Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οίηση, ο πιο κακός σύμβουλος

Kύριε διευθυντά
Οι ομοιότητες του καταστροφικού ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 με τη συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ κατά την προεκλογική περίοδο και το πρώτο εξάμηνο του 2015, εντυπωσιάζουν. Ετσι η οίηση και η αλαζονεία που χαρακτήριζαν την Ελλάδα του 1897, ότι ο πόλεμος με την πανίσχυρη τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία θα μπορούσε να την οδηγήσει ακόμα και στην… κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, οδήγησε –αντίθετα– τη χώρα σε μια επονείδιστη ήττα. Γράφει ο Ιωσήφ Κασσεσιάν σ’ ένα σχετικό κείμενό του, το 1997: «… η Ελλάδα προσέφυγε ως ικέτης στην Ευρώπη προκειμένου να διασώσει την ίδια την ύπαρξή της» και επικαλείται, για τον πόλεμο του 1897, τα λόγια ενός Γερμανού επιτελικού αξιωματικού, ο οποίος παρατηρούσε: «Το ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να υπάρχει, θα το οφείλει στην καλή θέληση των Ευρωπαϊκών δυνάμεων, τις οποίες οι κυβερνήσεις της περιφρονούσαν για τόσο καιρό». Και ο Αμερικανός δημοσιογράφος Πάλμερ, ο οποίος παρακολούθησε τον πόλεμο του 1897, έγραφε: «Στην πολύχρονη και πολυποίκιλη πείρα μου δεν συνάντησα ποτέ άλλον λαό, που δημόσιες υποθέσεις του να διεκπεραιώνονται στη βάση μιας συστηματικής απάτης…» Ετσι η πλειονότητα του λαού το 1897 απαιτούσε, με μεγάλες διαδηλώσεις, την εισβολή του Ελληνικού Στρατού στα οθωμανικά εδάφη, κραυγάζοντας «Ζήτω ο πόλεμος».  Επίσης η πλειονότητα στο δημοψήφισμα του 2015, απαιτούσε κατ’ ουσίαν την αποχώρηση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση, για να πάμε, κατά την έκφραση του πρωθυπουργού, σε άλλους… γαλαξίες.

Αντώνης Ν. Βενέτης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Το Σύνταγμα και οι εξουσίες

Κύριε διευθυντά
Οι επιθέσεις της κυβερνήσεως κατά της Δικαιοσύνης έχουν προσλάβει τον χαρακτήρα επιθέσεως κατά του ίδιου του θεσμού της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης, προφανώς γιατί απέτυχαν οι προσπάθειες επηρεασμού της. Οι εξελίξεις αυτές φέρουν πάλι προς συζήτηση το θέμα των σχέσεων Δικαιοσύνης και εκτελεστικής εξουσίας, ενόψει και της επιχειρούμενης αναθεωρήσεως του Συντάγματος. Ως μέτρα συμβολής στην εξομάλυνση των σχέσεων αυτών θα πρέπει:

• Να παύσουν να διορίζονται από την εκτελεστική εξουσία οι προϊστάμενοι της Δικαιοσύνης (πρόεδροι και αντιπρόεδροι των Ανωτάτων Δικαστηρίων, ο εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου και ο επίτροπος του Ελεγκτικού Συνεδρίου) και να αναδεικνύονται αυτοί κατ’ αρχαιότητα μεταξύ των μελών των Ανωτάτων Δικαστηρίων. Το σύστημα αυτό εξασφαλίζει το αδιάβλητο, αποτρέπει την επέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας, δηλαδή του κυβερνώντος κόμματος, στη Δικαιοσύνη και εξασφαλίζει την ηρεμία μεταξύ των δικαστών και ιδίως μεταξύ των ανωτάτων, οι οποίοι δεν θα έχουν λόγο, ούτε να κινηθούν για να επιτύχουν την εκλογή τους από το κόμμα που είναι στην κυβέρνηση, ούτε να φοβούνται ότι θα παραμερισθούν. Το σύστημα της εκλογής από τα ίδια τα μέλη των Ανωτάτων Δικαστηρίων θα προκαλεί ομαδοποιήσεις μεταξύ των δικαστών και μια δυσαρμονία στις μεταξύ τους σχέσεις που δεν θα συμβάλλουν στο έργο τους, εκτός του ότι με το σύστημα αυτό θα δημιουργηθούν δυνατότητες να εισχωρήσει στη Δικαιοσύνη ο κομματισμός.

• Να καταργηθεί το λεγόμενο «αυτοδιοίκητο» των μεγάλων Δικαστηρίων γιατί προκαλεί ομαδοποιήσεις των δικαστών και έχει εξαφανίσει τον έλεγχο της συμπεριφοράς και της αποδόσεώς τους, με συνέπεια την παράβλεψη των παραπτωμάτων και τη χαλάρωση της προσπάθειας, που είναι μία από τις αιτίες της επιβραδύνσεως της απονομής της Δικαιοσύνης.

Ευαγγελος Ανδριανος, Επίτιμος Αρεοπαγίτης Καστόρειον Λακωνίας

Περί ενημέρωσης και πεποιθήσεων

Κύριε διευθυντά
Ονομάζομαι Αγγελος Μάραντος, κάτοικος εξωτερικού προερχόμενος από την Καλαμάτα, και δεν ασπάζομαι οποιοδήποτε θρήσκευμα. Βλέποντας το ιστορικό των άρθρων του κ. Απόστολου Λακασά στην «Κ» διαπιστώνω ένα στενό ενδιαφέρον για τη θρησκεία (σας) και το σέβομαι φυσικά. Αυτό που δεν εκτιμώ είναι το σχεδόν «πολεμικό» ύφος για τα θέματα της προσευχής και της σημαίας στα δημοτικά σχολεία μας. Λέτε «καταργούν», σε τρίτο ενεργητικό πρόσωπο, δηλ. τάσσεστε στο αντίπαλο στρατόπεδο και το παρουσιάζετε ως κάτι αντίπαλο και στους αναγνώστες σας. Επίσης σε άλλο σημείο λέτε «κινδύνευσε» και η προσευχή.  Κατ’ αρχήν, αναρωτιέμαι, έχετε την εντύπωση ότι καλύπτετε ένα θέμα της επικαιρότητας για να εκφράσετε τις πεποιθήσεις σας ή για να παραθέτετε τα γεγονότα στους αναγνώστες σας όσο το δυνατόν πιο αμερόληπτα; Το ίδιο αμερόληπτο είναι να αναφέρετε ότι «καταργείται» (παθητική φωνή), «προωθείται», «σχεδιάζεται», «το υπουργείο σχεδιάζει κατάργηση», με το (αυτοί) «καταργούν»; Σαν να παίρνετε ως δεδομένο δηλ. ότι εκφράζετε εσείς το σύνολο ημών ως κοινού απέναντι σε «αυτούς»; Επίσης, προσπαθείτε να προσδώσετε αξιοπιστία στην προσέγγισή σας με την παράθεση των δηλώσεων ενός –σχεδόν καλτ– παρωχημένου παλαιοπολιτικού προσώπου για να στηρίξετε την προσωπική σας άποψη, σε ένα –επαναλαμβάνω– κείμενο κάλυψης της επικαιρότητας; Επειτα, για να αρθρογραφείτε στη «Κ» (στον κ. Λακασά αναφέρομαι) συμπεραίνω ότι είστε μορφωμένος και αντιλαμβάνεστε τον ρόλο του κράτους και της θρησκείας στα πλαίσια μιας δυτικής αστικής δημοκρατίας. Γνωρίζετε λοιπόν αν υπάρχουν άλλες χώρες που να κάνουν θρησκευτική προσευχή το πρωί τα παιδάκια μέχρι 11 ετών και αν κάνουν έπαρση σημαίας; Πόσες χώρες γνωρίζετε που κάνουν οι μαθητές στρατιωτικού τύπου παρέλαση; Αναρωτιέμαι λοιπόν, ο στόχος του δημοσιογράφου της «Καθημερινής» είναι να μεταφέρει τις πεποιθήσεις του ή να παραθέτει τα γεγονότα, σεβόμενος την εγκυρότητα του εντύπου και την εγκυρότητα γενικότερα ως αναγκαία συνθήκη για την επίτευξη του ρόλου του; Εν κατακλείδι, φυσικά ένα μεγάλο μέρος του κοινού σας είναι αυτό που ονομάζεται παραδοσιακή Δεξιά (= πατρίδα & ορθοδοξία και ξερό ψωμί), μολαταύτα φρονώ προσωπικά ότι το κύριο υπόστρωμα του κοινού της «Κ» είναι πάνω απ’ όλα η έγκυρη και αξιόπιστη ενημέρωση στο πλαίσιο μιας σύγχρονης αστικής δημοκρατίας. Με την προσωποιημένη, άρα μεροληπτική, παράθεση των εξελίξεων, τα άνωθεν σίγουρα δεν ευδοκιμούν.

Αγγελος Μαραντος

Απάντηση
Η χρήση γραμματικών φορμαλισμών δεν υποδηλώνει μεροληπτική αντιμετώπιση. Κάθε υπουργός ενεργεί - αποφασίζει, αναλαμβάνοντας τις πολιτικές συνέπειες. Καθώς το ρεπορτάζ περιείχε δήλωση (σε ραδιοφωνικό σταθμό) του Νικήτα Κακλαμάνη, ενός εκ των αντιπροέδρων της Βουλής των Ελλήνων, υποθέτω ότι σε αυτόν αναφέρεται ο επιστολογράφος κάνοντας λόγο για «ένα σχεδόν καλτ- παρωχημένο παλαιοπολιτικό πρόσωπο». Η δήλωση Κακλαμάνη, που προκάλεσε και την αντίδραση του υπουργείου Παιδείας, αποτελεί δημοσιογραφική ύλη προς δημοσίευση.

Αποστολος Λακασας

Κράτος δικαίου; Κάτι σχετικό

Κύριε διευθυντά
Η απόφαση του ΣτΕ που έκρινε αντισυνταγματική την παράταση της παραγραφής φορολογικών υποθέσεων στηρίχθηκε στις αρχές της «αναλογικότητας» και του «κράτους δικαίου». Αφορμή για την παραπάνω κρίση στάθηκε η περίπτωση εταιρείας πετρελαιοειδών που χρεώθηκε με πρόσθετο φόρο δεκαπέντε εκατομμυρίων ευρώ (φύλλο της 28ης Ιουνίου, σελ. 18). Η αρχή της αναλογικότητας θα απαιτούσε, ωστόσο, από ένα κράτος δικαίου τη διασφάλιση τόσο των δίκαιων κερδών των μεγάλων εταιρειών όσο και του εντίμου μόχθου των απόρων πολιτών. Αλλά φαίνεται ότι το «κράτος δικαίου» βρίσκεται σε διάσταση με το κοινωνικό κράτος, σύμφωνα με δημοσίευμα του ιδίου φύλλου στο οποίο περιγράφεται η φορολογική αφαίμαξη ενός κοινωφελούς ιδρύματος για άπορα παιδιά (σελ. 7). Φυσικά, τα ορφανά δεν μπορούν να προσφύγουν στο ΣτΕ. Αραγε πρόκειται για το «κράτος δικαίου» ή μάλλον για το «δίκαιο του ισχυρού». Η απόφαση του ΣτΕ επισημαίνει ότι η διάρκεια της παραγραφής πρέπει να είναι «εύλογη» αναφορικά με τις δυνατότητες της σύγχρονης ηλεκτρονικής τεχνολογίας.

Λαυρία Πρωτοπαπαδάκη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ