Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Είσθε απόφοιτος της Σχολής Δοκιμών;

Κύριε διευθυντά
Η ενδεχόμενη χρήση της μεγαλογράμματης γραφής, ιδιαίτερα στη σύνταξη των δελτίων ειδήσεων, προκαλεί, ως είναι φυσικό, εξαιτίας της απουσίας τονικών σημείων, σύγχυση στην ορθή εκφώνηση του κειμένου, κυρίως σε λέξεις με διαφορετική εκάστοτε σημασία, όπως: χώρων - χωρών, εταίρων - εταιρών, στόλων - στολών, όπλων - οπλών, νόμων - νομών, φύλων - φυλών, όρμων - ορμών, διαφόρων - διαφορών, επιτρόπων - επιτροπών, αποστόλων - αποστολών, συλλόγων - συλλογών, ενόχων - ενοχών και δεκάδες άλλες.

Στην κατηγορία αυτή εντάσσεται και η ανακοίνωση της εκφωνήτριας ΜΜΕ, η οποία αναφέρθηκε στους μαθητές της Σχολής Ναυτικών Δοκιμών(!), λάθος οφειλόμενο στον παρατονισμό, αλλά και στην άγνοια, προφανώς, της δημοσιογράφου για τη λειτουργία τριών στρατιωτικών Σχολών: Ευελπίδων, Ικάρων και Ναυτικών Δοκίμων.

Στο ίδιο πλαίσιο υπάγεται και η έκφραση, που ακούστηκε πρόσφατα: τα μέτρα τεινούν(!) να εξομοιωθούν..., όπου το ρήμα τείνω (προτείνω, προβάλλω, στοχεύω), θεωρούμενο ως λόγιο, παρατονίστηκε, μολονότι από αυτό προέρχονται εύχρηστες, στον νεοελληνικό λόγο, λέξεις: τάση, τόνος, ταινία, τένοντας, ατενής, τεταμένος, τέτανος, τάνυσμα κ.ά.

Ενδείκνυται, συνεπώς, η χρήση της μικρογράμματης γραφής, ορθώς τονισμένης, προς αποφυγήν ανεπίτρεπτων σημασιακών ατοπημάτων.

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ. φ., Ειδικός Γραμματέας της ΠΕΦ

Περί ομοψυχίας και erga omnes

Κύριε διευθυντά
Για τους κοινούς Ελληνες πολίτες του εξωτερικού –οι οποίοι ίσως και λόγω αποστάσεως διατηρούν μεγαλύτερη ψυχραιμία και νηφαλιότερη κρίση από ορισμένους εμπαθείς συμπατριώτες μας–, η απόφαση της επίσημης ονομασίας της FYROM προσφέρει τη δυνατότητα μιας διπλωματικής «άσκησης επί χάρτου» ενώ τα πραγματικά γεγονότα έχουν ήδη αποφασιστεί και βρίσκονται σε εξέλιξη. Το σύνθετο όνομα με το «Μακεδονία» αποτελεί εδώ και χρόνια γεγονός erga omnes, είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε το συμφωνήσουμε είτε όχι, ακόμη και αν οι Ελληνες Μακεδόνες κηρύξουν ανένδοτο εμφύλιο εναντίον όσων διαφωνούν. Το ζήτημα της διεθνούς ονομασίας έχει αποφασιστεί εκ των πραγμάτων και εκ της χρηστικότητας, ερήμην ημών των ανά την υφήλιο Ελλήνων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία –αντιθέτως υπάρχει σθεναρή κατακραυγή!– ότι η κυβέρνηση χειρίστηκε το θέμα χωρίς να επιδιώξει πολιτική συναίνεση, χωρίς να διαμορφώσει μια πλατύτερη κοινωνική-ιστορική συνείδηση που θα βοηθούσε τον λαό να τη βοηθήσει να αποφασίσει, χωρίς να καλλιεργήσει διπλωματικά και εποικοδομητικά τις πολλαπλές ευαισθησίες της γεωγραφικής περιοχής (Βαλκάνια, Τουρκία, Ρωσία, χώρες του Βίσεγκραντ, Ε.Ε., ΝΑΤΟ). Πρόκειται για μια σχεδόν μονοδιάστατη πολιτική ελληνικής έμπνευσης με αποκλειστικό σκοπό να εξυπηρετήσει τα προφανή συμφέροντα ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ε.Ε. εκμαιεύοντας ταυτόχρονα ανταλλάγματα προς όφελός της (δηλαδή της κυβέρνησης, όχι κατ’ ανάγκην της χώρας). Αναρωτιέται κανείς γιατί γελάει τρανταχτά σε κάθε του εμφάνιση ο κ. Κοτζιάς – για ποιους λόγους είναι τόσο ενθουσιασμένος; Τι μας έχει κερδίσει αυτός ο υπουργός Εξωτερικών; Εχει συνείδηση της εθνικής του αποστολής ή συνδιαλέγεται απλώς και μόνο για να κρατάει ισορροπίες;

Θα αποθαρρύνει άραγε αυτή η εξωγενής πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ την εισβολή στη γηραιά Ευρώπη της μεγαλόστομης Τουρκίας και των Αδελφών Μουσουλμάνων μέσω των σημαντικών και δραστήριων μειονοτήτων που εκτρέφουν στα Βαλκάνια; Ή πρόκειται για ακόμα μία ελληνική «θυσία της Ιφιγένειας» πριν η Ευρώπη οχυρωθεί και πάλι πίσω από τα τείχη της Βιέννης;

Η στάση του Προέδρου της Δημοκρατίας προσφέρει μέχρι στιγμής ενδείξεις μιας υποκριτικής «εθνικής συνείδησης», η οποία εκφράζεται με τον στόμφο μιας σαπουνόφουσκας – όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει ο νομομαθής δικολάβος κ. Παυλόπουλος, ανέκαθεν επαμφοτερίζων πολιτικά και ανέκαθεν επαμφοτερίζων νομικά. Περιμένουμε λοιπόν να μας δηλώσει με εμβρίθεια και αυτή τη φορά την εθνική του θέση.

Κατά συνέπεια, η απόφαση της ονομασίας θα είναι απόφαση πολιτικών συμφερόντων και όχι απόφαση εθνικής ομοψυχίας. Αποτέλεσμά της θα είναι η περαιτέρω πόλωση και διάσπαση του έθνους μας, η αποδυνάμωση των διεθνών μας σχέσεων, η αυτοθυσία των Ελλήνων για να δικαιολογηθεί η αναπόφευκτη ήττα.

Από την εποχή του Ρήγα, του Κοραή και του Καποδίστρια, τους Ελληνες της ευρωπαϊκής διασποράς χαρακτηρίζει η φιλοπατρία. Αντιθέτως, την εσωτερική πολιτική σκηνή χαρακτηρίζουν ανέκαθεν οι καταστροφικές κομματικές έριδες.

Μιχαλης Μοσχος

Τα παιδιά, η σιωπή και η «συνενοχή»

Κύριε διευθυντά
Οταν οι δύο γονείς-τέρατα της Λέρου θα εμφανιστούν στη Δικαιοσύνη, ο κόσμος –και δίκαια– θα μαζευτεί με κατάρες και απειλές. Κάποιοι από αυτούς, χωριανοί, γείτονες, θα είναι ανάμεσα σ’ εκείνους που ήξεραν και δεν μίλησαν. Με μια μεγάλη πέτρα στο χέρι, η πονεμένη συγγενής, που αποκάλυψε πως της είχε μιλήσει το κοριτσάκι και πως ήταν μπροστά όταν το αγόρι δεχόταν την καρέκλα στο κεφάλι. Τώρα πλέον όλοι θα έχουν ένα ρόλο στο σίριαλ των διασήμων στο πανελλήνιο γονέων-τεράτων.

Σε όλους αυτούς λοιπόν, τους γνώστες της ιστορίας, που θα τρέξουν τώρα και θα τρέχουν για καιρό με τις πέτρες στο χέρι στα κανάλια και στις εφημερίδες, θα ήθελα να απευθύνω ένα ερώτημα: Tι θα έχουν να απαντήσουν στα παιδιά τους αν ρωτήσουν γιατί δεν μίλησαν. Στα παιδιά που θα φαντάζονται με φρίκη τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο για τα ίδια.

Και όλοι αυτοί οι δημόσιοι λειτουργοί· γιατροί, νοσοκόμοι, παιδίατροι, δάσκαλοι, κοινωνικοί λειτουργοί. Δεν είναι συνένοχοι;

Και το τελευταίο μου ερώτημα, προς την πολιτεία, το κράτος δικαίου: Αν ξέρουμε τον δολοφόνο, τον ληστή, τον οποιονδήποτε εγκληματία και δεν τον αποκαλύπτουμε, θεωρούμαστε συνένοχοι. Σε αυτό το έγκλημα που ο συνένοχος επέτρεψε με τη στάση του την επανάληψη του εγκλήματος γιατί δεν έχει ευθύνη;

Εχω την πεποίθηση ότι κανείς δεν θα θεωρήσει εαυτόν ένοχο. Σε κανέναν δεν θα αποδοθούν ευθύνες. Το αγανακτισμένο πλήθος θα συγκεντρωθεί έξω από τα δικαστήρια, σαν χορός σε αρχαία τραγωδία. Ενα πλήθος που κοιμόταν ήσυχο τόσα βράδια, λίγα μέτρα μακριά, από το αστυνομικό τμήμα, ένα λεπτό θάρρους για να πάρει τηλέφωνο σε μια εφημερίδα.

Οχι, κύριοι! Είστε εξίσου και περισσότερο ένοχοι, χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Βλέπατε όλοι από την κλειδαρότρυπα.

Ιφιγενεια Λαριντζακη

Αραγε διδάσκεται ο πολιτισμός;

Κύριε διευθυντά
Ο άγριος ξυλοδαρμός του πρώτου πολίτη της συμπρωτεύουσας, υπερήλικα Γιάννη Μπουτάρη, από κάποιους υπερπατριώτες «Ελληναράδες», ενήλικους, αλλά ατυχώς και ανήλικους, άσχετα από τις ιδιορρυθμίες και τις κάποτε προκλητικές ενέργειες του ίδιου, έδωσαν διεθνώς το στίγμα της πολιτισμικής στάθμης μέρους της ελληνικής κοινωνίας. Και δεν είναι μοναδικό το φαινόμενο. Οι απρόκλητες επιθέσεις, ξυλοδαρμοί και προπηλακισμοί κατά υπουργών, βουλευτών, καθηγητών Πανεπιστημίων και άλλων εκπροσώπων δημόσιων αρχών από γνωστούς-άγνωστους, φοιτητές και μαθητές τείνουν να πάρουν ενδημική μορφή στη χώρα μας. Οι βανδαλισμοί, εμπρησμοί, καταστροφές και ρυπάνσεις δημόσιων και ιδιωτικών κτιρίων είναι στην ημερησία διάταξη των μέσων ενημέρωσης. Οι απρόκλητες επιθέσεις και καθημερινές πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ αναρχικών του παρακράτους των Εξαρχείων και των αστυνομικών οργάνων, το ξήλωμα μαρμάρων, το σπάσιμο βιτρινών, το κάψιμο λεωφορείων και ο τραυματισμός ανύποπτων περαστικών δίνουν εικόνα τριτοκοσμικής ασύντακτης πολιτείας. Από την άλλη πλευρά τα «χαϊδεμένα παιδιά» του Ρουβίκωνα, με τις κουκούλες και τις βαριοπούλες στα χέρια εισβάλλουν ανενόχλητα στη Βουλή, τα υπουργεία, τις πρεσβείες, και όπου τους «καπνίσει», σπάζουν τζαμαρίες, ρημάζουν ηλεκτρονικές συσκευές και αντικείμενα τεράστιας αξίας, βάφουν με ανεξίτηλα χρώματα τοίχους δημόσιων κτιρίων και αποχωρούν ανενόχλητοι. Ο νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης θα γράψει «Οπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει». Και πληγώνει όλους τους ευαίσθητους και συνειδητούς Ελληνες που αγαπούν αυτή την ευλογημένη χώρα. Εν κατακλείδι, ο πολιτισμός είναι θέμα παιδείας, που πρέπει να διδάσκεται εξ απαλών ονύχων από το νηπιαγωγείο και να παραδειγματίζεται με τον βίο και την πολιτεία των γονέων.

Δημητριος Δημηνας, Δικηγόρος, Κατερίνη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ