ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Αποψη: Μονόδρομος για Γερμανία, στροφή για Ελλάδα

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΟΦΩΛΟΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Π​​όσο επηρεάζουν τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών την υπόθεση της Ελλάδας; Πόσο μπορεί να αλλάξει η στάση της Γερμανίας με την είσοδο των σκληρών Φιλελευθέρων και την έξοδο από την κυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατών; Τι σημαίνει η μετατόπιση ισχύος του Σόιμπλε από το υπουργείο Οικονομικών στην προεδρία της Βουλής; Με ποια ταχύτητα μπορεί να τρέξει η Μέρκελ την ευρωπαϊκή ενοποίηση, έχοντας μειωμένη την εκλογική της δύναμη και απέναντί της τους αντιευρωπαϊστές ακροδεξιούς;

Στα ερωτήματα αυτά δεν υπάρχουν ούτε εύκολες ούτε απλές απαντήσεις. Εντούτοις, όμως, μπορούμε να σταθούμε σε μία θεμελιώδη βάση, η οποία αφορά την ίδια τη Γερμανία και τη θέση της για την Ευρώπη και αυτό είναι το ενθαρρυντικό. Η Γερμανία αποτελεί μια μεγάλη δύναμη και ένα πολύ ισχυρό και συγκροτημένο σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι πάνω από όλα –και σε πλήρη αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα– στη Γερμανία κυριαρχούν τα στρατηγικά συμφέροντα της χώρας και δευτερευόντως τα κομματικά ή τα άλλα συμφέροντα των προσώπων που εκφράζουν την πολιτική διαχείριση.

Η προοπτική της Γερμανίας στη διεθνή σκηνή, λοιπόν, είναι απόλυτα ταυτισμένη με την επιβίωση και το μέλλον της Ευρώπης ως ενιαίας δύναμης. Αυτός είναι ο κεντρικός στρατηγικός άξονας για το Βερολίνο και αυτό είναι το καθοριστικό κρατούμενο!

Η Γερμανία δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, σε ένα περιβάλλον που η μία ανατροπή στον γεωπολιτικό χάρτη φέρνει την άλλη και ο ανταγωνισμός στο οικονομικό επίπεδο οξύνεται διαρκώς.

Οι ΗΠΑ απομακρύνονται από το παραδοσιακό δόγμα της Δύσης, ουδείς ξέρει τι θα γίνει με τον Τραμπ και τη Νότιο Κορέα, η Ρωσία αποτελεί μια γκρίζα σκιά που απλώνεται, οι Βρετανοί επέλεξαν την απομόνωση και η Κίνα αρχίζει να δείχνει κανονικά τα δόντια της, σαν νέα και συνεχώς ανερχόμενη υπερδύναμη που θέλει να αγοράσει τα πάντα στην Ευρώπη… Η πολιτική της Γερμανίας συνεπώς είναι μονόδρομος και περνάει (και ακουμπάει) οπωσδήποτε μέσα από την ενωμένη Ευρώπη.

Τα πράγματα ωστόσο γίνονται πιο δύσκολα με την είσοδο στη γερμανική Βουλή των ακροδεξιών εθνικιστών. Διότι είναι η πρώτη φορά που ένα σαφώς αντιευρωπαϊκό κόμμα κερδίζει σημαντικό ποσοστό και αποκτά επίσημο πολιτικό βήμα, θέσεις και ψήφους μέσα στο νομοθετικό σώμα… Είναι μια νέα αρνητική παράμετρος, την οποία, όπως και να έχουν τα πράγματα, θα την υπολογίζει η Αγκελα Μέρκελ και οι κυβερνητικοί εταίροι της. Κυρίως οι πιο διστακτικοί Φιλελεύθεροι, που έχουν κι ένα σοβαρό θέμα με την Ελλάδα. Για αυτό ενδεχομένως σημειώθηκε και η αλλαγή ρόλου του Σόιμπλε.

Με την αποδοχή που έχει στην κοινή γνώμη και κυρίως με το πολιτικό βάρος που διαθέτει, αναλαμβάνει όπως φαίνεται τις ισορροπίες εντός του κυβερνητικού συνασπισμού, σε συνδυασμό με τον συσχετισμό δυνάμεων στο νέο Κοινοβούλιο. Αυτό αναμφίβολα είναι πλέον πιο πολύπλοκο και κρίσιμο ζήτημα για τη Γερμανία και την πολιτική της και αυτή την αποστολή μάλλον ανέλαβε ο πανίσχυρος (τέως) υπουργός Οικονομικών.

Οσον αφορά ειδικότερα την Ελλάδα, είναι σίγουρο ότι οι απαιτήσεις πλέον θα γίνουν μεγαλύτερες, τα χρονικά περιθώρια μικρότερα. Θα πρέπει να ξεχάσουμε ότι το γερμανικό Κοινοβούλιο θα ψηφίσει ξανά υπέρ μιας νέας οικονομικής βοήθειας για τη διάσωση της Ελλάδας. Συνεπώς, η προσαρμογή της χώρας μας στο πρόγραμμα των εταίρων θα πρέπει να γίνει με συνέπεια και γρήγορα, οι μεταρρυθμίσεις και οι ιδιωτικοποιήσεις θα πρέπει να ξεκινήσουν από αύριο (!) και με αποφασιστικότητα, εάν φυσικά μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτή την προοπτική ελπίδας για την ελληνική κοινωνία το απόλυτα ασυνάρτητο πολιτικό μας σύστημα. Χωρίς μεταρρυθμίσεις και την ανάκτηση της εμπιστοσύνης στην πράξη, και επί μακρόν, καμία κουβέντα δεν πρόκειται να ανοίξει για τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους ή τη μείωση του απαιτούμενου πλεονάσματος, μετά τα εκλογικά αποτελέσματα της προηγούμενης Κυριακής.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ