Στέφανος Κασιμάτης ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Ευτυχώς υπάρχουν οι γυναίκες

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

​​Η σύντομη και υποτυπώδης συζήτηση του θέματος, ως συνήθως, έγινε μπάχαλο. Πολύ φυσικό ήταν, αφού οι δύο πλευρές εκπροσωπήθηκαν από την πιο ακραία και γκροτέσκα εκδοχή τους: Κατσίκης από τη μία, Τζέισον-Αντιγόνη από την άλλη. Εκεί κάπου ανάμεσα, χάθηκε η ουσία του θέματος της αναδοχής παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Να την πω απλά, όπως εγώ την κατάλαβα: Στα ιδρύματα, υπάρχουν σήμερα εγκαταλελειμμένα παιδιά ηλικίας πέντε ετών που ακόμη δεν μιλούν, επειδή δεν είχαν ποτέ τη στοιχειώδη κοινωνική συναναστροφή, την απαραίτητη για την ανάπτυξή τους. Σας αφήνω να το σκεφτείτε λιγάκι...

Δεδομένου, λοιπόν, ότι οι όροι που θέτει ο νόμος για την υιοθεσία παιδιού είναι αυστηρότατοι, είτε οι ανάδοχοι είναι ένα ετερόφυλο είτε ένα ομόφυλο ζεύγος, θεσπίζοντας την αναδοχή και από ομόφυλα ζεύγη, που τηρούν όλες τις άλλες προϋποθέσεις όπως τα ετερόφυλα, προσφέρουμε στα παιδιά αυτά μια ευκαιρία. Η Ιερά Σύνοδος, που εκφράζει την έντονη αντίθεσή της, θεωρεί αυτή την κατάσταση «φυσική τάξη και συμφέρον του παιδιού», ενώ η αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια είναι υποταγή στην «πολιτική ορθότητα». Δικαίωμά τους, προφανώς· όμως, η ουσία του θέματος, αυτό που ο καθένας οφείλει να απαντήσει μόνος του στη συνείδησή του, είναι αν αξίζει να δώσουμε στα εγκαταλελειμμένα παιδιά την πιθανότητα μιας ευκαιρίας να τα αγαπήσουν.

Τώρα, ο Κατσίκης είναι κανονικά για λύπηση. Προφανώς, έχει κάποια ψυχοπαθολογική φοβία, τις διαστάσεις της οποίας δεν τολμώ να φαντασθώ. Επιπλέον, όμως, στερείται και των δυνατοτήτων της νόησης, ώστε να καταλάβει κάτι ξένο από τον εαυτό του, όπως τι είναι η ομοφυλοφιλία. Αυτός μπορεί να πιστεύει ότι η ομοφυλοφιλία είναι μια συνωμοσία που προβλέπεται στα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών»· μπορεί να πιστεύει ότι, αν τρως raspberries περισσότερο από τρεις φορές την εβδομάδα, γίνεσαι ομοφυλόφιλος! Θέλω να πω, είναι ντροπή να πάρεις τον Κατσίκη στα σοβαρά.

Και όμως, τον πήραν στα σοβαρά, διότι η επίδειξη του προβλήματός του ήταν χρήσιμη σε διάφορες πλευρές. Αφενός, συσπείρωσε τους «προοδευτικούς» της συμπολίτευσης, αφού η αντίπαλη πλευρά πήρε τη μορφή ενός απειλητικού βαλκανικού Μεσαίωνα. Αφετέρου, έδωσε την ευκαιρία στην πλευρά της αντιπολίτευσης να εκφράσει την υποκρισία της. Την ευκαιρία, π.χ., σε βουλευτή της Ν.Δ. γνωστό για την επιπολαιότητά του να αγανακτεί με τη χυδαιότητα του Κατσίκη και να απαιτεί την καταδίκη του από τον ΣΥΡΙΖΑ, αντί να μας εξηγεί γιατί ο ίδιος δεν πήγε να ψηφίσει, ώστε να μάθουμε τη δική του θέση. (Αργότερα, δικαιολογήθηκε ότι απείχε εις ένδειξη διαμαρτυρίας για το επίπεδο...)

Ευτυχώς που υπάρχουν οι γυναίκες, όμως, γιατί τρεις από αυτές, με τη θετική ψήφο τους η καθεμιά, έσωσαν την τιμή της Ν.Δ. στη συγκεκριμένη ψηφοφορία. Κατ’ αρχάς, η Νίκη Κεραμέως, η οποία ξεχωρίζει επειδή η πολιτικά ασθενέστερη θέση της προϋπέθετε σπάνιο θάρρος για μια νέα πολιτικό, που ακόμη δεν έχει πάρει το βάπτισμα των εκλογών. Αυτό βέβαια δεν μειώνει ούτε κατ’ ελάχιστον την αξία της στάσης της Ντόρας Μπακογιάννη και της Ολγας Κεφαλογιάννη, που επίσης ψήφισαν θετικά.

Τυπικά, θα όφειλα να περιλάβω στην ομάδα των γυναικών που έσωσαν την τιμή της Ν.Δ. (τη «μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη», δεν ντρεπόμαστε...) και την Κατερίνα Μάρκου (μετεγγραφή από το Ποτάμι), διότι και αυτή ψήφισε θετικά. Ομως, στην πραγματικότητα, η κ. Μάρκου είναι στο βάθος ΣΥΡΙΖΑ και δεν προσμετράται στη Ν.Δ. Ως εισηγήτρια της Ν.Δ. στο νομοσχέδιο, η κ. Μάρκου υποστήριξε την καταψήφισή του· ως βουλευτίνα, όμως, το υπερψήφισε! Και το χειρότερο είναι ότι υπερασπίστηκε ως φυσικό δικαίωμά της να αλλάζει θέση στο ίδιο θέμα, ανάλογα με το τι συμφέρει την ιδιότητα που υποδύεται κάθε φορά. Με τέτοιο συνδυασμό θράσους και ανοησίας, η κοπέλα ΣΥΡΙΖΑ είναι στην πραγματικότητα – απλώς, πρέπει κάποιος να της το πει...

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ