Άγγελος Στάγκος ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ

Απτόητοι, συνεχίζουν με αφηγήματα...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Τ​​ο ένα μετά το άλλο και με αυξανόμενη ταχύτητα αποδομούνται τα αφηγήματα του Αλ. Τσίπρα, του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης Συρανέλ βέβαια. Τις προάλλες μόλις, η Κομισιόν φρόντισε να αποδομήσει το αφήγημα του «ελατηρίου». Του πρωθυπουργικού ισχυρισμού δηλαδή, ότι η ανάπτυξη –και μαζί της η οικονομία– θα εκτιναχθεί σαν ελατήριο, με τη δική του φροντίδα φυσικά, μετά «τον πάτο» που έπιασε επί δικής του εποχής, αλλά με ευθύνη άλλων, σύμφωνα με τη μόνιμη επωδό του. Ετσι, μετά την παταγώδη διάψευση της πρόβλεψης περί ανάπτυξης 2,7% το 2017, που τελικά προσγειώθηκε στο 1,35% (και έγινε μόνο για λόγους στρογγυλοποίησης 1,4%) το 2017, η Κομισιόν περιέκοψε την αναμενόμενη ανάπτυξη στο 1,9% για το 2018, ενώ αρχικά πίστευε ότι θα έφθανε στο 2,5%. Τόμπολα!

Προφανώς το Μαξίμου δεν περίμενε τέτοια συμπεριφορά από τον καρδιακό φίλο του Πιερ Μοσκοβισί, αλλά και αυτός ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να διατηρήσει κάποια ψίχουλα αξιοπιστίας. Λόγω περιβάλλοντος στο οποίο λειτουργεί και επειδή δεν έχει τα προσόντα του Αλ. Τσίπρα και των Συρανέλ, που δεν σκιάζονται από διαψεύσεις, αυταπάτες και κωλοτούμπες. Αλλωστε και το ΔΝΤ περίπου στα ίδια επίπεδα, στο 2%, βλέπει την ανάπτυξη της Ελλάδας το 2018. Προς το παρόν, γιατί δεν αποκλείεται οι προβλέψεις της Κομισιόν και του ΔΝΤ να αναθεωρηθούν προς τα κάτω, όσο πορευόμαστε στο 2018 και κάτι δεν πάει καλά. Αυτό δεν είναι και το σύνηθες;

Για όποιον δεν γνωρίζει, αυτά τα νούμερα και αυτά τα ποσοστά είναι ιδιαίτερης σημασίας. Από αυτά φαίνεται η αύξηση του πλούτου η οποία συνοδεύεται από ανάλογη αύξηση θέσεων εργασίας. Με λίγα λόγια, η μείωση της πρόβλεψης από 2,5% σε 1,9% στην ανάπτυξη σημαίνει και μείωση προσδοκίας για τη δημιουργία μερικών δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας. Αλλά με την επιδοματική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση και τις τόσο χαμηλές επιδόσεις στις επενδύσεις, πάλι εξαιτίας της σε μεγάλο βαθμό, η προσδοκία αυτή ήταν υπονομευμένη εξαρχής. Ασχέτως της υποστήριξης που τυγχάνει από το εξωτερικό σε επικοινωνιακό επίπεδο η κυβέρνηση Συρανέλ.

Το αφήγημα της καθαρής εξόδου επίσης δεν πάει πολύ καλά. Ή, μάλλον, μόλις και μετά βίας –συνοδευομένης από εξαιρετικά καλή θέληση– γίνεται πιστευτό, και μόνο από φανατικούς οπαδούς (όπως λέμε της θύρας «τάδε» στα γήπεδα) της κυβέρνησης. Ουσιαστικά, ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος και ενίοτε ο αναπληρωτής υπουργός του Γ. Χουλιαράκης, έστω με μισόλογα και φραστικές περικοκλάδες, αποκαλύπτουν ποια θα είναι η πραγματικότητα την πρώτη μεταμνημονιακή εποχή. Ή ποια πρέπει να είναι η πραγματικότητα, καθώς βλέπουν και αυτοί τις ορατές τάσεις αποχαλίνωσης από τον πρωθυπουργό και άλλα κυβερνητικά στελέχη, ενόψει εκλογών. Τότε που οι «σύντροφοι» θεωρούν ότι θα μπορούν να γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις διορθωτικές παρεμβάσεις των δανειστών... Γι’ αυτό και δεν πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να παραιτηθεί ο Ευκλ. Τσακαλώτος μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, για να μην έχει καμία ευθύνη για τη συνέχεια.

Η πείρα λέει ότι η συνεχής διάψευση των αφηγημάτων του Αλ. Τσίπρα και του επιτελείου του δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα εγκαταλείψει αυτή την τακτική. Σε καμία περίπτωση. Θα συνεχίσει απτόητος, πιστός στην γκεμπελική άποψη ότι όσο μεγαλύτερο είναι ένα ψέμα και όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται, τόσο πιο πιστευτό γίνεται. Και εδώ που τα λέμε, η ελληνική κοινωνία συχνά επαληθεύει στην πράξη τη συγκεκριμένη θεωρία. Εκείνο που θα κάνει το κυβερνητικό επιτελείο είναι ότι θα διανθίσει και θα εμπλουτίσει τα αφηγήματα με όση περισσότερη πόλωση μπορεί. Οι μέθοδοι για να την πετύχει είναι δοκιμασμένες.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ