Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο πρόεδρος ήταν έξοχος δισκοβόλος

Κύριε διευθυντά
Η συνέντευξη του προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών Αντωνίου Κουνάδη, που δημοσιεύθηκε στην «Κ» στις 10-4-18, φαίνεται πως είχε μεγάλη απήχηση στους αναγνώστες της «Καθημερινής» και σχολιάστηκε ευμενέστατα στις στήλες των επιστολογράφων σας. Αναφέρω μεταξύ των άλλων τους κ. Κώστα Παππά [18-5-18] και Παναγιώτη Γιαννουλέα [24-5-18], οι οποίοι επισημαίνουν τις θαρραλέες και βαρυσήμαντες επισημάνσεις και θέσεις του κ. Κουνάδη επί των διαχρονικών προβλημάτων που ταλανίζουν τον τόπο μας, όπως αυτών της Παιδείας, της γλώσσας, της άμυνας, της οικονομίας και άλλων, για την επίλυση των οποίων συνιστά συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων, ενότητα και ομοψυχία των εντός και εκτός των ορίων της επικράτειας συνελλήνων.

Ως συνομήλικός του και συναθλητής στίβου, εκείνος στη δισκοβολία, εγώ στους δρόμους, έχω να καταθέσω από προσωπική εμπειρία τη μαχητικότητα και το απαράμιλλο πείσμα του νέου τότε πρωταθλητή στις ρίψεις, που ξεπερνούσε τον εαυτό του για να πετύχει το τέλειο. Και τα κατάφερε να διαπρέψει σε πανελλήνιους και διεθνείς αγώνες. Εκείνα όμως που εντυπωσίαζαν, όσες φορές έτυχε να τον συναντήσω σε αγώνες, ήταν το ήθος, η απλότητα, η καταδεκτικότητα και η φιλική του διάθεση προς όσους τον προσέγγιζαν. Αυτό το ήθος, οι αρχές και η αγωνιστικότητά του για το τέλειο διαφαίνεται από τις θέσεις του στη συνέντευξη ότι διατηρήθηκεν μέχρι σήμερα. Ας ελπίσουμε οι ξεκάθαρες αντιλήψεις του να ηχήσουν σε ευήκοα ώτα κάποιων διαχειριστών της εξουσίας προς το καλό της ταλαιπωρημένης πατρίδος μας.

Δημητριος Δημηνας, Δικηγόρος, Κατερίνη

Η συνέντευξη Ασαντ και το γαϊτανάκι

Κύριε διευθυντά
Δεν θα μπορούσε κανείς να ψέξει τον αναγνώστη σας για τα «φίλια πυρά» του (Επιστολές, 18.5.18) αναφορικά με την επιτυχία σας να λάβετε τη συνέντευξη από τον Ασαντ. Ενημερωμένος προφανώς από τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης, δεν θα μπορούσε να εκφράσει τη γνώμη του παρά μόνο όπως έχει διαμορφωθεί από τις πηγές αυτές.

Ομως η Δύση δεν είναι αντικειμενικός κριτής των γεγονότων αλλά άμεσα εμπλεκόμενο μέρος στο Συριακό, και όχι για ανώτερα ιδανικά όπως η δικαιοσύνη ή η δημοκρατία, αλλά για τα γεωπολιτικά της συμφέροντα: Η Συρία ήταν ένα από τα προγεφυρώματα της Ρωσίας στη Μεσόγειο, ενώ παρέμενε στο Μέτωπο της Αποφασιστικότητας που δήλωνε αποφασισμένο να πολεμήσει μέχρι τέλους για την αραβική υπόθεση εναντίον του Ισραήλ. Η –μερικές φορές εγκληματική– ανάμειξη της Συρίας στις υποθέσεις του Λιβάνου εξόργιζε, επίσης, κυρίως τη Γαλλία. Επομένως, το καθεστώς υπό τον Ασαντ, ως προς τη Δύση, έπρεπε να καταπέσει. Η μεγάλη επιτυχία της «Καθημερινής» συνίσταται στο ότι είχαμε απευθείας αντικειμενική ενημέρωση, για πρώτη φορά χωρίς την παρεμβολή τρίτων, Δυτικών ή Ανατολικών.

Ο Ασαντ είχε συναινέσει βέβαια στην αυθαίρετη ονομασία των Σκοπίων αλλά και στη θαλάσσια σύνδεση της κατεχόμενης Κύπρου με τη Συρία και επομένως δεν έχουμε λόγο να τον συμπαθούμε ιδιαίτερα. Η αλήθεια όμως πρέπει να λέγεται, επειδή οι επεμβάσεις της Δύσης, ανεξάρτητα από τις παράλληλες καλές προθέσεις της, προκάλεσαν αρκετά δεινά στην περιοχή. Το καθεστώς του Ασαντ ήταν αυταρχικό κατ’ ουσίαν αν και όχι απολύτως κατά τον τύπο. Ωστόσο φαίνεται ότι είχε εξασφαλίσει την ανοχή του μεγαλύτερου μέρους του συριακού λαού, μιας χώρας με σύνθετο πληθυσμό που, από πλευράς ελευθεριών, κοσμικού κράτους, ανεκτικότητας προς τους Χριστιανούς καθώς και επιπέδου διαβίωσης, βρισκόταν σε πολύ καλύτερη θέση από πολλές άλλες χώρες του Αραβικού Κόσμου. Μάλιστα, θα μπορούσε να γίνει το σχόλιο ότι στην Αίγυπτο, ο λαός προτίμησε τελικά τον κοσμικό Αλ Σίσι που επιβλήθηκε τότε στρατιωτικά, παρά τον δημοκρατικά εκλεγμένο, Αδελφό Μουσουλμάνο, Μόρσι.

Η Αραβική Ανοιξη έληξε στη Συρία πέντε μήνες μετά την έναρξή της, όταν επήλθε κάποιος εκδημοκρατισμός του καθεστώτος, αλλά κυρίως όταν ο συριακός λαός αντιλήφθηκε τα αποτελέσματά της στη Λιβύη και την Αίγυπτο, και σταμάτησε την εξέγερση στη Συρία. Τότε ανέλαβαν κάποιες Δυτικές δυνάμεις να οργανώσουν ένοπλο αντάρτικο (που όχι τυχαία άρχισε στα σύνορα με την Τουρκία) με τη σύμπραξη ορισμένων Σύρων αξιωματικών που είχαν περιπέσει σε δυσμένεια, ομάδων ισλαμιστών κυρίως από τη Λιβύη καθώς και της Αλ Κάιντα, με αποκλειστικό στόχο την αποπομπή του Ασαντ. Αυτός είναι ο πόλεμος που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αν και με άλλους πρωταγωνιστές, και η μοναδική του σχέση με τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη, είναι φιλολογική.

Βασιλης Μουτσογλου

ΣτΕ: Η παραίτηση και το απόρρητο

Κύριε διευθυντά
Ο πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας κ. Ν. Σακελλαρίου, στην πρόσφατη ανακοίνωση περί της παραιτήσεώς του, δηλώνει ότι στην απόφασή του αυτή κατέληξε «μετά την πρόσφατη παραβίαση του απορρήτου της διασκέψεως του Δικαστηρίου σχετικά με το νέο ασφαλιστικό σύστημα».

Σύμφωνα με το άρθρο 251 του Ποινικού Κώδικα, η παραβίαση του δικαστικού απορρήτου τιμωρείται με φυλάκιση δύο ετών, είναι δηλαδή ποινικό αδίκημα. Θα πρέπει, συνεπώς, ο αρμόδιος εισαγγελέας να ασκήσει ποινική δίωξη κατά παντός υπευθύνου για το αδίκημα αυτό, το οποίο διώκεται αυτεπαγγέλτως. Αλλά και ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν πρέπει να περιορισθεί στη διαπίστωση ότι «η παραβίαση της μυστικότητας των διασκέψεων υποβαθμίζει κατάφωρα τον θεσμό της Δικαιοσύνης και δημιουργεί εύλογα ερωτήματα στους πολίτες», αλλά και να παραγγείλει στον αρμόδιο εισαγγελέα Πλημμελειοδικών τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για την αξιόποινη αυτή πράξη, όπως έχει το δικαίωμα κατά το άρθρο 30 παρ. 1 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Ο δημοσιογράφος που δημοσίευσε τη σχετική είδηση πρέπει να κληθεί από το Δικαστήριο να κατονομάσει τον πληροφοριοδότη του. Αν δεν το πράξει μπορεί να διωχθεί για ψευδορκία, σύμφωνα με το άρθρο 224 παρ. 2 Ποινικού Κώδικα, κατά το οποίο τιμωρείται με την ποινή της ψευδορκίας και όποιος «αρνείται ή αποκρύπτει την αλήθεια». Και τούτο, γιατί ο δημοσιογράφος για τις πληροφορίες του δεν περιλαμβάνεται μεταξύ των προσώπων (κληρικών, συνηγόρων τεχνικών συμβούλων, συμβολαιογράφων, γιατρών, φαρμακοποιών και βοηθών τους και δημοσίων υπαλλήλων για ορισμένες περιπτώσεις) που, κατά το άρθρο 212 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, έχουν το επαγγελματικό απόρρητο και συνεπώς ορκίζεται, κατά τα άρθρα 218 και 219 της ίδιας Δικονομίας, να πει όλη την αλήθεια χωρίς «να αποκρύψει τίποτα».

Ευαγγελος Ανδριανος, Επίτιμος αρεοπαγίτης Καστόρειον Λακωνίας

Ομόφυλα ζευγάρια, ο νόμος, τα παιδιά

Κύριε διευθυντά
Τις τελευταίες ημέρες, για το πολυσυζητημένο θέμα της υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, έχουν παρουσιασθεί και ακουσθεί στις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, καθώς και σε άρθρα γραμμένα στον ημερήσιο Τύπο, πράγματα τα οποία είναι αστήρικτα και αθεμελίωτα, είτε είναι προκλητικά για τον Ελληνα οικογενειάρχη και τα «πιστεύω» του.

Οι υποστηρικτές του ψηφισθέντος, από τη Βουλή, νόμου, με το σχετικό άρθρο, θέτουν ως κύριο επιχείρημα ότι τα παιδάκια των βρεφονηπιακών σταθμών θα έχουν την ευκαιρία, υιοθετούμενα από ομόφυλα ζευγάρια, να αναπτυχθούν φυσιολογικά, μέσα σε μια τέτοια οικογένεια, όταν συμβιούν τα ζευγάρια αυτά. Και τίθεται εδώ το ερώτημα: αποτελούν δύο ομόφυλα άτομα οικογένεια όταν συμβιούν; Ασφαλώς όχι. Νομίζω ότι είναι βασικός κανόνας, να θεωρείται οικογένεια η ομάδα των ατόμων που συνδέονται με δεσμούς γάμου ετερόφυλων ατόμων (γονείς) και δεσμούς αίματος με την απόκτηση απογόνων (τέκνων). Ανέκαθεν η οικογένεια εθεωρείτο ως το κύτταρο της κοινωνίας και ως αποτέλεσμα του ιερού θεσμού του γάμου.

Η ψήφιση του νόμου αυτού έρχεται, μετά και από άλλους σχετικούς νόμους, να συμπληρώσει ένα σύνολο αποφάσεων, συντονισμένων να κλονίσουν εκ θεμελίων θεσμούς ιερούς, που ισχύουν εδώ και αιώνες, όπως είναι ο θεσμός του γάμου και της οικογένειας. Ως οικογενειάρχης και ως δραστήριο μέλος της ελληνικής κοινωνίας, ανησυχώ έντονα για την κατάντια που ζούμε σήμερα, με την καταρράκωση κάθε ηθικής αξίας και διερωτώμαι, ως πού θα φθάσει το κατρακύλισμα αυτό.

Χρηστος Γιαμβριας, Ομότιμος καθηγητής Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Βριλήσσια

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ