Άγγελος Στάγκος ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ

Η τέλεια χασμωδία...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο​​λα όσα συμβαίνουν γύρω από το Μακεδονικό σήμερα, αλλά και στο πρόσφατο παρελθόν, επιβεβαιώνουν όσους πιστεύουν ότι η Ελλάδα αδυνατεί πλέον να πάρει αποφάσεις που οδηγούν στην επίλυση των λεγόμενων «εθνικών θεμάτων» της. Οχι τόσο επειδή αρνείται να αποδεχθεί –και σωστά– τις αμφισβητήσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, ούτε γιατί δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί διεθνώς και με τη διπλωματία τις διεκδικήσεις και τα δίκαιά της. Στο απώτερο παρελθόν, άλλωστε, έχει να επιδείξει επιτυχίες που αποδεικνύουν το αντίθετο. Γι’ αυτό άλλωστε στα 200 σχεδόν χρόνια της νεότερης ιστορίας της απέκτησε σχετικά σεβαστές εδαφικές διαστάσεις για ευρωπαϊκή χώρα, έκανε τις κατάλληλες συμμαχίες, εντάχθηκε σε διεθνείς οργανισμούς που την προστάτευαν και τη βοήθησαν, αντιστάθηκε με επιτυχία στις βλέψεις γειτόνων.

Ολα αυτά γιατί κατά καιρούς είχε την τύχη να κυβερνάται από πολιτικούς ηγέτες που την οδηγούσαν ή και την «έσερναν» προς τις σωστές κατευθύνσεις και γιατί, επίσης, εκείνοι που χειρίζονταν από διάφορες θέσεις τα «εθνικά θέματα» το έκαναν με νηφαλιότητα και ψυχραιμία τις περισσότερες φορές, μακριά από τις επιρροές του «πεζοδρομίου», δηλαδή των συλλαλητηρίων και των λαοσυνάξεων. Η δε πολιτική συζητιόταν και διαμορφωνόταν κυρίως στη Βουλή, όπου εκεί η μεν κυβέρνηση παρουσίαζε και υπερασπιζόταν τις θέσεις της, ή δε αντιπολίτευση εξέφραζε τις αντιρρήσεις της ή ασκούσε έλεγχο. Δεν ήταν τότε όλα όμορφα και αγγελικά πλασμένα, ούτε και ομαλά. Κάθε άλλο, αλλά τουλάχιστον υπήρχε ένα πλαίσιο λειτουργίας του κράτους με κάποιους κανόνες και αντίστοιχες διαδικασίες.

Τα πράγματα τώρα είναι πολύ διαφορετικά, όπως προκύπτει από τις συζητήσεις και τις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της χώρας για το Μακεδονικό. Χρησιμοποιήθηκε υπέρμετρα από πολιτικούς για να δημιουργήσουν οι ίδιοι «προφίλ» και καριέρα, κατέβηκε στο πεζοδρόμιο, μπήκε στη μέση η Εκκλησία, ανακατεύτηκαν άσχετοι και παλαβοί με το «μακρύ τους και το κοντό τους», επικράτησε εθνολαϊκισμός, βασικό χαρακτηριστικό έγινε το συναίσθημα και όχι η αντικειμενική ανάλυση των «υπέρ» και των «κατά» μιας ενδεχόμενης συμφωνίας, ο δημόσιος διάλογος γίνεται στα κάθε μορφής μίντια και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καθόλου όμως στη Βουλή, δημοσιογράφοι φλυαρούν ακατάσχετα για να παραγοντίσουν, κανείς σχεδόν δεν ξέρει πώς και πότε ξεκίνησε το πρόβλημα και τι έχει γίνει μέχρι σήμερα, ελάχιστοι αντιλαμβάνονται ποια είναι η «εντολή» του Νίμιτς και τι λέει η «ενδιάμεση συμφωνία», ασφαλώς κανείς δεν ακούει την άλλη πλευρά και βεβαίως η κυβέρνηση Συρανέλ επιχείρησε να διαχειριστεί το πρόβλημα με στόχο να βλάψει την αντιπολίτευση, ενώ δύσκολα είναι αντιληπτές πια οι θέσεις και οι προθέσεις της τελευταίας.

Με λίγα λόγια, πρόκειται για την τέλεια χασμωδία που θεωρητικά θα μπορούσε να εξελιχθεί σε τέλεια καταιγίδα, αν ζούσαμε σε άλλες εποχές. Αν και τίποτα δεν αποκλείεται στο μέλλον, με δεδομένες τις εθνολαϊκίστικες θέσεις που υιοθετούν ακόμη και σήμερα ορισμένες κυβερνήσεις στα Βαλκάνια. Παράδειγμα, οι πρόσφατες δηλώσεις του πρωθυπουργού της Αλβανίας για τους Τσάμηδες. Αυτό όσον αφορά τους κινδύνους που παραμονεύουν στην περιοχή. Η τέλεια χασμωδία όμως στο εσωτερικό της χώρας θα εκφραστεί σήμερα στο συλλαλητήριο της Αθήνας από τον Θεοδωράκη (αν καταφέρει να εμφανιστεί) και τη «Σπίθα», τον πρύτανη του αντιμνημονιασμού Γ. Κασιμάτη, τους αρχιερείς, τον Πατούλη και διάφορους άλλους στο βήμα και τους αγνούς πατριώτες, τους χρυσαυγίτες, τους θρησκόληπτους, τους αντίπαλους της κυβέρνησης και τους βουλευτές που θα μαζευτούν να τους ακούσουν. Με τον «Ρουβίκωνα» απέναντι...

Είναι λοιπόν φανερό ότι με αυτές τις συνθήκες, εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να ασκηθεί και η επίλυση του Μακεδονικού αγγίζει τα όρια του θαύματος, ακόμη και αν στη Βουλή φτάσει η τέλεια συμφωνία!

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ