ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Το τέρας που σχημάτισε το νερό

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΡΟΚΟΣ

Κέρινο ομοίωμα του ανθρωπόμορφου αμφίβιου πλάσματος της ταινίας «Creature From the Black Lagoon» στο κινηματογραφικό μουσείο για το κλασικό σινεμά τρόμου, Witch's Dungeon Classic Movie Museum, στο Μπρίστολ του Κονέκτικατ των Ηνωμένων Πολιτειών. Το εκπληκτικό design του τέρατος το έχει καταστήσει εξαιρετικά δημοφιλές στους συλλέκτες φιγούρων και αναμνηστικών ταινιών τρόμου, οι οποίοι το έχουν κρατήσει ζωντανό στο πέρασμα των χρόνων, συλλέγοντας μανιωδώς οτιδήποτε σχετίζεται με την ταινία και τον τερατόμορφο πρωταγωνιστή της. (ΑP Photo/Toby Morris)

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Βλέποντας το τρέιλερ της νέας ταινίας του Μεξικανού σκηνοθέτη Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, «Η Μορφή του Νερού» (The Shape of Water), κάθε οπαδός του κινηματογράφου του φανταστικού θα βρεθεί ενώπιον ενός πολύ γνώριμου σκηνικού. Σε ψυχροπολεμικό φόντο, ένα υδρόβιο ανθρωπόμορφο πλάσμα από τον Αμαζόνιο αναπτύσσει μία ιδιαίτερη σχέση με μία γυναίκα εργαζόμενη στο μυστικό εργαστήριο που βρίσκεται αιχμάλωτο, όντας αντικείμενο έρευνας μίας ομάδας Aμερικανών επιστημόνων.

Το σκηνικό αυτό ταξιδεύει άμεσα τους «μυημένους» 64 χρόνια πίσω, σε μία θρυλική ταινία του 1954, το «Creature from the Black Lagoon» (ελληνικός τίτλος: «Ο Τρόμος της Μαύρης Λίμνης») του Τζακ Άρνολντ, ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της κινηματογραφικής έκρηξης της επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του '50 και δημιουργού σπουδαίων ταινιών του είδους, όπως το «It Came from Outer Space»(1953) και το «The Incredible Shrinking Man» (1957). Επίσης, πέρα από ένα εμβληματικό sci-fi φιλμ των αμερικάνικών 50s, το «Creature» αποτελεί και μία από τις κλασικές «monster-movies» του κινηματογραφικού οίκου της Universal (ανάμεσα στους κλασικούς «Δράκουλα» και «Φρανκενστάιν», αμφότερων του 1931), η οποία σύστησε στο κοινό το τελευταίο τέρας του, έναν αλλόκοτο άνθρωπο-ψάρι, γνωστό και ως Gill-man (άνθρωπος με βράγχια), ο οποιός όντας ένας χαμένος κρίκος της εξέλιξης, ζει ξεχασμένος από το χρόνο στα βάθη του Αμαζονίου.

Εντούτοις, σε αντίθεση με την ταινία του Ντελ Τόρο, η ιστορία εδώ εξελίσσεται στην άγρια ζούγκλα και συγκεκριμένα στη σκοτεινή λίμνη που κατοικεί το αλλόκοτο αυτό αμφίβιο ον, η ησυχία του οποίου ταράσσεται, όταν μία επιστημονική αποστολή εισέρχεται στον χώρο του, αναζητώντας απαντήσεις σχετικά με ένα απολιθωμένο χέρι της παλαιοζωικής περιόδου. Η εισβολή θα λειτουργήσει διττά για το τέρας, το οποίο παρότι θα νιώσει οργή και τρόμο από την παραβίαση του «σπιτιού» του, παράλληλα θα μαγευτεί από τη μοναδική θηλυκή παρουσία της αποστολής, την οποία θα προσπαθήσει να κάνει δική του με κάθε κόστος, εις βάρος προφανώς των ανδρών συντρόφων της. Ο συνδυασμός έρωτα και έντονου φόβου που θα αισθανθεί ο Gill-man θα δώσει μία αίσθηση διαρκούς απειλής στην ταινία, με τον οργισμένο και ερωτευμένο κάτοικο της λίμνης να παραμονεύει σε κάθε «γωνιά» της. Αυτή η αίσθηση απειλής ενισχύεται σημαντικά από την έξυπνη και υπαινικτική σκηνοθεσία του Άρνολντ, ο οποίος συχνά αρκείται στην εμφάνιση μόνο κάποιου άκρου του τέρατος, για να δημιουργήσει ένα αίσθημα φόβου σχετικά με το τι καραδοκεί στο σκοτάδι της λίμνης.


(Πηγή φωτό: Twitter @el_zombo)

Επομένως, είκοσι και πλέον χρόνια μετά τον ανεκπλήρωτο έρωτα του Κινγκ Κονγκ για τη μικροσκοπική Ανν, άλλη μία ταινία θα διασκευάσει με τολμηρό τρόπο τον διαχρονικό μύθο της «Πεντάμορφης και του Τέρατος», με έντονες δόσεις ρομαντισμού και υφέρπουσας σεξουαλικότητας. Η σκηνή που παρουσιάζει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την πρωτόγνωρη έλξη του τέρατος για την «πεντάμορφη» είναι η πιο πολυσυζητημένη και όμορφη της ταινίας, όπου η Κέι (Τζούλι Άνταμς) κολυμπάει αμέριμνη στο υγρό λημέρι του μυστηριώδη θαυμαστή της, ο οποίος την παρατηρεί αποσβολωμένος και μαγεμένος, προτού προσπαθήσει να μιμηθεί τις υποβρύχιες κινήσεις της και λίγο μετά να την αρπάξει ανεπιτυχώς. H έντονη αντίθεση ανάμεσα στη ντελικάτη και λεπτεπίλεπτη Κέι και το λεπιδωτό πρωτόγονο πλάσμα του βυθού ενισχύει την ιδιόμορφη μεταξύ τους ερωτική αλληλεπίδραση και τον, για προφανείς λόγους, καταδικασμένο της χαρακτήρα.


(Πηγή φωτό: Twitter @dvdinfatuation)

Μιλώντας στο Hollywood Reporter για την επιρροή που είχε πάνω του η ταινία, την οποία είδε για πρώτη φορά σε ηλικία μόλις επτά ετών, ο Ντελ Τόρο αναφέρθηκε ειδικά στη συγκεκριμένη σεκάνς, τονίζοντας σε τι βαθμό τον άγγιξε αυτός ο ανεκπλήρωτος έρωτας. «Τον είδα να κολυμπάει κάτω από την Τζούλι Άνταμς και λάτρεψα το ότι ήταν ερωτευμένος μαζί της, νιώθοντας αμέσως μία σχεδόν υπαρξιακή επιθυμία οι δυό τους να καταλήξουν μαζί», είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι από την αρχή της καριέρας του είχε στο νου του να δημιουργήσει τη δική του εκδοχή της «Μαύρης Λίμνης», στην οποία ο έρωτας του πλάσματος θα έβρισκε κάποιου είδους αναταπόκριση.

Αυτό όμως που δεν αναφέρει ο Μεξικανός σκηνοθέτης, είναι ότι στην πραγματικότητα η νέα του ταινία έχει βασιστεί περισσότερο στο πρώτο sequel της «Μαύρης Λίμνης», το «Revenge of the Creature» του1955, παρά στην πρώτη ταινία (θα ακολουθήσει άλλο ένα ακόμη sequel το 1956 , το «The Creature Walks Among Us»). Όπως στο «Σχήμα του Νερού», στο «Revenge» o λεπιδωτός κάτοικος του Αμαζονίου βρίσκεται σε αιχμαλωσία και εξετάζεται από επιστήμονες, με μοναδική διαφορά ότι εδώ παράλληλα αποτελεί έκθεμα σε ένα θαλάσσιο πάρκο της Φλόριντα και όχι το κρυφό μυστικό κάποιων άκρως απόρρητων κυβερνητικών εγκαταστάσεων. Ακόμη, μία μόνο θέαση του τρέιλερ της «Μορφής» αρκεί για να αντιληφθούμε πόσες σκηνές των δύο ταινιών είναι πανομοιότυπες. Ενδεικτικά, και στα δύο κινηματογραφικά έργα το τέρας είναι δεμένο με μία τεράστια αλυσίδα, η οποία ισχυροποιεί τον περιορισμό της ελευθερίας του, δέχεται ηλεκτροσόκ όταν ξεπερνά τα επιτρεπτά όρια και παρατηρεί την «αγαπημένη» του πίσω από το τζάμι του υγρού κελιού του.

Το «Revenge» πρόκειται για ένα πιο καθαρόαιμο b-movie, στερούμενο της σκηνοθετικής έμπνευσης, της σκοτεινής ατμόσφαιρας, της διαρκούς αίσθησης απειλής και των ονειρικών υποβρύχιων λήψεων της πρώτης ταινίας. Επιπλέον, το τέρας μοιάζει να έχει χάσει τις ρομαντικές αποχρώσεις που είχε στο πρώτο φιλμ και πλέον να κινείται περισσότερο βάσει των σεξουαλικών του ορέξεων, με χαρακτηριστικότερη σκηνή αυτής της μεταβολής την ηδονοβλεπτική παρακολούθηση της νέας του «πεντάμορφης», ενώ εκείνη ετοιμάζεται να κάνει μπάνιο στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της. Επομένως, αυτή η εκδοχή του ανθρώπου-ψάρι απέχει σημαντικά από το ρομαντικό πλάσμα που είχε στο νου του ο Ντελ Τόρο, το οποίο βασίστηκε στην πρώτη εμφάνιση του τέρατος, το 1954, που όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης, είχε το πιο όμορφο design που «είχε δει ποτέ».


Η αφανής δημιουργός του τέρατος, Μίλισεντ Πάτρικ, μαζί με το εκπληκτικό δημιούργημα της. (Πηγή φωτό: Twitter @RareHorror)

Πράγματι, η στολή του τέρατος της πρώτης ταινίας θεωρείται ένα από τα πιο σπουδαία επιτεύγματα στον τομέα των ειδικών εφέ στην ιστορία του sci-fi κινηματογράφου, με τον Gill-man να διατηρεί ακόμη και σήμερα την ικανότητα του να φαίνεται αληθινός, καθώς και ταυτόχρονα τρομαχτικά απόκοσμος και ανθρώπινος. Παρότι οι σημερινοί θεατές, τα μάτια των οποίων είναι συνηθισμένα σε πιο σύγχρονα ψηφιακά εφέ, μπορεί να τον βρουν ψεύτικο, αστείο και «φθηνό» για τα γούστα τους, αντιλαμβανόμενοι ότι πρόκειται απλώς για έναν άντρα με στολή, η αλήθεια είναι ότι ο Gill-man έχει μία χαρακτηριστική χειροπιαστή και αλλόκοτη ποιότητα, η οποία τις περισσότερες φορές απουσιάζει από τα αντίστοιχα φανταστικά πλάσματα που παρελαύνουν σήμερα από τη μεγάλη και τη μικρή οθόνη.

Online

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ