Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Προσοχή στη φωλιά της φάλαινας

Κύριε διευθυντά
Προσκεκλημένος φίλων Ελληνοαυστραλών με καταγωγή από το Καστελλόριζο, επισκέφθηκα προ μηνός αυτόν τον ακρίτα της Ελληνικής Επικράτειας, που απέχει από τη Ρόδο τρεις ώρες, ενώ απέχει από την απέναντι τουρκική πόλη Κας μόνο μισή ώρα.

Το νησάκι αυτό (με την επίσημη ονομασία του Μεγίστη) είναι μια ειδική περίπτωση από πολλές απόψεις, που είναι γνωστές στους περισσότερους (ΑΟΖ κ.λπ.) Οι δημοσιογράφοι, που το επισκέπτονται, αρκούνται σε απλές περιγραφές: γραφικότητες, καλό φαγητό κ.λπ. Δεν επεκτείνονται σε άλλα θέματα, όπως στην άγνωστη για τους πολλούς ιστορία του (βομβαρδισμό από τους Αγγλους το 1941, πυρκαγιές και λεηλασίες στη συνέχεια) ή σε πρακτικά θέματα, όπως η έλλειψη νερού, ανεπαρκές οδικό δίκτυο.

Το πρώτο αξιοθέατο για τους τουρίστες είναι η γαλάζια σπηλιά ή «φωλιά της φάλαινας». Πρόκειται για μια ευρύχωρη θαλάσσια σάλα υποβλητική και μυστηριακή, η είσοδος, όμως, τρομοκρατεί τον ανύποπτο επισκέπτη. Πρέπει να μπει με μηχανοκίνητη βάρκα ξαπλωμένος στο πάτωμα της βάρκας, γιατί το ύψος της οπής-εισόδου είναι εκφοβιστικά χαμηλό απειλώντας να του χτυπήσει (τουλάχιστον…) το κεφάλι! Από την αναπάντεχη αυτή δοκιμασία της εισόδου πολλοί μού εκμυστηρεύτηκαν ότι είχαν εφιάλτες στον ύπνο τους τις επόμενες μέρες. Δεν θα έπρεπε κάποια Αρχή να διατάξει τη λάξευση του «υπέρθυρου» βράχου κατά 50 τουλάχιστον εκατοστά, ώστε να εκλείψει η δυσκολία αυτή;

Αν, ο μη γένοιτο, συμβεί ατύχημα σε επισκέπτη, ποιος ή ποιοι θα αναλάβουν τις ευθύνες;

Παναγιώτης Μαραγκός, Διπλ. μηχανικός ΕΜΠ

Περί απεμπλοκής από την παραλυσία

Κύριε διευθυντά
Στην επιφυλλίδα του ο κ. Χρήστος Γιανναράς, στο φύλλο της 30/7 της «Καθημερινής», με τίτλο «Ακρισία και αλογία: δεν μας τρομάζουν;», απευθυνόμενος στον λαό προφανώς, για άλλη μια φορά κατακεραυνώνει το πολιτικό προσωπικό και χαρακτηρίζοντας τον κ. Τσίπρα εκπρόσωπο του απόλυτου αμοραλισμού και τον κ. Μητσοτάκη εκπρόσωπο της απόλυτης ανεπάρκειας, τους θέτει μια σειρά κοινότοπων ερωτημάτων, που αποτελούν και καθημερινό άλλοθι του λαού μας για να αποφύγει την επώδυνη αυτοκριτική.

Κι αφού ο επιφυλλιδογράφος θεωρεί δεδομένο ότι κανείς απ’ τους δυο τους δεν θα απαντούσε έστω σε ένα απ’ τα «γιατί» του, επικαλείται αφενός «τα φωτεινά μυαλά της ομογένειας» (κανένα εντός επικράτειας) και κάπως συνδέοντάς τα με το πανάρχαιο κλέος της φυλής, καταλήγει να στρέφει το ερώτημα στους δύο σημερινούς πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής, σε ενικό πατρικής (;) οικειότητας: «Τόσος πρωτογονισμός, Αλέξη, Κυριάκο, και σεις κολλημένοι στο φτηνιάρικο μαλλιοτράβηγμα;».

Είναι σύνηθες για τον κ. Γιανναρά να απαξιώνει τους πάντες και τα πάντα και με γενικό του στόχο το «πολιτικό προσωπικό», να ρίχνει νερό στον μύλο μιας υποβόσκουσας απολυταρχίας ή, στην καλύτερη περίπτωση, να αναζητεί έναν Μεσσία (κατά προτίμηση απ’ το εξωτερικό), ο οποίος θα πέσει από τον ουρανό, χωρίς κόμμα, χωρίς πολιτικό παρελθόν, χωρίς πολιτική εμπλοκή με ιθαγενείς και με έναν μαγικό τρόπο θα μας σώσει απ’ τα δεινά (δυσλειτουργικό κράτος, διαφθορά, παραλυσία, ανομία και χίλια άλλα – και τα ελαττώματα της φυλής, υποθέτω, αλλά αυτά δεν αναφέρονται εδώ).

Γενικότερα, ο τακτικός σας συνεργάτης, με όχι ακριβώς καθημερινή γλώσσα και συχνά δυσνόητα σχήματα, συνηθίζει να αναδεικνύει γνωστά προβλήματα, ξεκινώντας από την πλεονεκτική θέση του «ορθού λόγου», για να ενσταλάξει στις συνειδήσεις των αναγνωστών του το δηλητήριο της αμφισβήτησης, συλλήβδην του πολιτικού συστήματος.  Σε απάντηση στα ερωτήματα του κ. Γιανναρά, έχω να πω ότι σκοπίμως παραβλέπει πως σε όλα έχει απαντήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Εκτός από τις επιδόσεις του στο «μαλλιοτράβηγμα» με τον κ. Τσίπρα, έχει εκθέσει πλήρως τις θέσεις του και το πρόγραμμά του για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο τόπος. Και δείγμα γραφής για τις προθέσεις του έχει δείξει ήδη επί υπουργίας του, στην τελευταία κυβέρνηση της Ν.Δ. Επιπλέον, ως αντιπολίτευση, δεν «μαλλιοτραβιέται», αλλά ασκεί αυστηρή και εποικοδομητική πολιτική, σε κοινοβουλευτικό επίπεδο και όχι στο πεζοδρόμιο.

Πέραν αυτών, εκείνο που με ανησυχεί στα κείμενα του κ. Γιανναρά είναι ο υποκρυπτόμενος και «λουστραρισμένος» λαϊκισμός. Ο μηδενισμός, που συνειδητά ή ασυνείδητα, προσθέτει σ΄ ένα πανταχόθεν καλλιεργούμενο κλίμα μίσους προς το πολιτικό προσωπικό, που, σ’ εμάς τους παλιούς, θυμίζει έντονα τα αμέσως πριν από τη δικτατορία του ’67 χρόνια. Μόνα παρήγορα σημεία, ότι μέσω «Καθημερινής» απευθύνεται σε κατά τεκμήριο νοήμον κοινό και ότι τα κείμενα αυτά δεν διεκδικούν πάντα δάφνες σαφήνειας.

Θεμης Κεσισογλου, Αγία Παρασκευή

Απάντηση

Είμαι πραγματικά υπόχρεως στον κ. Κεσίσογλου, που κατόρθωσε να δώσει, μέσα σε λίγες γραμμές, εναργές το σκιαγράφημα του βασικότερου συμπτώματος της παρακμής μας: Αποτύπωσε την εθελούσια τυφλότητα που παρακάμπτει τον τρόμο της συντελεσμένης καταστροφής στη χώρα μας. Την πεισματική (αλλά αφελή) άρνηση να αναγνωρίσουμε τους φυσικούς αυτουργούς της καταστροφής. Την εμμονική εκδοχή της πολιτικής κριτικής ως επίφοβου «μηδενισμού» που ευνοεί μια πιθανή δικτατορία!

Ευτυχώς παρέλειψε την υποστήριξη και του πελατειακού κράτους, της κυρίαρχης αναξιοκρατίας, της διαπλοκής και της φαυλότητας. Εριξε όμως και μπόλικο μελάνι συκοφαντικών υπαινιγμών για να υπερασπίσει τις προτιμήσεις του. Ολοκλήρωσε επομένως το κομματικό του καθήκον.

Χρήστος Γιανναράς

«Χαίρονται να μας ταλαιπωρούν;»

Κύριε διευθυντά
Η σημερινή κυβέρνηση –όπως και ο επικεφαλής της– μου είναι βαθύτατα αντιπαθής για πολλούς λόγους. Προσπαθώ όμως να ερμηνεύσω με ορθολογικά και πολιτικά κριτήρια τις καθημερινές ενέργειές της και τις πραγματικές προθέσεις της. Μεταξύ των διαφόρων «αφηγημάτων» της αναφέρεται συχνά στον όρο «κοινωνική δικαιοσύνη» με απόπειρες «αριστερών» (ψευδο-σοσιαλδημοκρατικών στην πραγματικότητα) κατευθύνσεων. Θεωρώ λοιπόν αξιοσημείωτο ένα από τα πολλά πρόσφατα παραδείγματα «κοινωνικής δικαιοσύνης» της περιόδου Συριζανέλ.

Η πεθερά μου, ετών 96 σήμερα, υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο ευρισκόμενη στο Λονδίνο και νοσηλεύθηκε (επέμβαση στην καρωτίδα) σε αγγλικό νοσοκομείο. Στάλθηκε από εδώ νομίμως τραπεζικό έμβασμα, το οποίο συμπεριλήφθηκε κανονικά στη φετινή φορολογική της δήλωση. Το σύστημα Taxis –επειδή το αποτέλεσμα ήταν πιστωτικό– ζήτησε αυτομάτως την υποβολή των αντιστοίχων δικαιολογητικών, τα οποία προσκόμισα στην αντίστοιχη ΔΟΥ, αφού είχα προηγουμένως ζητήσει τηλεφωνικώς σχετικές οδηγίες. Και αρχίζει έκτοτε η γνωστή ταλαιπωρία του πολίτη. Πρώτη μετάβαση άκαρπη διότι ως κομιστής έπρεπε να έχω εξουσιοδότηση της γιαγιάς. Δεύτερη μετάβαση της κόρης μου δικηγόρου (νομίμως εξουσιοδοτημένης) επίσης άκαρπη γιατί τα δικαιολογητικά έπρεπε να έχουν σφραγίδα και έγκριση από το προξενείο Λονδίνου. Αναμένουμε τώρα από το Λονδίνο για να μεταβούμε τρίτη φορά στη ΔΟΥ ελπίζοντας ότι θα τελειώσει το πρώτο στάδιο της ταλαιπωρίας. Διότι είναι γνωστό ότι, όταν θα εκκαθαριστεί η δήλωση, το επιστρεφόμενο ποσό –ούτε το 10% των εξόδων νοσηλείας που πληρώθηκαν– θα είναι μειωμένο περαιτέρω από παρακράτηση ΕΝΦΙΑ (σύνολο ποσού).

Χαίρε, ένδοξε συνάδελφε Τσακαλώτε του Ιτον και της Οξφόρδης, που είσαι πιο «αριστερός» από τον αρχηγό σου και παρουσιάζεις στους δανειστές επτά φορές υψηλότερο πλεόνασμα. Μπορεί να παριστάνετε τους κοινωνικά «ευαίσθητους και δίκαιους», αλλά για την πραγματική οικονομία χρειάζεται αξιοπιστία και κοινή λογική…

Κυριακος Κ. Παπαϊωαννου, Ομότιμος καθηγητής

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ