Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Γαϊδούρια στο τιμόνι»

Κύριε διευθυντά
Γνωρίζω ότι το θέμα των τροχαίων παραβάσεων (είναι η μια οπτική) αλλά και της εν γένει συμπεριφοράς μας ως πολιτών (η άλλη οπτική) είναι κάτι που έχει αναδειχθεί (ή έχει προσπαθήσει να αναδειχθεί) στο παρελθόν, αλλά θεωρώ ότι είναι η ώρα κάποιος να πει: ώς εδώ.

Επιστρέφοντας πριν από λίγες ημέρες από Πάτρα στην Αθήνα, στο ύψος του κόμβου των Μεγάρων είχε γίνει ένα μικροατύχημα και υπήρχε μια μάλλον μικρή καθυστέρηση.

Τι λοιπόν νομίζετε ότι ήταν το αποτέλεσμα αυτής της (μικρής) καθυστέρησης: Κάποιοι οδηγοί αποφάσισαν ότι πρέπει να αξιοποιήσουν τη ΛΕΑ (βοηθητική λωρίδα) για να φτάσουν πιο γρήγορα σπίτια τους (από εμάς του χαζούς) και προσπερνούσαν με υπερβολική ταχύτητα από δεξιά, τους μισοσταματημένους οδηγούς των υπολοίπων λωρίδων κυκλοφορίας.

Οχι, δεν ήταν οι περισσότεροι, και αυτό είναι κάτι θετικό (σε σχέση με παλαιότερες περιπτώσεις).  Τι όμως μπορούσα να απαντήσω στον μικρό γιο μου που με ρώτησε: «Γιατί αυτοί πηγαίνουν από δεξιά με τέτοια ταχύτητα;».

Ποιος είναι αρμόδιος; Ποιος μπορεί να κάνει κάτι; Πώς θα μάθουν οι επόμενες γενιές; Πώς θα μπορέσουν να καταλάβουν κάτι οι σημερινές γενιές; Πότε επιτέλους θα πάψουμε εμείς –όσοι προσπαθούμε να τηρήσουμε τον νόμο και την κοινή λογική– να αισθανόμαστε χαζοί;

Και να μην ξέρουμε τι να πούμε στα παιδιά μας;

Μπορεί κάποιος να απαντήσει;

Και όχι, αν είναι να απαντήσετε ότι «προωτοκολλήθηκε το αίτημά σας και θα διαβιβαστεί αρμοδίως», καλύτερα όχι.

Καλό καλοκαίρι.

Αρ. Βαγγελατος
Πληροφορικός

Ονοματοφύλακες και Μακεδονία

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 17ης Ιουνίου 2017 (και ειδικότερα στη στήλη «Στάσεις» και με επιγραφή «Οι συνήθεις ονοματοφύλακες») αναφέρεται ότι «το μόνο μη αλυτρωτικό σύνθημα από την πλευρά μας θα ήταν το εξής: «Η ελλαδική Μακεδονία είναι ελληνική». Σημειώνεται ακόμη ότι υπάρχει και άλλη μία Μακεδονία «του κρατιδίου», τμήμα της αρχαίας Μακεδονίας. Ομως δεν ονοματίζεται αυτή η Μακεδονία. Ισως «Μακεδονική Μακεδονία»!, εφόσον ο επίσημος συνταγματικός τίτλος του κρατιδίου είναι «Μακεδονία». Αλλά φαίνεται ότι δεν υπάρχει πρόβλημα διότι ο όρος «Μακεδονία» έχει επεκταθεί και στα λοιπά ευρύτερα εδάφη του κρατιδίου, τα οποία ουδέποτε υπήρξαν «Μακεδονία». Και βεβαίως οι κάτοικοι του κρατιδίου δεν κατοικούν τμήμα της αρχαίας Μακεδονίας αλλά εδάφη όπου κατοίκησε και έδρασε συνεχώς ο Ελληνισμός έως ότου με διεθνείς συνθήκες ειρήνης, με την επιβολή της γνώμης των μεγάλων δυνάμεων, εξεδιώχθη. Και η Μακεδονία αυτή ήταν ελληνική. Θα προσδιορίζαμε τις περοχές του Μοναστηρίου, του Περλεπέ, της Στρώμνιτσας, της Αχρίδας μη ελληνικές; Αυτή η Μακεδονία είναι ενιαία και είναι ελληνική. Οτι συνθήκες ειρήνης κατανέμουν έτσι χώρες και ανθρώπους δεν σημαίνει ότι εκφράζουν και την ιστορική, αλλά και την αληθινή πραγματικότητα. Και βεβαίως ενώ καταφερόμεθα εναντίον των ημεδαπών ονοματοφυλάκων λησμονούμε απολύτως την αιτία και την απαρχή όλων αυτών των δεινών, τον ονοματοθέτη και ονοματοφύλακα Τίτο και τους διαδόχους του. Ενώ οι λαοί αγωνίζονταν –και ο ελληνικός– για την αποτίναξη της ναζιστικής κατοχής και την απόκτηση της ελευθερίας, αυτός σκεπτόταν πώς θα προσβάλει τον σύμμαχό του και συναγωνιστή του, πώς θα του αφαιρέσει εδάφη, αλλά και πώς θα αποκτήσει ιστορική διαβεβαίωση τεμαχίζοντας την Ελλάδα, καταφέροντας πισώπλατη μαχαιριά σε πολύ λεπτά σημεία, εντάσσοντας περιοχές οι οποίες ανήκαν σε συμμάχους (ακόμη και ομοϊδεάτες, όπως Βουλγαρία).

Ακόμη πληροφορούμεθα ότι το όνομα «Ελλην» υπήρξε επί αιώνες απολύτως απαξιωμένο μια και κάθε άλλο παρά ταίριαζε με τα κρατικοποιημένα πια δόγματα του Χριστιανισμού. Θεωρεί ότι ο Χριστιανισμός οδήγησε στην απαξίωση του Ελληνα και όχι η κρατική ιδεολογία της ενιαίας Ρώμης, όπως και η ιδεοληψία των αρχαιολατρών, τύπου Ιουλιανού. Δηλαδή ο Χριστιανισμός ηθελημένως επεδίωξε την καταστροφή του Ελληνισμού, ενώ αφήκε να επιβιώνουν οι άλλοι αρχαίοι λαοί, οι Αιγύπτιοι, οι Σύροι, οι Αρμένιοι, και αργότερα οι Βούλγαροι, οι Σέρβοι.

Ομως από τα μέσα του ΙΗ΄ αι. καταξιώνονται και πάλι οι Ελληνες, διότι επανέρχεται το όνομα. Αλλά ποιοι Ελληνες, εφόσον επί αιώνες δεν υπάρχουν; Και όπως είπε και ο αλήστου μνήμης Φαλμεράιερ, οι σημερινοί Ελληνες δεν είναι οι αρχαίοι, αλλά «Σκυθικοί Σλάβοι, Ιλλυρικοί Αρναούται, απόγονοι βορείων λαών, ομόφυλοι των Σέρβων, των Βουλγάρων, των Δαλματών και των Μοσχοβιτών, ους καλούμεν σήμερον Ελληνας», «ουδέ σταγών γνησίου και ακράτου ελληνικού αίματος ρέει εις τας φλέβας των χριστιανών κατοίκων της καθ’ ημάς Ελλάδος». Ελπίζω να αντιλαμβάνεται ο συντάκτης του σημειώματος πού οδηγεί αυτός ο αφορισμός του. Και όμως, η σύγχρονη ιστορική έρευνα έχει απαξιώσει αυτές τις ιδεοληψίες και έχει κατοχυρώσει τη συνέχεια του ελληνικού έθνους.

Παναγιωτης Γ. Νικολοπουλος

Μνημεία, ιστορία και σεβασμός

Κύριε διευθυντά
Σε παλαιότερη συναυλία της Musikferein, ο κόσμος θαύμασε τις καθιερωμένες εξαιρετικές εκτελέσεις Βιεννέζων συνθετών, κυρίως της οικογενείας Strauss, στο πόντιουμ με τον απαράμιλλο Gustavo Dudamel. Πέραν όμως της μουσικής πανδαισίας είχαμε την τύχη να θαυμάσουμε χορό μέσα από τις καταπληκτικές αίθουσες των Ανακτόρων Schonbrun. Το θέμα είναι πως ο αυστριακός λαός διατήρησε αυτό το παλάτι της εποχής του Φραγκίσκου Ιωσήφ και τόσα άλλα εξαιρετικά κτίρια συμπεριλαμβανομένου και του κοιμητηρίου-μουσείου όπου υπάρχουν οι τάφοι των μεγάλων μουσουργών Μότσαρτ, Μπράμς, Χάιντν, Στράους, Σούμπερτ κ.ά.

Οσοι είχαν την τύχη να ταξιδέψουν στην Ευρώπη και στη Ρωσία, θα έχουν διαπιστώσει ότι αυτοί οι λαοί τιμούν την ιστορία τους, διατηρώντας και αν θέλετε εκμεταλλευόμενοι όλους αυτούς τους ανεκτίμητους θησαυρούς σε κτίρια (παλάτια), έπιπλα, πίνακες, βάζα και ξεχωριστής αξίας αντικείμενα. Τώρα έρχομαι να θυμίσω τη λυσσαλέα έφοδο και τις καταστροφές στο παλάτι του Αχιλλείου της Κέρκυρας από ένα μέρος του λαού τού νησιού με επικεφαλής ένα παλιό υπουργό, διαδηλώνοντας και ωρυόμενοι ότι αυτό είναι κτήμα του λαού και όχι των βασιλέων, άρα να καταστραφεί.

Την ίδια τύχη έχει και το Τατόι, ερείπια, σκόνες και αράχνες, πλήρους θλιβερής εγκατάλειψης. Τι μίσος; Τι καταστροφική μανία που έχει συσσωρευθεί μέσα μας ώστε αντί να τα συντηρούμε ως κόρην οφθαλμού τα καταστρέφουμε σαν παράφρονες εχθροί τους τόπου μας.

Ποια σύγχρονα έργα μας έχουμε να δείξουμε στους ξένους;

Το Πολυτεχνείο, τη Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο, και οποιοδήποτε κτίριο ή άγαλμα εξαιρετικού κάλλους και πολιτιστικής αξίας, πάντα μουντζουρωμένο με άκρως «δημοκρατικά και προοδευτικά» συνθήματα, συνήθως για την απελευθέρωση ορισμένων «καλόπαιδων» που ο νόμος φρόντισε να τα κλείσει στη φυλακή.

Τι λαός είμαστε τελικά εμείς; Χειρότεροι από τους Τούρκους, που αυτοί κρατούν τα παλάτια του Σαράι Μπουρνού και Ντολμαμπαχτσέ και διάφορους ελληνικούς ναούς και τα εκμεταλλεύονται επάξια;

Πιο δημοκρατικοί από τους Ρώσους; Αυτοί επαναφέρουν όλα τα τσαρικά μουσεία Hermitage κ.ά. και ανταμείβονται με τις ανάλογες παροχές που απολαμβάνουν από αυτά.

Εάν δεν έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε, τουλάχιστον να μην καταστρέφουμε αλόγιστα και ασυνείδητα, έργα ανεπανάληπτα που τιμούν την πολιτιστική μας αξία.

Ερχεται τώρα ο απλός πολίτης και σκέπτεται, τι συμβαίνει; Ούτε τόσο βλάκες είμαστε ούτε τόσο απροσάρμοστοι. Αρα, κάτι βαθύτερο υπάρχει το οποίο είναι εξεταστέο.

Προς τι ο επιδιωκόμενος σκοταδισμός; Γιατί επινοούν λόγους να παραγράψουν την αλήθεια της σύγχρονης ιστορίας μας; Και για ποιο λόγο; Ιδού το ερώτημα.

Χαρης Χαραλαμπιδης
Τέως Πρόεδρος Συλλόγου
Κωνσταντινουπολιτών

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ