Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι συναλλαγές χωρίς χρήση POS

Κύριε διευθυντά
Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Κ» της 18ης Ιανουαρίου 2018 υψηλά ποσοστά (μέχρι και 90% σε ορισμένες κατηγορίες) ελευθέρων επαγγελματιών προμηθεύτηκαν POS αλλά δεν πραγματοποίησαν ούτε μία συναλλαγή μέσω κάρτας. Εντυπωσιακά τα νούμερα, αλλά είναι παραπλανητικά γιατί έχουν εξαχθεί με βάση το σύνολο των μηχανικών, δικηγόρων, λογιστών κ.λπ. που τα προμηθεύτηκαν, χωρίς να εκτιμήσουν ότι πολλοί από αυτούς εξωθήθηκαν από τη νομοθεσία στην προμήθειά τους, χωρίς να υπάρχει λόγος.

Συγκεκριμένα, πολλοί μηχανικοί διαφόρων ειδικοτήτων, όπως και εγώ ο ίδιος ως πολιτικός μηχανικός, προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας με ΔΠΥ αποκλειστικά σε εταιρείες και εισπράττουμε την αμοιβή μας με κατάθεση σε τραπεζικό λογαριασμό. Δεν πραγματοποιούμε, ως εκ τούτου, καμία συναλλαγή για την οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το POS. Και δεν είμαστε λίγοι. Το ίδιο συμβαίνει και με νομικούς και οικονομικούς με ανάλογη εργασιακή σχέση.

Αν, λοιπόν, υπήρχε η δυνατότητα να αφαιρεθούν από το σύνολο αυτών που προμηθεύτηκαν τα POS, όσοι τα προμηθεύτηκαν από υποχρέωση χωρίς προοπτική χρήσης των, είναι βέβαιο πως τα ποσοστά θα ήταν για πολλές κατηγορίες ελευθέρων επαγγελματιών πολύ χαμηλότερα.

Λεανδρος Σλαβης, Πολιτικός Μηχανικός, Αθήνα

Για ποια κυβερνητική πολιτική μιλάμε;

Κύριε διευθυντά
Παρακολουθώ επί εβδομάδες τη φιλολογία περί το μακεδονικό ζήτημα. Πρώτο θέμα σε εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, σχεδόν κάθε μέρα. Περί φιλολογίας πρόκειται. Την παρακολουθώ με αισθήματα εκπλήξεως, προβληματισμού και φόβου. Μια σύμμειξη όλων αυτών. Περί τίνος αυτή η αναταραχή; Δεν βλέπω κάτι. Οι συζητήσεις, οι κόντρες αναφέρονται σε ένα θέμα που, από ελληνικής πλευράς, ουσιαστικά δεν υπάρχει. Κυκλοφορούν πολλές υποθετικές απόψεις, κραυγές και κλαυθμυρισμοί. Κάτι σαν άγριο κουτσομπολιό στο μεγάλο καφενείο Η ΕΛΛΑΔΑ. Να λεγόταν τουλάχιστον Η ΕΛΛΑΣ! Ισως να έπαιρνε άλλη τροπή.

Θα υπήρχε κυβερνητική θέση. Ο,τι λέγεται σήμερα από την κυβερνητική πλευρά είναι ανεύθυνο. Διότι απλούστατα δεν υπάρχει κυβερνητική θέση. Κατά το Σύνταγμα της Ελλάδος: «Την Κυβέρνηση αποτελεί το Υπουργικό Συμβούλιο που απαρτίζεται από τον Πρωθυπουργό και τους Υπουργούς» (άρθρο 81 παρ. 1). «Η Κυβέρνηση καθορίζει και κατευθύνει τη γενική πολιτική της Χώρας…» (άρθρο 82 παρ. 1). «Ο Πρωθυπουργός εξασφαλίζει την ενότητα της Κυβέρνησης και κατευθύνει τις ενέργειές της…» (άρθρο 82 παρ. 2).

Ερώτημα πρώτο: Υπάρχει η κατά το Σύνταγμα κυβερνητική ενότητα; Αλλα λέει ο πρωθυπουργός, ο κάθε υπουργός λέει και κάνει ό,τι του κατεβεί. Ερώτημα δεύτερο: Υπάρχει καθορισμός και κατεύθυνση πολιτικής; Στα δύο βασικά στελέχη της κυβερνήσεως, που συνέστησαν την κυβέρνηση και πάνω τους στηρίζεται, οι απόψεις διίστανται· ακραίως.

Αρα; Αν σεβόμαστε το Σύνταγμά μας, αν πράγματι θέλουμε σοβαρή συζήτηση, προαπαιτείται συλλογική κυβερνητική απόφαση. Πρέπει να συνέλθει το υπουργικό συμβούλιο σε επίσημη συνεδρίαση (σύγκληση, πρακτικά) και να λάβει την απόφασή του η οποία θα κοινοποιηθεί με επίσημο ανακοινωθέν.

Παρένθεση: Δύο περιστατικά. Πώς ελαμβάνονταν οι κυβερνητικές αποφάσεις επί δημοκρατικού καθεστώτος. Περιγράφει με γλαφυρότητα ο Μίκης Θεοδωράκης (ως υπουργός στην κυβέρνηση Μητσοτάκη) στην εφημερίδα «Τα Νέα» της 22ας του περασμένου μήνα: «Αναπτύσσω λοιπόν [στο υπουργικό συμβούλιο, Νοέμβρης 1991] τις απόψεις μου: Το όνομα Μακεδονία είναι το όχημα με το οποίο περνάνε την προπαγάνδα τους […] Είμαστε υπεύθυνοι μπροστά στον ελληνικό λαό. Να τελειώσει η καπηλεία. Ενθουσιάζονται οι υπουργοί και λένε “κύριε Πρόεδρε συμφωνούμε”. Τι να κάνει ο Μητσοτάκης, είπε “γράψτε Μακεδονία”. Ετσι προστέθηκε το “Μακεδονία”». Διότι έτσι λειτουργεί μία δημοκρατική κυβέρνηση. Εξάλλου η Ντόρα Μπακογιάννη προσφάτως, στην «Καθημερινή» της Κυριακής 28 Ιανουαρίου, περιγράφει αναλυτικά τις ενέργειες της κυβερνήσεως –ήταν υπουργός Εξωτερικών– πριν από την απόφαση του Βουκουρεστίου το 2008. Σύνθετη ονομασία. Εγινε ομοθυμαδόν δεκτή. Κλείνει η παρένθεση,

Δεν λύνει το πρόβλημα, καταλήγω, η ψήφος της Βουλής. Ποιος θα εισηγηθεί στη Βουλή επί θέματος κυβερνητικής πολιτικής, αν όχι η κυβέρνηση; Πρέπει να υπάρχει, να έχει προηγηθεί κυβερνητική πρόταση. Δεν είναι αρκετή μία πρωθυπουργική. Πρέπει πάντα, σε κάθε περίπτωση, κατά τη διακυβέρνηση της χώρας, να υπάρχει κάποιο επίσημο όργανο που φέρει την ευθύνη. Και στο Μακεδονικό η κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της. Αν όχι, παραιτείται. Τέλος στις υπεκφυγές.

Νικ. Λ. Γ. Λιναρδατος

Πού να κρύβεται η συνεννόηση;

Κύριε διευθυντά
Διάβασα με προσοχή το ενδιαφέρον άρθρο του κ. Γ. Προβόπουλου («Καθημερινή» 26/12/2017) για την κρίση και την εξέλιξή της. Οι διαπιστώσεις του ως προς τα αίτια της κρίσης αθροίζονται συνοπτικά ως εξής: Δεν ελήφθησαν εγκαίρως τα μέτρα που έπρεπε, διότι κάθε φορά η αντιπολίτευση (μείζων και ελάσσων, συνήθως αριστεράς απόχρωσης) στύλωνε τα πόδια, για να αναγκασθεί να τα λάβει (σκληρότερα και πιο επώδυνα) με καθυστέρηση μηνών και ετών. Πουθενά δεν υπήρξε συνεννόηση και κοινή γραμμή για την αντιμετώπιση μιας εθνικής κατάστασης εκτάκτου ανάγκης (μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού, χωρίς κομματική σημαία). Το τελικό αποτέλεσμα το ζούμε σήμερα, και θα συνεχίσουμε να το ζούμε για χρόνια. Θα παραλληλίσω την κατάσταση με τον καρκίνο. Η σύγχρονη πρακτική στην Ογκολογία είναι να εξετάζεται κάθε ασθενής από ογκολογικό συμβούλιο, που αποφασίζει από κοινού για την ενδεδειγμένη θεραπεία (επέμβαση, χημειοθεραπεία, ακτινοβολία κτλ.), και με ποια σειρά θα πρέπει να γίνει αυτή για να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Η συνδιάσκεψη και η συναινετική προσέγγιση μπορεί να μην προσφέρει κατηγορηματικές εγγυήσεις επιτυχίας, αλλά τουλάχιστον δίνει τις καλύτερες προοπτικές και δεν αντιβαίνει στην κοινή ιατρική λογική. Αν κάθε μέλος του συμβουλίου επιμένει εγωιστικά σε προσωπικές απόψεις αγνοώντας όλους τους άλλους, το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η συνεχιζόμενη ταλαιπωρία του αρρώστου χωρίς θεραπευτικό όφελος.

Κατ’ αναλογίαν με τα παραπάνω, φοβούμαι ότι οι εκάστοτε φιλοδοξίες και ιδεοληψίες του πολιτικού προσωπικού της χώρας δεν επέτρεψαν και συνεχίζουν να μην επιτρέπουν μια τέτοια προσέγγιση. Τις συνέπειες τις υφιστάμεθα όλοι.

Αντωνης Παπαγιαννης, Ιατρός, Θεσσαλονίκη

Οι προκλήσεις του ’18 αφορούν όλους μας

Κύριε διευθυντά
Οταν αλλάζουμε ημερολογιακά τον χρόνο, συνηθίζουμε να κάνουμε μια απογραφή, αλλά και μια πρόβλεψη. Η απογραφή δεν αφήνει περιθώριο ικανοποίησης στους «κανονικούς» Ελληνες, όχι διότι δεν βελτιώθηκαν τα γλίσχρα οικονομικά μας, αυτά αντίθετα χειροτέρεψαν, αλλά γιατί δεν άλλαξε η νοοτροπία μας, ούτε βελτιώσαμε την προβληματική ευθυκρισία μας. Λειτουργούμε σαν λαός, τουλάχιστον στην πλειοψηφία μας, στον χώρο της φυγοπονίας, της ελαττωμένης αποτελεσματικότητας και των φρούδων ελπίδων. Στερούμαστε κάθε χρόνο και περισσότερα, κι αντί να σταθούμε απέναντι στη στέρηση και να διαβάσουμε τις αιτίες της, ψάχνουμε να βρούμε μάγους να μας την ξορκίσουν! Η λύση των προβλημάτων μας είναι δύσκολη, αλλά όχι πολύπλοκη, να μια προ ημερών στιχομυθία με έναν φίλο μου στην Αμερική: «Εμείς εδώ τουρτουρίζουμε από το κρύο, εκεί πώς είναι ο καιρός; Εμείς εδώ περνάμε την οικονομική μας κρίση σε καλό καιρό. Αυξήστε την παραγωγικότητά σας για να χαρείτε τον καλό καιρό!». Η λύση τόσο απλή, αλλά και τόσο δύσκολη, για εμάς που κοιτάζουμε αλλού! Οι λαοί ποδηγετούνται από τις κυβερνήσεις τους. Δυστυχώς κι εδώ έχουμε χάσει, καθοδηγούμαστε από μια κυβέρνηση που κι εκείνη δεν ξέρει τον δρόμο, βλέπει τον λαό σαν αντικείμενο εκμετάλλευσης, τον φορτώνει κι ας πεθάνει! Μ’ αυτό τον βηματισμό μπήκαμε στο 2018, όπου ο δρόμος θα είναι δυσκολότερος.

Αποστολος Γεωργοπουλος, Επιχειρηματίας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ