Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ελληνες του Πόντου εξόριστοι στη Σιβηρία

Κύριε διευθυντά

Ο αείμνηστος πατέρας μου Ιωάννης γεννήθηκε και μεγάλωσε στον ρωσικό Πόντο. Το 1938, 19 ετών, διέφυγε με πλήθος συγγενών και οικείων του εις την Ελλάδα λόγω των διωγμών που είχε εξαπολύσει ο Στάλιν εναντίον του ποντιακού ελληνισμού. (Ο συνονόματος παππούς μου δεν είχε την ίδια τύχη, πεθαίνοντας από τις κακουχίες της εξορίας του στη Σιβηρία.) Δεν πάτησε τα εδώ χώματα ούτε ως ξένος ούτε ως εκπρόσωπος μειονότητας. Γνώριζε πως ήταν η κοιτίδα των απώτατων προγόνων του. Διότι από τότε που δημιουργήθηκε το ελληνικό έθνος, η μητροπολιτική Ελλάδα αποτελεί το επίκεντρο του λογισμού για κάθε παιδί της, σε όποιο σημείο του πλανήτη και αν αυτό κατοικεί. Χαρά και ελπίδα του, ύστατο δε καταφύγιό του. Φυσικά αγαπούσε τη χώρα γέννησής του, ως και τους κατοίκους της, κάτι που και εγώ συμμερίζομαι. Ωστόσο, θα ήταν ο πρώτος που θα αντιδρούσε διαπιστώνοντας πως αυτή θα χρησιμοποιούσε την καταγωγή του για την προώθηση των γεωπολιτικών της σχεδίων.

Σχεδίων παγίων και απαράλλακτων από τον καιρό της Αικατερίνης, τα οποία μπορεί αρχικά να υποβοήθησαν  στην ευτυχή λήξη της Επανάστασης και τη δημιουργία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, στη συνέχεια όμως, ερχόμενα σε σύγκρουση με αυτά των θαλάσσιων δυνάμεων από τις οποίες εξαρτάται η χώρα μας, προκάλεσαν μεγάλα προβλήματα. (Η ρίζα του λεγόμενου μακεδονικού ζητήματος ανιχνεύεται ακριβώς εδώ.) Σήμερα δε, με επίκληση και προκάλυμμα το κοινό θρησκευτικό δόγμα και την οικειοποίηση μέρους της ελληνοποντιακής καταγωγής πληθυσμού (με πλήθος ερωτημάτων ως προς τη γνησιότητα αυτής για αρκετούς από τους μετά το 1993 παρουσιασθέντες ως τέτοιους) αρχίζει να διαφαίνεται η απόπειρα δημιουργίας επικίνδυνων καταστάσεων στη Μακεδονία και ευρύτερα τη Βόρεια Ελλάδα. Ολα αυτά, σε συνδυασμό με τις πρόσφατες θλιβερές εξελίξεις στο Σκοπιανό είναι σε θέση να οδηγήσουν σε εξαιρετικά επικίνδυνες περιπέτειες την πατρίδα μας.

Νικολαος Σοφιανιδης Πειραιάς

Συμφωνία με Σκόπια και περί χρηστοήθειας

Κύριε διευθυντά

Την Κυριακή 17 Ιουνίου 2018 διάβασα στην έγκριτη εφημερίδα σας ορισμένες απόψεις του κ. Αγγ. Μ. Συρίγου με τίτλο «Αναβαθμιζόμαστε γεωπολιτικά;» Αναφορικά με αυτές και για την προαγωγή του διαλόγου, σας παρακαλώ να δημοσιεύσετε κάποια ερωτήματα και σκέψεις μου, αριθμημένες αντιστοίχως προς εκείνες του κ. Συρίγου.

1. Οντως υπήρχε στη συμφωνία του 1995 αντίστοιχη πρόβλεψη με την τωρινή του άρθρου 13. Ομως το όλο πνεύμα της τωρινής συμφωνίας είναι το ίδιο με εκείνο της συμφωνίας του 1995; Δεν υπάρχουν άρθρα που διαφοροποιούν απολύτως τις δύο συμφωνίες; Τα άρθρα μιας συμφωνίας συμπλεκόμενα δεν νοηματοδοτούν ως σύνολο διαφορετικά τα προς εκτέλεση μέρη μιας συμφωνίας;

2. Είναι ανίσχυρο το επιχείρημα ότι «δεν κινδυνεύουμε να μπουν οι Σκοπιανοί στην ΑΟΖ μας», διότι δεν έχουμε θεσπίσει ΑΟΖ. Δηλαδή δεν κινδυνεύουμε όσο δεν αποτολμούμε να εφαρμόσουμε ό,τι δικαιούμαστε. Ποιος μας εξασφαλίζει ότι προσεχώς δεν θα υπάρξουν από μέρους των κυβερνήσεων της FYROM νέες απαιτήσεις, πέραν της παρούσης συμφωνίας, με τις ευλογίες της Ε.Ε. ή του ΝΑΤΟ; Αφού είναι «αστείο και να συζητάμε την ύπαρξη πλεονάσματος στους αλιευτικούς πόρους» στο Αιγαίο, γιατί ασμένως υπογράψαμε αντίστοιχο άρθρο στην τωρινή συμφωνία; Εχει ζητηθεί εκ μέρους της FYROM κάτι ανάλογο από την Αλβανία και τη Βουλγαρία;

3. Αν ο λόγος που οδηγηθήκαμε στην ενδιάμεση συμφωνία του 1995 ήταν «το εμπάργκο προϊόντων», τότε πρόκειται για ένα μεγάλο αυτογκόλ που δέχθηκε η Ελλάδα και πάλι ερήμην της θέλησης του λαού. Η αναφορά σε αυτό το γεγονός επιβεβαιώνει το «ό,τι γράφεται σε τέτοιες συμφωνίες δεν ξεγράφεται».

4. Ομολογείται «ότι στόχος της ΠΓΔΜ είναι να αποκτήσει κάποιο προνομιακό καθεστώς στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης». Εμείς γιατί δεν επεζητήσαμε, δεν απαιτήσαμε και δεν αποκτάται διά της παρούσης συμφωνίας η αναγνώριση της ελληνογενούς κοινότητας της FYROM ως μειονοτικής;

Οι διαφωνίες πολλών πολιτών για το όλο περιεχόμενο της παρούσας συμφωνίας δεν αφορούσαν ξερά μόνο το όνομα, αλλά σχεδόν το σύνολο των άρθρων της. Με ποια επιχειρήματα θα πεισθεί το κοινό ότι η FYROM πρέπει να γίνει ο προνομιακός μας εταίρος στα Βαλκάνια; Το ότι αποδεδειγμένα εδώ και περίπου 30 χρόνια υπάρχει σημαντικότατη οικονομική στήριξη των κατοίκων της FYROM άλλαξε τις συνειδήσεις των Σλαβομακεδόνων αυτής της χώρας; Γιατί πρέπει να αλλάξουμε την Ιστορία μας και τι έχει παραποιηθεί από τη δική μας πλευρά; Ο συγγραφεύς του άρθρου χρησιμοποίησε 192 λέξεις για διευκρινίσεις επί του περιεχομένου των άρθρων 13 και 18 της συμφωνίας, ενώ περιορίστηκε σε μόλις 17 λέξεις για να αναφέρει το κύριο πρόβλημα που ταλανίζει επί δεκαετίες τις σχέσεις μας με τη γείτονα χώρα, ότι του λοιπού οι κάτοικοι της FYROM θα ονομάζονται «Μακεδόνες» και η γλώσσα τους «Μακεδονική».

Το ξετύλιγμα των απόψεών του με έπεισε ότι δεν αναβαθμιζόμαστε γεωπολιτικά. Τον συγχαίρω για την έντεχνη μαιευτική μέθοδο που χρησιμοποίησε για να κινητοποιήσει την κριτική σκέψη των Ελλήνων.

Δημητριος Γ. Κανδυλης Συνταξιούχος τακτικός καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ

«Η ευθύνη μεγίστη και δεν αποπλύνεται»

Κύριε διευθυντά

Το κείμενο είναι του έτους 1882, αλλά τόσο επίκαιρο που δεν χρειάζεται καμιά εισαγωγή ή διευκρίνιση. Το παραθέτω άνευ σχολίων.
«ΑΙΩΝ» 22.9.1882. - Από τινος χρόνου κραυγαί κινδύνου ακούονται εκ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ηνωμένοι μετά θρήνων και πως εις απελπισμόν καταλήγουσαι. «Κινδυνεύει», κραυγάζουσιν, «ο ελληνισμός· προπαγάνδας ξένας, βουλγαρικαί, ρωμανικαί, αυστριακαί καταπολεμούσι τον ημέτερον εθνισμόν». Ευγνωμοσύνη οφείλεται εις τους αγρύπνους φύλακας του ημετέρου εθνισμού, διότι αγγέλουσιν τον κίνδυνον εις το πανελλήνιον. [...] Μεγαλοποιούνται άρα γε οι κίνδυνοι προς εξέγερσιν του φρονήματος; Ημείς μάλλον πιστεύομεν, ότι τα αγγέλματα είναι αληθή και ότι, όπερ απευχόμεθα μεν, συνέβη όμως και εν πολλαίς άλλαις περιστάσεσιν, αι ενίοτε διατυμπανιζόμεναι ενέργειαι υπέρ των εθνικών συμφερόντων υπήρξαν κατά πολύ υποδεέστεραι. [...] Η ευθύνη μεγίστη και δεν αποπλύνεται με εν «εκάμαμεν το χρέος μας», εν ενδεχομένη τινί εθνική απωλεία.
ΕΙΣ ΜΑΚΕΔΩΝ

και για την αντιγραφή Αντωνης Ν. Βενετης Μοναστηράκι Δωρίδος

Ηταν πολλά τα δισ., αλλά πού πήγαν;

Κύριε διευθυντά

Τακτοποιώντας παλιά φύλλα της εφημερίδας, έπεσα σε άρθρο του κ. Στρατή Στρατήγη στην «Κ» της 24/6/2017 με τίτλο «Οι θρήνοι περί απώλειας εθνικής κυριαρχίας», όπου αναφέρεται το ποσό των 616 δισ. ευρώ σε επιδοτήσεις που εισέρρευσαν στη χώρα σαν αντάλλαγμα για τη μεταφορά στις Βρυξέλλες μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας εφόσον είχαμε αποφασίσει να γίνουμε ισότιμο μέλος της Ε.Ε. Πού πήγαν αυτά τα 616 δισ.; Οι διαχειριστές του ποσού αυτού ήταν, βέβαια, οι κυβερνήσεις κυρίως του ΠΑΣΟΚ αλλά και της Ν.Δ., κομμάτων που δραστηριοποιούνται σήμερα και μάλιστα που τολμούν να ελπίζουν στην ψήφο του ελληνικού λαού για να μας κυβερνήσουν εκ νέου. Είναι αδιανόητο, ένα ποσό του εξωπραγματικού αυτού μεγέθους να μην έχει μετουσιωθεί σε πρώτης τάξεως κοινωνικές υπηρεσίες υγείας, μάθησης, καθαριότητας, μέσων μαζικής μεταφοράς, απλοποίησης διαδικασιών και τόσων άλλων που διαμορφώνουν την καθημερινότητα του Ελληνα.
Και όσο σκέπτεται κανείς ότι πλέον του παραπάνω ποσού δανεισθήκαμε και άλλα 350 δισ. –ήτοι σύνολο περί το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ– δεν χρειάζεται φαιά ουσία για να συμπεράνει κάποιος ότι το πολιτικό μας σύστημα αποτελείται από ανθρώπους που αδυνατούν να διαχειρισθούν έξυπνα την κρατική περουσία και για να μη χάσουν την καρέκλα κλείνουν τα μάτια στη μεθοδική αφαίμαξη της διαπλοκής. Αυτοί βέβαια επιπλέουν, αλλά φταίμε και εμείς, ο λαός, που εκστασιαζόμαστε με τις υποσχέσεις των.

Ι. Ιωσηφ Πόρτο Ράφτη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ