Στέφανος Κασιμάτης ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Από τον εορτασμό στο «μεταπτυχιακό»

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ανορθόγραφο πανό της Παγκύπριας Ομοσπονδίας Φοιτητικών Ενώσεων, σε εκδήλωση διαμαρτυρίας για την επέτειο της ίδρυσης του λεγόμενου ψευδοκράτους. Πάντως, αγγλικά είμαι βέβαιος ότι μαθαίνουν άριστα!..

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΦAΛHPEYΣ

Με το δικαίωμα του ιδιοκτήτη, που απέκτησαν ύστερα από τόσα χρόνια διά της χρησικτησίας, είκοσι αναρχικοί ήσαν αρκετοί χθες τα ξημερώματα για να καταλάβουν το Πολυτεχνείο. Πολύ γρήγορα, οι είκοσι έγιναν εκατό και, χθες το απόγευμα, οι καταληψίες υπολογίζονταν περί τους τριακόσιους. Ευλόγως μπορεί ο καθένας να υποθέτει ότι η κατάληψη, που συμβαίνει πρώτη φορά κατά τις ημέρες του εορτασμού, συνδέεται και διευκολύνεται από ένα «φεστιβάλ» αναρχικών, που «τρέχει» ταυτοχρόνως με την κατάληψη σε δύο αίθουσες του ιστορικού κτιρίου. Η πιο ενδιαφέρουσα ειρωνεία της κατάστασης είναι ότι οι αναρχικοί δεν έχουν πρόθεση να εμποδίσουν τη γιορτή· απλώς, αναλαμβάνουν οι ίδιοι τη διοργάνωση.

Εδώ, αξίζει τον κόπο να σταθούμε λίγο στο «φεστιβάλ» των αναρχικών. Δεδομένου ότι πραγματοποιείται σε χώρους του Πολυτεχνείου και έχει προσελκύσει συμμετοχές αναρχικών από ευρωπαϊκές χώρες, πρέπει μάλλον να το κατανοήσουμε ως μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών. Οι Ευρωπαίοι αναρχικοί έρχονται εδώ και εκπαιδεύονται στον ιδεώδη στίβο μάχης που προσφέρει η Αθήνα, ειδικά κατά τις ημέρες εορτασμού του Πολυτεχνείου.

Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μάλιστα να προσέξουμε πώς το μεταπτυχιακό των αναρχικών συνδέεται με τις ανάγκες της αγοράς. Οι αναρχικοί του ΕΜΠ δεν περιορίζονται σε θεωρίες και φλυαρίες· προσφέρουν πρακτική εξάσκηση, υπό συνθήκες ασυνήθιστης ανοχής εκ μέρους των Αρχών, σε πραγματική πόλη με πραγματικούς στόχους! Ο απόφοιτος του προγράμματος θα είναι μετά περιζήτητος ανά τις αναρχικές κολεκτίβες της Ευρώπης. Τηρουμένων των αναλογιών, θα είναι σαν να έχει πτυχίο από τo INSEAD ή το Harvard Business School – ποιος τη χάρη του! Και κάτι ακόμη που κάνει το πρόγραμμα ιδιαιτέρως ανταγωνιστικό: ότι είναι εντελώς δωρεάν. Το πληρώνουμε εσείς και εγώ, τα κορόιδα. Εκείνοι μόνον τα εισιτήριά τους· όλα τα άλλα τα παρέχει η δωρεάν Παιδεία, με τη διευρυμένη, τη δημοκρατική και προοδευτική έννοια του όρου, όπως έχει επικρατήσει από το 1981 και έπειτα.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στον φετινό εορτασμό υπό τη διοργάνωση και την καλλιτεχνική διεύθυνση των αναρχικών. Αν δεν φιλοτιμηθούν οι ίδιοι να φύγουν, τι θα γίνει; Φυσικά, είναι αδύνατο να φύγουν. (Ενα ολόκληρο μεταπτυχιακό στηρίζεται στην κατάληψη, όπως εξήγησα παραπάνω.) Το «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα», που οραματίζεται ο Κ. Γαβρόγλου, δεν υπάρχει, ώστε να δώσει τη λύση με τα ρόπαλα. Το διαθέσιμο φοιτητικό κίνημα, ψοφοδεές, γραφειοκρατικό και κρατικοποιημένο, κλαψουρίζει και ζητάει από τον μπαμπά του, το κράτος, να βρει λύση. Αποκλείει, εντούτοις, κάθε έννοια «καταστολής». Γιατί όχι; Σίγουρα, η αγάπη μπορεί να ανοίξει χιλιάδες δρόμους...

Επομένως, τι θα γίνει; Μα, τίποτα! Οι πολιτικοί δεν θα τολμήσουν να πλησιάσουν. (Εχω την απορία αν θα το τολμήσει ο Δ. Κουτσούμπας του ΚΚΕ. Θα χρειαστεί ιδιαίτερα ενισχυμένη φρουρά από τα ΚΝΑΤ και είναι απίθανο οι αναρχικοί να μην εκμεταλλευθούν την ευκαιρία για να εκπαιδευθούν.) Ούτε η προσέλευση του κόσμου θα είναι η συνήθης – ποιος θα το διακινδυνεύσει, όταν μπορεί να βρεθεί ανά πάσα στιγμή στο έλεος επικίνδυνων τρελών; Οσο για την πορεία, που πραγματοποιούν οι οργανώσεις της Αριστεράς και παραδοσιακά ξεκινά από το Πολυτεχνείο, προφανώς θα ξεκινήσει από κάπου άλλου· πάντα, όμως, υπό την απειλή των επεισοδίων, για τα οποία οι αναρχικοί δείχνουν αποφασισμένοι.

Θα είναι, λοιπόν, η πρώτη φορά που ο εορτασμός δεν θα έχει γίνει. (Θα είναι, επίσης, μια τεράστια εξυπηρέτηση στην κυβέρνηση! Φαντάζεσθε κυβερνητικούς να προσέρχονται για το καθιερωμένο γαρίφαλο;) Ισως ήταν καιρός· ούτως ή άλλως, είχε χάσει πια κάθε νόημα ο εορτασμός. Από ποιον θα λείψει; Ηταν κάτι σαν λειτουργία στην εκκλησία. Τελικά, όμως, ήταν τόσο απλό να τελειώνουμε με την τελετουργία του Πολυτεχνείου; Τόσο απλό ήταν να απαλλαγούμε από τον εορτασμό του ιδρυτικού μύθου της Μεταπολίτευσης; Ετσι φαίνεται, εφόσον το Πολυτεχνείο μείνει στα χέρια των αναρχικών. Χρειαζόταν μια κυβέρνηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, σε συνεργασία με τη Λαϊκή Δεξιά, ώστε να τελειώνει το πανηγύρι. Τείνω να πιστέψω ότι η θεραπεία για την περίπτωσή μας θα είναι, τελικά, στην ομοιοπαθητική: με την Αριστερά θα θεραπευτούμε από την Αριστερά...

Being George

Για το πώς δείχνει ένας άνδρας, ο οποίος μια ζωή ολόκληρη είχε μουστάκι και ξαφνικά το κόβει στα γεράματα, οι παλιοί είχαν μια ωραία, γλαφυρή έκφραση. Τη θυμήθηκα βλέποντας τη συνέντευξη του Γιώργου στις «Ιστορίες» του ΣΚΑΪ. Πάντα σε αρίστη φυσική κατάσταση, πλην εμφανώς γερασμένος: οι βαθιές ρυτίδες γύρω από τα μάτια και το μέτωπο τώρα τονίζονται περισσότερο, εξαιτίας της απουσίας του μύστακος, που όσο κι αν ακούγεται παράδοξο λείαινε κάπως τα σημάδια του γήρατος. Αξιοσημείωτες, επίσης, οι τολμηρές στυλιστικές αλλαγές! Προσπερνώ την πολύ στενή γραβάτα. Ομως, εκείνο το πορτοκαλί παπούτσι και μάλιστα με σκούρο κοστούμι πώς το είδατε; Τέλος, κάτι πολιτικό – για να κάνω το χρέος μου, αφού έκανα την ευχαρίστησή μου. Φυσικά δεν ήθελε να πει ποιον από τους δύο υποστηρίζει στο ΠΑΣΟΚ, αλλά εξίσου φυσικά –αφού είναι Γιώργος– το είπε. Οπως γνωρίζαμε, πρόκειται για τη Φώφη. Της το χρωστάει για τη θέση στη Σοσιαλιστική Διεθνή...

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ