Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι πρωτοπόροι αδελφοί Ρωμαΐδη

Κύριε διευθυντά
Στην «Κ» της 10-8-2018 ο κ. Νίκος Βατόπουλος αναφέρεται (και) στους πρωτοπόρους φωτογράφους αδελφούς Ρωμαΐδη. Ούτοι κατήγοντο από την Κόνιτσα της Ηπείρου και ήσαν ο Κωνσταντίνος, ο Δημήτριος και ο Αριστοτέλης.
Από την αθηναϊκή εφημερίδα ΩΡΑ της 28.4.1881 πληροφορούμεθα τον θάνατο του Βασιλείου Ρωμαΐδη «πατρός των παρ’ ημίν αδελφών Ρωμαϊδών φωτογράφων».

Επίσης, στο ετήσιο ημερολόγιο του Κ. Φ. Σκόκου του έτους 1897 καταχωρίζεται μια νεκρολογία του Κ. Ρωμαΐδη κατά την οποίαν:

«Ο αοίδιμος Κωνσταντίνος Ρωμαΐδης γεννηθείς εν Κονίτση της Ηπείρου και διακούσας τα εγκύκλια μαθήματα εν τη γεραρά Ζωσιμαία Σχολή, απήλθεν εις την Ευρώπην νεώτατος, όπου εις διάφορα καλλιτεχνικά κέντρα επεδόθη εις την εκμάθησιν καλλιτεχνικών επιστημών. [...] Τα πρότυπα όσον και τέλεια υπό πάσαν έποψιν φωτογραφικά και φωτοτυπικά εργοστάσιά των, μοναδικά όντως, εις τρόπον ώστε και των ξένων να ελκύουν τον θαυμασμόν... Ου μόνον ως καλλιτέχνης διέπρεψεν ο Κων/νος Ρωμαΐδης αλλά και ως βιομήχανος και αρχιτέκτων [...]».

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Ιώ, η ανάδοχος του πελάγους

Κύριε διευθυντά
Στην επιστολή, οικολογικού περιεχομένου, του Κωνσταντίνου Μπουραντά («Η Καθημερινή», 21/6/18), με τίτλο: «Μεταξύ πλαγκτού και ρύπανσης», θα μου επιτρέψετε να αναθεωρήσω μια ανακριβή πληροφόρηση αναφερόμενη στην ονομασία του Ιονίου πελάγους, που δεν οφείλει το όνομά του στον Ιωνα, αλλά στην Ιώ.  Σύμφωνα με τον πανάρχαιο μύθο, η Ιώ-ούς - η Ηώς-ούς = αυγή, ήταν κόρη του βασιλιά του Αργους Ινάχου και ιέρεια της Ηρας, την οποία ερωτεύθηκε ο Ζευς, όταν είχε αποκτήσει την επουράνια κυριαρχία. Η ζηλότυπη, όμως, Ηρα την μεταμόρφωσε σε αγελάδα (βουν) και έβαλε ως φύλακά της τον «πανόπτη» Αργο, τον οποίο αποκεφάλισε ο Ερμής και την απελευθέρωσε.

Στη συνέχεια, η άνασσα των Ουρανών της έστειλε τον οίστρον (αλογόμυγα), για να την κεντρίσει, οπότε η δύστυχη Ιώ, οιστροδόνητη, άρχισε μιαν αγωνιώδη περιπλάνηση. Πέρασε το Ιόνιο πέλαγος, το οποίο από αυτή απέκτησε το όνομά του, ήλθε στην Αβαντίδα νήσο, που μετονομάσθηκε σε Εύβοια (ευ + βους), έφτασε στον πορθμό, μεταξύ Ευξείνου Πόντου και Προποντίδας, που έλαβε την ονομασία Βόσπορος (Βοός + πόρος) και, τελικά, κατέληξε στην Αίγυπτο. Εκεί ο Δίας της έδωσε πάλι, με θαυματουργό άγγιγμα (έφαψιν) την ανθρώπινη μορφή και την έκανε μητέρα του Επαφου, προγόνου ενός περίλαμπρου γένους ηρώων - βασιλέων.

Τον μύθο πραγματεύθηκαν οι τραγικοί, ιδιαίτερα ο Αισχύλος, στις τραγωδίες Ικέτιδες και Προμηθεύς Δεσμώτης, ο Αισχύλος στον Ιναχο, ενώ αποτέλεσε πηγή έμπνευσης σε αγγειογράφους, χαράκτες και ζωγράφους.  Αντίθετα, ο Ιων, μυθολογικός γενάρχης των Ιώνων και ηγεμόνας των Αθηνών, ουδόλως σχετίζεται με το Ιόνιο. Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο (Ι, 7, 3) ήταν γιος του Ξούθου και της Κρέουσας, κόρης του Ερεχθέως. Ο Ευριπίδης, όμως, στην ομώνυμη τραγωδία του, τον παρουσιάζει ως γιο του Απόλλωνα και το ίδιο αναφέρει και ο Πλάτων στον Ευθύδημο (32).

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ. φ., Ειδικός Γραμματέας της ΠΕΦ

Περί ποδοσφαίρου, παιγνίων, αθλητισμού

Κύριε διευθυντά
Τα παλιά χρόνια, η ευχή όλων σε κάποιον που ξεκινούσε την επαγγελματική του ζωή ήταν «καλή σταδιοδρομία», δηλαδή να ενδιατρίψει, να αγωνιστεί, όπως ο αθλητής στον δρόμο του ενός σταδίου, όπου όλοι οι αθλητές συναγωνίζονται ανεπιτήδευτα, συμπορευόμενοι (όπως και στης ζωής τον στίβο) μακράν και πέρα από έχθρα, πονηρία, προσποίηση, ειρωνεία και κακοήθειες, στηριζόμενοι στις προσωπικές τους σωματικές και ηθικές δυνάμεις.

Η ευχή αυτή περιέκλειε μέσα της έναν ολόκληρο πολιτισμό: παρωθούσε και προέτρεπε τον νέο να πρωτεύσει στη ζωή του, αγωνιζόμενος με πνεύμα αθλητικό, όπως ακριβώς ο επιδιώκων τη νίκη στο στάδιο, δηλαδή μακράν και έξω από κάθε είδους προσποίηση, πανουργία, στρατήγημα και διαβολή.

Λίγο πριν φύγει από τη ζωή ο Παύλος, στην Β΄ προς Τιμόθεον Επιστολή του, είχε προσευχηθεί: «Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι τον δρόμον τετέλεκα […] λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος…», που θα πει: «Εδωσα τον καλό αγώνα» που δεν είναι άλλος από τον αθλητικό, και βραβείο γι’ αυτόν τον αγώνα δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από ένα απλό και απέριττο στεφάνι, το οποίο επιζητούσε σαν κάθε άλλον αθλητή. Και μια λεπτομέρεια: ομιλεί για τον «καλόν αγώνα», θέλοντας να επισημάνει ότι δεν είναι αναγκαστικά όλοι οι αγώνες καλοί… Εξάλλου στην ελληνική γλώσσα, τους ασκητές της πίστεως τους ονομάζουμε «αθλητές της πίστεως», καθότι αθλούνται και λαμβάνουν μέρος σε μια «Ουράνια Ολυμπιάδα». Κύριο χαρακτηριστικό αυτού του αγώνα είναι –και ήταν πάντοτε– η έλλειψη κάθε είδους πανουργίας. Αντιθέτως, η φανερή ή κρυφή προσποίηση, ο δόλος και τα κάθε είδους τεχνάσματα και στρατηγήματα αποτελούν τα κυρίαρχα συστατικά καθενός (απολύτως καθενός) παιχνιδιού.

Δεν είναι προσβλητικό αυτό. Το παιχνίδι δεν απολείπει από κανέναν άνθρωπο (όπως και από πολλά άλλα θηλαστικά). Είναι ένστικτο και εμπεριέχεται στην ανθρώπινη ψυχή, πράγμα που σημαίνει ότι και ποτέ να μη διδάξεις στους νέους κανενός είδους παιχνίδι, οι άνθρωποι πάντοτε θα εφευρίσκουν αμέτρητα είδη παιχνιδιών, και θα παίζουν. Ενώ ο αθλητισμός δεν είναι ένστικτο, είναι ένα κορυφαίο ελληνικό πολιτισμικό δημιούργημα που εάν δεν διδαχθεί, ουδείς δύναται να μετάσχει σ’ αυτό!

Την εποχή που ο κ. Χρ. Γιανναράς (επιφυλλίδα της «Καθημερινής» 8.7.2018) ήταν στο Γυμνάσιο, αλλά και επί πολλά χρόνια πριν και μετά, το ποδόσφαιρο ήταν απολύτως απαγορευμένο στις αυλές τών σχολείων και οι ποδοσφαιριστές χαρακτηρίζονταν «αλήτες». Ταυτόχρονα οι γυμναστές μάς δίδασκαν κατ’ αποκλειστικότητα αγωνίσματα όπως τρέξιμο, άλματα και ρίψεις. Δυστυχώς, σήμερα, δεν είναι μόνο ότι τα ξεχάσαμε όλα αυτά, αλλά, αλίμονο, εξευρωπαϊστήκαμε τόσο πολύ, ώστε να θεωρούμε πλέον το ποδόσφαιρο (όπως και κάθε άλλου είδους παίγνιο) αθλητισμό!

O tempora, o mores!

Θεμος Γκουλιωνης, Οφθαλμίατρος, Ναύπλιον

Timeo Danaos... και Δικαιοσύνη

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της έγκριτης εφημερίδας σας της 3ης Αυγούστου δημοσιεύθηκε η είδηση δώρο της κυβέρνησης σε δικαστικούς, που η δημοσιογράφος Εύα Καραμανώλη, τη λέξη δώρο την έθεσε και ορθώς εντός εισαγωγικών. Διαβάζοντας την είδηση θυμήθηκα τον γνωστό στίχο του Βιργιλίου Timeo Danaos et dona ferentes, δηλαδή φοβού τους Δαναούς και τα δώρα που φέρνουν, αναφερόμενος στον Δούρειο Ιππο. Τα δώρα συνίστανται στην αύξηση των θέσεων των αντιπροέδρων του Α.Π. και του ΣτΕ, ως και τη μείωση του χρόνου παραμονής στον βαθμό του αρεοπαγίτη ή συμβούλου του ΣτΕ κατά ένα χρόνο από τρία σε δύο έτη για να αποκτήσει κάποιος δικαίωμα προαγωγής.

Οι θέσεις των αντιπροέδρων του Α.Π. πρέπει να είναι τουλάχιστον ένδεκα, αν δεν έχω χάσει τον λογαριασμό, οι δε κενές πέντε. Το 1966, που έγινα δικαστής, ήταν μόνο δύο. Ο αντιπρόεδρος του Α.Π. προεδρεύει ενός τμήματος του Αρείου Πάγου, που αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι με τις διαφορετικές συνθέσεις εννέα και κατευθύνει τους δικαστές του τμήματος, ως πλέον έμπειρος. Η κυρία εργασία και πλέον αποφασιστική των ανωτάτων δικαστηρίων με την ερμηνεία που δίδουν στους νόμους, γίνεται στα τμήματα, οι δε ολομέλειες των ανωτάτων δικαστηρίων ασχολούνται μόνο με πολύ σοβαρές υποθέσεις κυρίως συνταγματικού περιεχομένου. Η εργασία και η σκέψη του ακυρωτικού δικαστή είναι τελείως διαφορετική από τον δικαστή της ουσίας και ο νέος αρεοπαγίτης χρειάζεται τουλάχιστον δύο χρόνια να αποβάλει την ουσιαστική κρίση και να αποκτήσει την του ακυρωτικού δικαστή, συνεπώς με μόνη υπηρεσία δύο ετών κάποιος δεν είναι αρκετά ώριμος να ασκήσει καθήκοντα αντιπροέδρου Α.Π. 
Λεανδρος Τ. Ρακιντζης, Αρεοπαγίτης ε.τ.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ