Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Σωκράτης Φάμελλος: Τηλεδίκες

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΜΑΣΚΕΣ

Μπορεί ο Σωκράτης Φάμελλος να μην είχε παρακολουθήσει τον επικοινωνιακό βηματισμό της κυβέρνησής του. Μπορεί και ναι. Aυτό που παρουσιάστηκε σαν υποτροπή του αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος στη συνωμοσιολογία δεν είναι ακριβώς υποτροπή. Με το στυλ του ανευθυνο-υπεύθυνου υπαινιγμού, που προστατεύει τον σπορέα από την κατηγορία ότι διασπείρει σενάρια συνωμοσίας, ο Φάμελλος ισχυρίστηκε ότι «ήταν περίεργο» ότι εκδηλώθηκαν τόσες πυρκαγιές «το τριήμερο της Παναγίας». Ακόμη κι αν του καταλογίσει κάποιος ότι είναι πια εκτός κυβερνητικής γραμμής, δεν είναι πάντως εκτός κυβερνητικής κουλτούρας.

Ο συνεταιρισμός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αυτοσυστηνόταν εξ αρχής ως στόχος υποχθόνιων δυνάμεων, εσωτερικών και εξωτερικών, που υποτίθεται ότι απεργάζονταν την ανατροπή του και ήθελαν να τον καταστήσουν «παρένθεση». Με αυτό τον τρόπο δικαιολογούσε στον εαυτό του και ανορθόδοξες μεθόδους άμυνας. Δικαιολογούσε προπαντός την επίσημη ρητορική εισαγγελικού ύφους ή και τοξικής μισαλλοδοξίας – ρητορική που σχημάτισε την κοίτη του αντιμνημονιακού ρεύματος, αλλά δεν άλλαξε όταν το ρεύμα εξατμίστηκε.

Ο Φάμελλος πρωταγωνίστησε σε μια από τις κορυφαίες διωκτικές καμπάνιες, ως πρόεδρος της περιλάλητης εξεταστικής επιτροπής για τα δάνεια των ΜΜΕ. Πρωταγωνίστησε κατά κυριολεξία, αφού η τυπικά ανακριτική διαδικασία δεν υπάκουε στους τύπους της κανονικής, μυστικής ανάκρισης, αλλά σε σκηνοθεσία τηλεδίκης. Χάρη στην επίδοσή του σε αυτόν τον ρόλο, ο βουλευτής από τη Θεσσαλονίκη ανασύρθηκε από τη στελεχιακή δεξαμενή του ΣΥΡΙΖΑ και κέρδισε θέση στο κυβερνητικό σχήμα.

Το σκηνικό αλλάζει. Το έργο όμως δεν αλλάζει. Η συνωμοσιολογία δεν είναι ένα ευκαιριακό εργαλείο στη φαρέτρα του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η σπονδυλική στήλη της κομματικής ιδεολογίας. Το παράδειγμα του Φάμελλου είναι ενδεικτικό. Σε μόλις μισή ώρα τηλεοπτικού χρόνου, ο υπουργός χθες, εκτός από το να λανσάρει το «Σχέδιο Δεκαπενταύγουστος», πρόλαβε να κατηγορήσει τα ΜΜΕ ότι «ήθελαν να πλήξουν το ηθικό των δυνάμεων» κατάσβεσης. Και, παρεμπιπτόντως, εξήγησε και το φαινόμενο της ισλαμικής τρομοκρατίας, αποδίδοντάς στο γεγονός ότι «κάποιοι πουλήσαν’ όπλα στη Μέση Ανατολή για να κάνουν παιχνίδι και ταΐσαν τον εξτρεμισμό».

Το απάνθισμα είναι μικρό, αλλά περιέχει τα βασικά συστατικά του κυβερνητικού λόγου. Πρόκειται για συστατικά που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επινόησε, αλλά καλλιέργησε και εξακολουθεί να καλλιεργεί, για να διατηρήσει την επαφή του με ένα κοινό θυμωμένο και αποξενωμένο – κοινό που, χαμένο στο σύμπαν της διαδικτυακής πληροφορίας, κρατιέται μόνο απ’ ό,τι επιβεβαιώνει τους παλιούς του μύθους. Είναι το κοινό που, ας πούμε, αποστρέφεται τη Δύση, αλλά πιστεύει στη Ρωσία του Πούτιν· που δεν πιστεύει τα Μέσα Ενημέρωσης, αλλά διψάει για κάθε αποκρυφιστική θεωρία.

Σε αυτό το κοινό οι Φάμελλοι δεν έδωσαν περισσότερα απ’ όσα πήραν. Τους έπλασε μάλλον παρά εκείνοι το διέπλασαν.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ