οι... προσκλήσεις του G20 και η Ελλάδα

Κύριε διευθυντά
Με την ευκαιρία της πρόσφατης συγκεντρώσεως των εκπροσώπων των είκοσι πλουσιοτέρων χωρών του κόσμου στο Αμβούργο, δηλ. των αποκαλουμένων G20, ας μου επιτραπεί να θέσω υπ’ όψιν των αναγνωστών σας τα σχετικά στοιχεία τα οποία δυστυχώς σπανίως αναφέρονται στα μέσα ενημερώσεως. Στην ομάδα G20 μετέχουν οι εξής 19 χώρες κατ’ αλφαβητική σειρά: Αργεντινή, Αυστραλία, Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο Μεγ. Βρετανίας και Ιρλανδίας, Ιαπωνία, Ινδία, Ινδονησία, Ιταλία, Καναδάς, Κίνα, Μεξικό, Νότιος Αφρική, Νότιος Κορέα, Ρωσία, Σαουδική Αραβία, Τουρκία –  εικοστή οικονομία του κόσμου θεωρείται η Ελβετία, όμως αντ’ αυτής μετέχει η Ευρωπαϊκή Ενωση ως εικοστό μέλος.

Μόνιμοι προσκεκλημένοι στις συναντήσεις του G20 είναι οι εξής διεθνείς οργανισμοί: Η Αφρικανική Ενωση (A.U.), η Οικονομική Συνεργασία Ασίας - Ειρηνικού (APEC), η Ενωση των Χωρών Νοτιοανατολικής Ασίας, το Συμβούλιο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητος (FSB), η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας - ΔΟΕ, η Νέα Εταιρική Σχέση για την Ανάπτυξη της Αφρικής (NEPAD), ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), τα Ηνωμένα Εθνη (ΟΗΕ), ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, η World Bank Group - WBG και φυσικά το ΔΝΤ.

Προσκαλείται μονίμως και η Ισπανία, η οποία αν και είναι η 16η οικονομία του κόσμου δεν μετέχει στο G20!

Εξάλλου η Πολωνία με τον ισχυρισμό ότι είναι η δεκάτη όγδοη οικονομία παγκοσμίως ζητεί να περιληφθεί στο G20, αίτημα που μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει δεκτό.

Αμφισβητείται εξάλλου η παραπάνω σύνθεση διότι πολλοί οικονομολόγοι πιστεύουν ότι κάποιες από τις παραπάνω χώρες (π.χ. η Αργεντινή και η Τουρκία) δεν είναι μεταξύ των είκοσι ισχυροτέρων οικονομιών του πλανήτη.

Η διοργανώτρια χώρα συνηθίζεται να προσκαλεί τους εκπροσώπους και τρίτων χωρών. Μέχρι σήμερα έχουν προσκληθεί οι εκπρόσωποι περίπου τριάντα τρίτων χωρών, όπως του Μπενίν, του Αζερμπαϊτζάν του Βιετνάμ, της Ζιμπάμπουε, του Μαλάουι, της Μιανμάρ κ.ά.

Η Ελλάς, ουδέποτε εις δόξαν της διπλωματίας μας!

Γιαννης Χριστοφ. Παντουβακης, Επίτιμος δικηγόρος – Αθήνα

Προσοχή, μη χαθείτε στο δάσος Ελληνικού

Κύριε διευθυντά
Οι περισσότεροι θεωρούν ότι μια περιοχή χαρακτηρίζεται δάσος εφόσον διαθέτει πολλά και ψηλά δέντρα. Κάνουν όμως λάθος γιατί δάσος ονομάζεται μια περιοχή μόνον εφόσον έχει εκδοθεί ένα σχετικό διάταγμα για τον χαρακτηρισμό της. Δηλαδή, δάσος μπορεί να είναι μια περιοχή με κατσάβραχα, χωρίς ούτε ένα δέντρο, όπου να μη φυτρώνει ούτε θυμάρι, φτάνει να έχει χαρακτηριστεί έτσι με ένα διάταγμα.
Ας θυμηθούμε, όμως, τώρα το περίφημο δάσος των 37 στρεμμάτων στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, που με την ύπαρξή του εμποδίζει την αξιοποίηση του όλου χώρου και τη δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας, που τόσο τις έχει ανάγκη η χώρα. Λοιπόν εκεί δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Πρώτον ότι δεν υπάρχει σχετικό διάταγμα για τον χαρακτηρισμό του. Τότε δάσος δεν υφίσταται και άδικα δημιουργήθηκε όλος ο θόρυβος. Δεύτερον ότι υπάρχει διάταγμα για τον χαρακτηρισμό του. Τότε όμως, τόσο δύσκολο είναι να εκδοθεί ένα νέο διάταγμα για τον αποχαρακτηρισμό του; Και δεν θα πρέπει το αρμόδιο υπουργείο να προβεί στην άμεση έκδοση αυτού του νέου διατάγματος, ώστε να προχωρήσει η επένδυση, αλλά και για να αποδείξει ότι άδικα κατηγορείται για σκόπιμη κωλυσιεργία;

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός Μηχανικός – Κηφισιά

Μπορεί να κλείσει το χάσμα γενεών;

Κύριε διευθυντά
Το χάσμα μεταξύ των γενεών υπήρχε ανέκαθεν, εμφανιζόμενο άλλοτε με ηπιότερη και άλλοτε με εντονότερη μορφή. Ομως στις ημέρες μας διευρύνεται εντονότερα σε σημείο που να θεωρείται πλέον αγεφύρωτο. Στην κατάσταση αυτή συνέβαλαν η απρόσμενη οικονομική κρίση, η εκτεταμένη ανεργία των νέων, η μεγαλύτερη μόρφωση και καλύτερη ενημέρωσή τους, διά του ευχερούς χειρισμού εκ μέρους τους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, καθώς και η αδυναμία της πλειονότητας των μεγαλυτέρων να τους προσεγγίσουν και να επικοινωνήσουν μαζί τους. Οι νέοι επιρρίπτουν την ευθύνη του διευρυνόμενου χάσματος στους μεγαλύτερους, κατηγορώντας τους ως υπαίτιους για την επελθούσα οικονομική και πνευματική κρίση, τα αδιέξοδα και το αβέβαιο μέλλον που τους παραδίδουν, για έλλειψη κατανόησης και επικοινωνίας, υποκρισία, ανειλικρίνεια, χρησιμοθηρία, συντηρητισμό, αναξιοκρατία και αδιαφορία για τα προβλήματα που τους απασχολούν.

Οι μεγάλοι, από την άλλη, αιτιώνται τους νέους για έλλειψη σεβασμού, αδιαλλαξία, αντιδραστικότητα, ανευθυνότητα, αμοραλισμό, επιπολαιότητα, αφασία, ασυδοσία, αγλωσσία και άκριτη αμφισβήτηση των πάντων.

Το χάσμα και οι συγκρούσεις επιφέρουν πικρία, στεναχώρια, άγχος και απογοήτευση στις εκατέρωθεν γενεές, με απώτερη συνέπεια κάποιοι νέοι να εγκαταλείπουν την οικογενειακή εστία, να ρέπουν στην εγκληματικότητα ή τα ναρκωτικά, να εντάσσονται σε ομάδες αναρχικών και να δημιουργούν τεράστια προβλήματα στην οικογένεια και την κοινωνία.

Στις δυσμενείς συνθήκες υπό τις οποίες διαβιώνουν οι Ελληνες σήμερα επιβάλλονται ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων και η γεφύρωση του διευρυμένου χάσματος των δύο γενεών προς καλύτερη αντιμετώπιση των πολύπλοκων προβλημάτων που προκαλεί σε όλους η γενικότερη κρίση. Οι μεγαλύτεροι οφείλουν να μετριάσουν την ακαμψία και τον στείρο εγωισμό τους και να προσεγγίσουν με άδολη αγάπη και κατανόηση τους νέους.  Οι νεότεροι, από την άλλη πλευρά, πρέπει να επιδείξουν ανεκτικότητα, σεβασμό και κατανόηση στη διαφορετικότητα του τρόπου σκέπτεσθαι των μεγαλυτέρων με καλόπιστη διάθεση συνδιαλλαγής και ενσυναίσθηση.

Δημητριος Δημηνας, Δικηγόρος –  Κατερίνη

Πάει κι αυτός ο καφενές του προπάππου, του παππού, του πατέρα...

Κύριε διευθυντά
Τρόμος με κατέλαβε όταν σε πρόσφατη εκδρομή στα «άγια χώματα» της ελληνικής υπαίθρου διαπίστωσα την αύξηση των «λουκέτων» στα εκεί καφενεία. Η ερήμωση των χωριών, η γήρανση του πληθυσμού τους και η περιρρέουσα κρίση ίσως αποτελέσουν την ταφόπλακα (αλίμονο!) στον «θεσμό» του καφενέ. Αλήθεια, ειδικά στην επαρχία, γιατί είναι τόσο σημαντική η διατήρηση του καφενείου; Τι συμβολίζει αυτός ο χώρος (κέντρο αναφοράς) διαχρονικά; Σε στενάχωρες στιγμές λύπης και μνήμης εκεί συγκεντρωνόμασταν για τη σιωπηλή παρηγοριά και σηκώναμε τα κρασοπότηρά μας. Ομως, και σε στιγμές χαράς και γιορτής πάλι στο ίδιο καφενείο, με τα ίδια πρόσωπα τραγουδάγαμε, συντρώγαμε, κουτσοπίναμε και ευχόμασταν να μας ζήσει το (καινούργιο) όνομα.

Στην καθημερινότητα, ο καφενές ήταν άλλοτε «εκκλησία του Δήμου», άλλοτε «λαϊκό δικαστήριο» και άλλοτε λυτρωτικό καθαρτήριο ψυχής. Τόσο τον χειμώνα με την ξυλόσομπα όσο και το καλοκαίρι με το φυσικό air-condition του πλάτανου ήμασταν εκεί (κάποιοι προλάβαμε και το τζουκ μποξ). Εκεί, όλοι καταθέταμε απόψεις, ακούγαμε άλλες γνώμες, ενημερωνόμασταν, φωνάζαμε, «τσακωνόμασταν», τους τα λέγαμε ένα χεράκι, βρε αδερφέ… «τα βγάζαμε από μέσα μας».  Κατά τις περιόδους των διακοπών, στον κόμβο του καφενείου δηλώναμε την έλευση - παρουσία μας (ενίοτε πριν ακόμα αποθέσουμε τις βαλίτσες στο σπίτι). Εκεί αναλύαμε τα αποτελέσματα των εκλογών (ενίοτε πριν ακόμα ανακοινωθούν επισήμως). Eκεί λέγαμε αναδρομικά (και ενίοτε… προκαταβολικά) τα νέα μας, τις προόδους μας, τις επιτυχίες των παιδιών μας, τους προβληματισμούς, τις πίκρες, τις νίκες και τις ήττες μας. Μέσα στον καφενέ-σύμβολο δεν «χωρούσαν» πολυτελή αυτοκίνητα και πανάκριβα ρούχα. Πλούσιοι και πένητες ήταν παρέα όλοι μαζί και ίσοι απέναντι στο τσίπουρο του… μισού ευρώ, με μεζεδάκι ελίτσες και κουνουπίδι τουρσί (βλ. «εδώδιμα εν οξάλμη»).

Στον καφενέ συχνάζουμε εμείς. Ομως, στον καφενέ πήγαινε συνεχώς ο πατέρας, ο παππούς, ο προπάππους μας. Δεν πρέπει να κοπεί αυτό το χωροχρονικό νήμα των γενεών. Η εμπειρία και η αύρα των κακοτράχαλων εποχών εξακολουθούν να έχουν πολλά να μας διδάξουν. Περισσότερο από ποτέ είναι σήμερα επιτακτική η ανάγκη διατήρησης του «θεσμού» του καφενείου. Αυτό θα αποτελέσει κυματοθραύστη απέναντι στις θύελλες της μελαγχολίας και της αυτοαπομόνωσης. Πόλο έλξης για νέους και ηλικιωμένους, για μόνιμους και εποχικούς κατοίκους. Ο καφενές-στέκι πρέπει να παραμείνει, πάση δυνάμει, σημείο αναφοράς για κάθε τοπική κοινωνία.

Για να συμβεί κάτι τέτοιο δεν αρκούν λόγια και διαγγέλματα. Σε όλα τα επίπεδα πρέπει να υπάρξει ευαισθητοποίηση - κινητοποίηση. Οι σεβαστές αρμόδιες εποπτεύουσες και ελεγκτικές αρχές καλό είναι να μην εξαντλούν την αυστηρότητά των, αλλά αντίθετα να διευκολύνουν τοιαύτες προσπάθειες. Το εμπορικό δαιμόνιο πρέπει να αφυπνιστεί και πάλι δίνοντας ρεαλιστικές επιχειρηματικές προτάσεις - λύσεις, δημιουργώντας «το καφενείο τού αύριο», χωρίς να λησμονά τη συνταγή τού χθες. Σε αυτό το σημείο ίσως χρειαστεί και μια (έντονη) δοσολογία από πρωτοβουλιακή - ανατρεπτική διάθεση (ζητάω πολλά;). Εμείς, οι πελάτες - θαμώνες θα πρέπει με θετικό πνεύμα και με «έναν καλό λόγο» (μας βάζω δύσκολα;) να στηρίξουμε έμπρακτα τις ενδεχόμενες κινήσεις των συμπατριωτών μας ξεφεύγοντας από την αυτοκαταστροφική νοοτροπία περί του… ευκταίου ψόφου «της κατσίκας του γείτονα».

Εξάλλου, πλέον ο γείτονας… είμαστε εμείς.

Ιωαννης Μιχαλακοπουλος, Γορτυνία

Ο επαναπατρισμός οστών του φίλου...

Κύριε διευθυντά
«Από την αφάνεια των αγνοουμένων μέχρι τον επαναπατρισμό των Ηρώων». Δεν ξέρω γιατί, αλλά διαβάζοντας την είδηση οι πρώτες εικόνες που ήρθαν στο μυαλό μου ήταν Πρωτοχρονιές και Πρωτομαγιές με τρίγωνα κάλαντα, λούλουδα και πουλιά. Χρονιάρες μέρες με στολισμένα έλατα, παραδοσιακά καραβάκια, πιατέλες γεμάτες με καλούδια, δροσάτα ανθοστέφανα ευτυχίας και –κυρίως– παιδικά χαμόγελα να στροβιλίζονται μέσα σε σαλόνια χειμωνιάτικης θαλπωρής και αυλές εαρινής χαράς και αισιοδοξίας… Ολες αυτές τις στιγμές ζωής δεν τις βίωσε ο Βασίλης! Δεν έπαιξε με τα ανιψάκια και τα εγγόνια του. Δεν ξενύχτησε στην κούνια του παιδιού του, δεν το χειροκρότησε στη σχολική γιορτή, δεν το μάλωσε (για το καλό του!) τη στιγμή της αταξίας, της ζημιάς… Από εκείνο το καταραμένο καλοκαίρι του ’74, πόσα κυριακάτικα μεσημέρια πέρασαν –προδομένα κι αυτά– χωρίς να δροσιστεί με λεμονάδες σπιτικές ο εργατικός και προσηνής Βασίλης Τριάντης… Αντί αυτών, μοίρα κακιά τον τύλιξε με το μουντό πέπλο του αγνοούμενου για 43 ολόκληρα χρόνια, που ξεκίνησαν να μετράνε από εκείνη την εφιαλτική μάχη μέσα Αυγούστου στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, κόντρα στα πολυάριθμα και πάνοπλα «μεχμετσίκ» του ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ. Μαρτυρίες συμπολεμιστών του αναφέρουν ότι τον είδαν μέχρι την ύστατη ώρα να μάχεται καθηλωμένος στο όρυγμά του, βαρύτατα τραυματισμένος.

Στην ιδιαίτερη πατρίδα του –την Ανω Σκαφιδωτή Πρεβέζης– οι ιερές σκιές των γονέων του «διέπλευσαν» τον γειτονικό Αχέροντα, χωρίς να προλάβουν να μάθουν τι απέγινε ο γιος τους… Για δεκαετίες, κάπου ανάμεσα στην ελπίδα και στο ανομολόγητο πένθος, ο στεναγμός τους ταξίδευε ψηλαφητά –με πίκρα και παράπονο– προς την Ανατολή…

Πρόσφατα, ένας αγροκτηνοτρόφος εντόπισε κάποια ανθρώπινα οστά σε χωράφι στην ελεύθερη Κύπρο. Ο τόπος αντιστοιχούσε στο πεδίο της άνισης φονικής αναμέτρησης. Η ψυχοφθόρος διαδικασία της ταυτοποίησης οδήγησε στον Ηπειρώτη Ελδυκάριο.

Τέλη Μαΐου του 2017 τα λείψανα του Βασίλη Τριάντη επαναπατρίστηκαν και ετάφησαν στην κωμόπολη Καναλάκι του Δήμου Πάργας. Σε μια ατμόσφαιρα εντονότατης συγκινησιακής φόρτισης, δεκάδες φίλοι, συγγενείς και συμπατριώτες τον αποχαιρέτισαν, ενώ στρατιωτικό άγημα απέδιδε τιμές.

Η ηπειρώτικη γη, μήτρα και κολυμβήθρα των Ηρώων, δέχθηκε και αυτό το παιδί της στην κακοτράχαλη αγκαλιά τής Παραμυθιάς και του Ζαλόγγου...

Ιω. Μιχαλακοπουλος, Πρέβεζα

Τα Μαθηματικά και οι άριστοι

Κύριε διευθυντά
Διάβασα στην εφημερίδα «Καθημερινή» της 2/7/2017 και 4/7/2017 τα εκτενή ρεπορτάζ του έγκριτου δημοσιογράφου Απόστολου Λακασά σχετικά με την ανακοίνωση της βαθμολγίας για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ των υποψηφίων σπουδαστών. Στην επιστολή μου θα περιοριστώ στα Μαθηματικά για τις θετικές και τεχνολογικές επιστήμες. Παρατήρησα τα εξής:

Από 0 - 10 έγραψε το 56,25% των υποψηφίων, από 18 - 20 έγραψε το 2,43+1,96=4,39% και οι υπόλοιποι αριθμοί που δεν αναφέρονται και αποτελούν το 39,36% των υποψηφίων έγραψαν μεταξύ 10 και 18.
Το να γράψει το 56,25% κάτω από το 10 και το 4,39% άνω του 18, αναμφιβόλως σημαίνει ότι τα θέματα ήταν πολύ δύσκολα και ο χρόνος των τριών ωρών πολύ περιορισμένος. Με αυτά τα δεδομένα, τα Μαθηματικά, σε συνδυασμό με τα άλλα μαθήματα, δεν παίζουν τον ανάλογο ρυθμιστικό τους ρόλο ως προς την επιτυχία ενός υποψηφίου σε σχολή προτίμησης, ΑΕΙ ή ΤΕΙ κ.τλ.

Είναι μεγάλο λάθος να πιστεύεται από τους αρμοδίους ότι τα πολύ δύσκολα Μαθηματικά θα αναδείξουν τους καλύτερους. Οι καλύτεροι ούτως ή άλλως θα επιτύχουν. Μήπως όμως τα πολύ δύσκολα θέματα και ο χρόνος συντελούν στο ότι δεν κατορθώνουν και οι πολύ καλοί να λάβουν βαθμολογία που τους αντιστοιχεί και έρχονται σε μεσαία βαθμολογία; Ερωτώ: μόνον το 4,39% είναι άνω του 18; ΄Η το 56,25% δεν είναι τόσο καλοί και πήραν κάτω του 10; Το φάσμα των γνώσεων στα Μαθηματικά στη Γ΄ Λυκείου, που είναι απαιτητές στις εξετάσεις, και τα θέματα που ετέθησαν συμπορεύονται μεταξύ των; Τα ανωτέρω αποτελέσματα αποδεικνύουν ότι, αν δεχθούμε ότι τα ανωτέρω θέματα ήσαν «βατά», τότε τα μαθήματα στα λύκεια είναι υποβαθμισμένα, γεγονός που πολύ δύσκολα δύναται να το δεχθεί κανείς. Αν δεχθούμε ότι τα θέματα ήσαν πολύ δύσκολα και ο χρόνος μικρός, τότε ακεραία την ευθύνη την έχει η επιτροπή εξετάσεων. Τέλος, η επιτροπή γνωρίζει ένα μεγάλο «μυστικό». Είτε εύκολα θέματα βάλει είτε δύσκολα, ο αριθμός των εισακτέων μένει αμετάβλητος. Τους διαφεύγει όμως η δίκαιη επιλογή! Δεν τους ενδιαφέρει η καλύτερη επιλογή μεταξύ του σταθερού αριθμού των εισακτέων και της επίδρασης των Μαθηματικών, σε συνδυασμό με τα άλλα μαθήματα, αν θα εισαχθεί ο Α ή ο Β υποψήφιος! Ετσι υποβαθμίζονται ο ρόλος των Μαθηματικών και η αδικία που δημιουργείται σε χιλιάδες υποψηφίους!

Ιωαννης Θ. Χαϊνης, Ομ. καθηγητής Ε.Μ. Πολυτεχνείου

Τα κάθε λογής ελλείμματά μας

Κύριε διευθυντά
Ουδέν κακόν αμιγές καλού... Το «κακόν», δηλαδή η κρίση, περιέχει, όσο οξύμωρον κι αν αυτό φαίνεται, και το «καλόν». Ητοι, έφερε στην επιφάνεια και μας κατέστησε κοινωνούς ενός πλήθους παθογενειών του πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικού μας συστήματος, οι οποίες εκδηλώθηκαν υπό μορφήν ελλειμμάτων. Εξ αυτών, συνοπτικά και χωρίς ανάλυση αναφέρονται. Ελλειμμα: αξιοπιστίας προς τους εταίρους μας και τις διεθνείς αγορές· πολιτικής βούλησης εξυγίανσης του πολιτικού μας συστήματος· πολιτικής σταθερότητος· σταθερού φορολογικού σύστηματος· ταχείας απονομής της δικαιοσύνης· ρευστότητος· δημοσιονομικό· εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης· εμπιστοσύνης προς το τραπεζικό σύστημα· αποτελεσματικού φοροεισπρακτικού, φοροελεγκτικού και εισφοροεισπρακτικού μηχανισμού· πολιτικής βούλησης καταπολέμησης της διαπλοκής, της διαφθοράς και της λαθρεμπορίας (καύσιμα, τσιγάρα, ποτά)· ισονομίας, διαφάνειας, αξιοκρατίας· αντιμετώπισης του παραεμπορίου. Ελλειμμα αποφασιστικότητος και ικανότητος εφαρμογής των νόμων προς πάσαν κατεύθυνσιν· πολιτικής βούλησης εφαρμογής των μέτρων και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που περιέχονται στα υπογραφέντα μνημόνια· δεξιοτήτων και διαπραγματευτικών ικανοτήτων βάσει των πραγματικών δεδομένων· ικανότητας διαχωρισμού μεταξύ εφικτού και επιθυμητού· φιλικού κλίματος προσέλκυσης επενδυτών· πολιτικής βούλησης προώθησης των ιδιωτικοποιήσεων και κατάργησης των κλειστών επαγγελμάτων· ελέγχου και περιορισμού της σπατάλης στον δημόσιο τομέα και των σκανδαλωδών προνομίων των ΔΕΚΟ. Ελλειμμα δικαίου φορολογικού συστήματος· συνεπούς πολιτικής στους τομείς της παιδείας, της υγείας, των μεταφορών και κοινωνικών υπηρεσιών εν γένει· σεβασμού του Συντάγματος και των αποφάσεων των Ανωτάτων Δικαστικών Αρχών της χώρας. Και, τέλος, έλλειμμα θάρρους των πολιτικών μας να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, να αναλάβουν τις ευθύνες τους (όχι μόνον τις ανώδυνες πολιτικές αλλά και τις ποινικές), να ζητήσουν «συγγνώμη» από τον ελληνικό λαό που τον καταδίκασαν στη μιζέρια, στη δυστυχία και στην πείνα και, αν τους μένει λίγη «τσίπα», να αποσυρθούν από την πολιτική σκηνή και να παραχωρήσουν τη θέση τους σε νέους άφθαρτους πολιτικούς που τόσο τους έχει ανάγκη ο τόπος μας σήμερα.

Οι μέχρι τώρα θυσίες, που με αξιοθαύμαστη ανοχή έκαμαν οι έντιμοι πολίτες της χώρας, προκλητικά άδικα κατανεμημένες, αφού οι φοροφυγάδες, οι κλέφτες και οι απατεώνες μένουν στο απυρόβλητο (πού είναι τα κλεμμένα; Τι έγιναν οι λίστες;), δεν φαίνεται να οδηγούν στην έξοδο από την κρίση. Οι κυβερνώντες αρκούνται στο ότι «διαπραγματεύτηκαν σκληρά...» και στρογγυλοκάθονται ικανοποιημένοι στις καρέκλες  τους... παρακολουθώντας ανέμελα την αύξηση της ουράς στα συσσίτια, των λουκέτων, των ανέργων, τη μετανάστευση των νέων μας επιστημόνων, τον αριθμό των κατασχέσεων, τις χιλιάδες διαρρήξεις, ληστείες και καθημερινούς βασανισμούς και φόνους ηλικιωμένων. Το μόνο παρήγορο είναι ότι αυτή τη φορά οι κυβερνώντες ισχυρίζονται πως ως «αριστεροί...», με τις ευλογίες των χριστιανών ΑΝΕΛ, είναι στο πλευρό των φτωχών, αφού απ’ αυτούς προέρχονται και γι’ αυτούς αγωνίζονται... ώστε να γίνονται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότεροι για να βροντοφωνάξουν «φτωχοί ενωθείτε, γιατί εν τη ενώσει η ισχύς!!!». Και μη χειρότερα.., αλλά αυτό είναι αδύνατον στη χώρα μας που κατακλύζεται από ελλείμματα παντού... Πού πάμε; Ούτ’ ο Θεός δεν ξέρει, αφού για να βάλει το χέρι του πρέπει πρώτοι εμείς να κινήσουμε το δικό μας, που δυστυχώς το βάλαμε στον γύψο...

Παναγ. Καρακατσουλης, Ομότ. καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Πρόταση για το Θεατρικό Μουσείο

Κύριε διευθυντά
Την Τετάρτη 28 Ιουνίου διάβασα στην «Καθημερινή» ένα σύντομο άρθρο του εκλεκτού συνεργάτη σας Μιχάλη Κατσίγερα με τίτλο «Το κοστούμι της Κάλλας και τα φράγκα», μια φράση του Κώστα Γεωργουσόπουλου που μαζί με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο καταδικάστηκαν πρόσφατα σε 20 μήνες φυλάκιση ο καθένας με τριετή αναστολή, για χρέη του Θεατρικού Μουσείου, από ενοίκια ενός διαμερίσματος που χρησιμοποιεί το Θεατρικό Μουσείο ως αποθήκη. Ενιωσα βαθύτατη θλίψη. Αναλογίστηκα τα απεριόριστα όρια (πώς να την αποκαλέσω;) αδιαφορίας, απάθειας και παρακμής που μας έχει καταβάλει.

«Θεατρικό Μουσείο» η Ελλάδα, αυτή που δίδαξε θέατρο με τα πολυάριθμα φεστιβάλ, άπειρα θεατρικά σχήματα, τα 5 θεατρολογικά τμήματα πανεπιστημίων, με προγράμματα «Θεατρικής Αγωγής» στο σχολείο... Τι το χρειάζεται το Θεατρικό Μουσείο;;; Οταν υπάρχει τέτοια θεατρική παραγωγή, τι χρειάζεται η μνήμη. Αλλωστε και το θέατρο είναι μια τέχνη εφήμερη... Τι χρειάζονται η μνήμη, η έρευνα, οι μελέτες, οι ανιχνεύσεις του παρελθόντος, η ιστορία σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο παρόν; Ετσι, δυο αυθεντικοί θεατράνθρωποι που βίωσαν, δίδαξαν θέατρο και ήθος τόλμησαν να «ηγηθούν» στην οργάνωση και λειτουργία ενός φορέα απαραίτητου για τη δημιουργία θεατρικών υποδομών και παιδείας, δεν υπήρξε άλλη λύση (και ποιος να τη δώσει - πληρώσει;) παρά το δικαστήριο και η φυλακή (έστω με αναστολή) από χρέη.

Κάποτε μιλούσαμε για ιδανικά, αγωνιζόμασταν γι’ αυτά, τώρα μιλάμε για συμφέροντα, για αριθμούς, για ποσοστά, αγωνιζόμαστε γι’ αυτά αλλάζοντας. Αυτοί οι δύο θεατράνθρωποι έκαναν το λάθος να εξακολουθούν να πιστεύουν και να αγωνίζονται για ιδέες... Το Μουσείο θα παραμείνει κλειστό, το κοστούμι της Κάλλας δημιούργημα του Τσαρούχη και εκθέματα άλλων δημιουργών του Ελληνικού Θεάτρου από τόσες παραστάσεις θα τα φάει ο σκόρος. Το σαράκι. Καταφεύγω κι εγώ στις γνωστές διαπιστώσεις και περιγραφές του θέματος.

Ας μου επιτραπεί, λοιπόν. να τολμήσω μια πρόταση:

Μήπως θα ήθελαν όλα τα μεγάλα και μικρά θέατρα της Αθήνας να συμφωνούσαν και φυσικά δεχτούν εκείνοι που δύναται να έχουν γνώμη, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, να κάνουμε μια παράσταση τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν για την εξόφληση ίσως κάποιου μέρους του χρέους που έχει το Θεατρικό Μουσείο απέναντι στον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος-αποθήκης (δεν γνωρίζω το ποσό). Αισθάνομαι όμως πως έχουμε όλοι μας ένα χρέος και εμείς για την ύπαρξη, ανανέωση και επέκταση του Μουσείου για το Ελληνικό Θέατρο.

Λακης Κουρετζης, Επίτ. διδάκτωρ Παν/μίου Αθηνών, παιδαγωγός - σκηνοθέτης - συγγραφέας

«Παιδιά, πάμε Πεδιά των Παρισίων;»

Κύριε διευθυντά
Τα τελευταία χρόνια γίνεται συστηματικά, άδολα και αψυχολόγητα, προσπάθεια για επαναφορά της «μαλλιαρής» γλώσσας, που στα παλαιότερα χρόνια προκάλεσε τόσα προβλήματα. Ακούμε, έτσι, κάθε μέρα από γραμματιζούμενους αλλά και απλούς ανθρώπους την αλλαγή των λέξεων που χρησιμοποιούσαμε πριν από λίγα χρόνια ως κάτι το νεωτερικό, ίσως και «δημοκρατικότερο»!

Χωρίς να έχω πρόθεση να πολιτικολογήσω, αλλά και χωρίς ιδιαίτερη σχέση με τα της γραμματικής, θα ήθελα να σημειώσω μερικά «χονδρά γλωσσικά τερατουργήματα», που είναι διασκεδαστικά αλλά και καταστροφικά για τη γλώσσα μας ως μέσον επικοινωνίας μεταξύ μας. Ετσι, για παράδειγμα, σημειώνω:

Τους Ρότσιλντ τους είχα ακούσει από μικρό παιδί. Οταν μάλιστα θέλαμε να πούμε πως κάποιος ήταν πλούσιος, λέγαμε: «Αυτός είναι Ρότσιλντ». Τελευταία όμως, αντί για Ρότσιλντ, ακούμε εκείνο το βαρβαροσαξονικό «Ροτσάιλντ», όπως το προφέρουν στο Τέξας και στην Αριζόνα. Εψαξα τώρα το λεξικό «Ηλιος» και εκεί διάβασα «Ρότσιλντ», το ίδιο παλαιό όνομα, και απορώ πώς από πέρυσι οι Ρότσιλντ έγιναν Ροτσάιλντ!
Ενα άλλο ανέκδοτο είναι εκείνο με το «άμεσα» και το «πιθανά», που αντικατέστησαν τα σωστά «αμέσως», απευθείας, τώρα δηλαδή, και το «πιθανώς» - «πιθανόν», με την έννοια «ίσως». Ο καφετζής πάντως της γειτονιάς μας εξακολουθεί να απαντά με το «αμέσως»! Το τραγικότερο όμως είναι αυτό που άκουσα πριν από κάμποσες μέρες και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου: «Εγινε συγκέντρωση του τάδε κόμματος στα Ηλύσια Πεδιά των Παρισίων». Σε λίγο θα περιμένουμε ν’ ακούσουμε, αντί για «Πεδίον του Αρεως», το «Πεδί του Αρη»! Αυτά είναι ένα ελάχιστο δείγμα απ’ αυτά που ακούμε κάθε μέρα και έπεται συνέχεια! Γι’ αυτό παρακαλώ τους γελοιογράφους, τους χρονογράφους και άλλους συνεργάτες σας να καυτηριάζουν κάθε τέτοιο παραστράτημα.

Κων/νος Ι. Κοτσιλης, Συνταξιούχος τραπεζικός

Το Κυπριακό, ο ΟΗΕ και το ναυάγιο

Κύριε διευθυντά
Η πολυδιαφημισμένη διάσκεψη για το Κυπριακό τελείωσε. Τα αποτελέσματα, μία από τα ίδια. Ομως, αυτά τα «ίδια» αποδεικνύουν κάτι πολύ πιο σπουδαίο, πιο σοβαρό από το Κυπριακό. Αποδεικνύουν ότι ο ΟΗΕ είναι προ πολλού νεκρός. Δεν ανταποκρίνεται στον σκοπό της ίδρυσής του. Και αυτό επαναλαμβάνεται για πολλοστή φορά! Πού και πώς ήταν παρών ο ΟΗΕ στα ματωμένα σημεία του πλανήτη; Πάει κι αυτό το «ιδεολόγημα»... Ουαί υμίν, Φαρισαίοι υποκριταί! Αλλά, τον ΟΗΕ εζήλεψε και η Ε.Ε.: Μια χώρα της «Ευρωπαϊκής Ενωσης» όπως και του ΟΗΕ, ταλαιπωρείται, όπως ταλαιπωρείται, από μία άλλη χώρα, του ΟΗΕ, που η Ενωση φιλοδοξεί να την κάνει μέλος της. Θα μου πείτε, τι άλλο περιμένεις από μια Ομόρρυθμη Εταιρεία με οικονομικούς σκοπούς; Από αυτούς, και τον έναν και την άλλη, δεν περιμένω τίποτα. Ομως, να μη θέλω να μάθω τι είναι αυτό που κάνει τόσους «ηγέτες» και τόσους «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» να μη «βλέπουν και να μην ακούν»; Ζητάω πολλά;

Παν. Χρ. Καραγεωργος – Γεωπόνος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ