Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Περί συνδικαλισμού και οικονομίας

Κύριε διευθυντά
Διάβασα στην έγκριτη εφημερίδα σας, και συγκεκριμένα στο φύλλο της 16ης Σεπτεμβρίου 2018, το άρθρο του κ. Ανδρέα Δρυμιώτη με τίτλο «Παλιές και νέες συνδικαλιστικές ιστορίες», όπου γινόταν παράθεση συγκεκριμένων συνδικαλιστικών δράσεων (περασμένων ετών αλλά και σημερινών), τις οποίες ο αρθρογράφος, λίγο-πολύ, κατέληγε να τις χαρακτηρίσει ως απόδειξη για το ότι στη χώρα μας υπάρχει ένα ιδιότυπο καθεστώς κομμουνιστικής Σοβιετίας!

Παρότι θα μπορούσα να κατανοήσω (στο πλαίσιο της ανοχής) μερικές ακραίες εκφράσεις στην επιχειρηματολογία του κ. Δρυμιώτη, ομολογώ ότι μου είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατον να αντιληφθώ το εύρος των επιδιώξεών του και, κυρίως, το σε τι συμπέρασμα θέλει να καταλήξει.

Διότι εάν καλώς αντιλήφθηκα από τα γραφόμενά του, για όλα τα κακώς κείμενα που συμβαίνουν στη χώρα μας φταίνε οι συνδικαλιστές και το συνδικαλιστικό κίνημα (άρα κατά επέκταση και οι εργαζόμενοι που τους εκλέγουν), οπότε φαντάζομαι ότι η τελική του πρόταση είναι (την οποία, όμως, δεν την εκφράζει, τουλάχιστον φανερά), πρώτον, η κατάργηση του συνταγματικού δικαιώματος του «συνδικαλίζεσθαι», όπως αυτό προσδιορίζεται από το άρθρο 23 του Συντάγματός μας και, δεύτερον, η κατάργηση –ή ο «ευνουχισμός», θα λέγαμε καλύτερα– του λεγόμενου συνδικαλιστικού νόμου, δηλαδή του 1264/1982, ο οποίος προσδιορίζει το εύρος και το πλαίσιο αυτού του ανθρώπινου και πολιτικού δικαιώματος, που στοιχειωδώς πρέπει να έχει και να ασκεί κάθε εργαζόμενος σε μια φιλελεύθερη και δημοκρατική πολιτεία, όπως είναι πιστεύω και η δική μας.

Αλλωστε, το δικαίωμα αυτό έχει κατοχυρωθεί μόνο σε φιλελεύθερες κοινωνίες, αφού για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα είναι μόνιμος φόβος (βλ. την περίπτωση του συνδικάτου «Αλληλεγγύη» στην Πολωνία). Οπότε, οφείλω ως αιρετός εκπρόσωπος εργαζομένων να επισημάνω ότι ο συνδικαλισμός, για την Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία, είναι βασικός θεσμός του πολιτεύματος και όχι μορφή παρενέργειας φαρμάκου, που απλά την ανεχόμαστε. Κι όπως συμβαίνει και με το πολιτικό μας σύστημα που βιώνει όλα εκείνα τα στάδια ενηλικίωσής του, από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, έτσι και το συνδικαλιστικό μας κίνημα ενηλικιώνεται και ωριμάζει (ενδεχομένως και βιαίως), όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια της κρίσης.

Γι’ αυτό και θα ανέμενα από τον κ. Δρυμιώτη, αντί να δείχνει ως κύριο υπαίτιο των δεινών του λαού μας το συνδικαλιστικό κίνημα (και διά μέσου αυτού, τους εργαζόμενους της χώρας), να προέβαλλε την κριτική του σκέψη χωρίς αφορισμούς και μηδενισμούς, καθώς δείχνει να λησμονεί ότι η βελτίωση της θέσεως των εργαζομένων, στα χρόνια της μεταπολίτευσης, δεν προέκυψε ούτε από τύχη ούτε προφανώς λόγω της καλής θέλησης της εργοδοσίας.

Ευελπιστώ, σε κάποιο επόμενο άρθρο του, να κάνει μια θετικότερη προσέγγιση του ζητήματος, υπό το πρίσμα όμως της άμβλυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων (που δυστυχώς έχουν οξυνθεί πολύ λόγω οικονομικής κρίσης), προς όφελος των αδυνάμων κι όχι των οικονομικά ισχυρών, που έτσι κι αλλιώς έχουν ενισχύσει υπερβολικά τη διαπραγματευτική τους θέση, λόγω της κατεδάφισης του νομικού πλαισίου στήριξης των εργασιακών σχέσεων.

Αντωνης Νικολοπουλος, Αντιπρόεδρος Ομοσπονδίας Εργαζομένων ΙΚΑ, δημοσιολόγος

Απάντηση

Ομολογώ ότι δεν μπορώ να καταλάβω τον επιστολογράφο. Στο άρθρο μου δεν έκανα καμία κριτική στους εργαζομένους. Εξάλλου και εγώ εργαζόμενος ήμουν για 45 ολόκληρα χρόνια και όχι επιχειρηματίας. Ανέφερα πραγματικές και απολύτως αληθινές συνδικαλιστικές ιστορίες, παλαιές και νέες, ώστε ο αναγνώστης να διαμορφώσει τη δική του άποψη.

Ειδικά για την τελευταία απεργία της ΠΝΟ, ανέφερα τα ανεδαφικά αιτήματά τους για να καταδείξω ότι οι συνδικαλιστές μπορούν πολύ εύκολα να εγείρουν απαιτήσεις οι οποίες είναι αδύνατο να ικανοποιηθούν, με μοναδικό σκοπό την κήρυξη της απεργίας και την ταλαιπωρία όσων εξαρτώνται από την εύρυθμη λειτουργία. Εξακολουθώ να έχω την άποψη ότι στη χρεοκοπία της χώρας συνέβαλε και ο υπερβολικός συνδικαλισμός.

Οταν σε μια χώρα οι μισθοί αυξάνονται (ύστερα από συνδικαλιστικές πιέσεις) δυσανάλογα σε σχέση με την παραγωγικότητα, η χρεοκοπία είναι αναπόφευκτη. Αυτό ακριβώς έγινε από το 1981 και μετά. Επιπλέον, στην Ελλάδα μπορώ να απαριθμήσω πολλές περιπτώσεις επιχειρήσεων οι οποίες έκλεισαν λόγω των συνδικαλιστικών δράσεων (η πλέον χαρακτηριστική είναι η Πιρέλλι) και άφησαν τους εργαζομένους τους στον δρόμο, τους οποίους υποτίθεται ότι υπερασπίζεται ο επιστολογράφος.

Ανδρεας Δρυμιωτης

Τα πριν και τα μετά του δημοψηφίσματος

Κύριε διευθυντά
Τι μας έλεγαν όλα τα γνωστά πολιτικά κέντρα της Ευρώπης και της Αμερικής, αλλά και τα κυβερνητικά στρατόπεδα εδώ στην Ελλάδα και στα Σκόπια, πριν από το δημοψήφισμα σε αυτή τη γειτονική χώρα; Μας έλεγαν ότι από αυτό (το δημοψήφισμα) θα κρινόταν η εγκυρότητα της συμφωνίας των Πρεσπών που έχουν υπογράψει οι Τσίπρας και Ζάεφ.

Μας το ξεκαθάριζαν, ότι αν αυτή τη συμφωνία δεν θα την υπερψήφιζαν οι Σκοπιανοί, δεν θα μπορούσε να ισχύσει. Θα ήταν άκυρη και δεν θα εφαρμοζόταν.

Και έτσι τα Σκόπια θα συνέχιζαν να παραμένουν εκτός της δυτικής συμμαχίας· με ορατό και τον κίνδυνο να μπουν και αυτά κάτω από την πολιτική –και όχι μόνο– επιρροή της Μόσχας. Αυτές ήταν οι πολιτικές και νομικές τοποθετήσεις που έκαναν ενόψει του σκοπιανού δημοψηφίσματος οι διάφοροι πολιτικοί αξιωματούχοι στις δυτικές χώρες.

Μετά όμως τη διεξαγωγή του (του δημοψηφίσματος) και του αρνητικού αποτελέσματος που είχε για τη συμφωνία των Πρεσπών, όλες αυτές οι τοποθετήσεις άλλαξαν. Και τι ακούμε από τους ίδιους αυτούς ανθρώπους;

Ακούμε ότι το σκοπιανό δημοψήφισμα δεν αφορούσε την ουσία αυτής της συμφωνίας. Τότε γιατί έγινε; Για να δώσει στους Σκοπιανούς την ευκαιρία να εκτονωθούν από τα διάφορα προβλήματά τους;

Το συμπέρασμα είναι ότι το δημοψήφισμα υποβαθμίστηκε. Αυτές όμως οι αντιφατικές θεωρίες δεν αντέχουν σε καμιά σοβαρή συζήτηση.

Τακης Σουβαλιωτης, Χαλανδρίτσα Πατρών

Περί αθεΐας, πιστών, και κριτικής

Κύριε διευθυντά
Κάποιοι συνεργάτες της «Καθημερινής», όπως έχουν κάθε δικαίωμα, είναι άθεοι. Η προκείμενη τοποθέτησή τους νομίζω όμως ότι δεν τους δίνει το δικαίωμα να διακωμωδούν τα πιστεύω, τις δοξασίες ή τις ενέργειες πιστών σε θρησκείες.

Πολύ περισσότερο όταν αυτή η άμεση ή έμμεση χλευαστική στάση ασκείται μόνον σ’ ό,τι αφορά πιστεύω ή πρόσωπα του χριστιανισμού δεδομένου ότι για τις άλλες θρησκείες υπάρχει ο κίνδυνος να θεωρηθούν «ρατσιστές», «αντισημίτες» κ.λπ. με ποινικά επακόλουθα.

Ας αγνοήσουν καλύτερα τον χριστιανισμό αφού δεν τους αφορά. Υπάρχουν τόσα άλλα σημαντικά θέματα για να προβάλλουν ελεύθερα τις θέσεις τους...

Διονυσης Κ. Μαγκλιβερας

Να σώσουμε τα ξύλινα σκαριά

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 5/10/2018 διάβασα άρθρο (επιμέλεια Μαργαρίτας Πουρνάρα), το οποίο περιγράφει τον... πόνο μου. Την καταστροφή των παραδοσιακών ξύλινων σκαφών!

Εγώ βέβαια είμαι μεν γιατρός, αλλά ανατράφηκα (και δούλεψα) μέσα σ’ αυτά τα σκάφη!... Χαίρομαι για την πρωτοβουλία σας, συντάσσομαι μαζί σας και θα βοηθήσω όπου και όσο μπορώ, διότι οι χωριανοί μου (είμαι Χιώτης) δεν το ’χουν πιάσει πολύ ζεστά το θέμα (μεγάλη ιστορία).
Συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία όλων όσοι ασχολούνται με το θέμα και εύχομαι καλή συνέχεια και... καλή επιτυχία.

Αναστ. Ι. ΤριπολΙτης, Ιατρός, ολίγον ψαράς και ναυτικός, και ενεργός πολίτης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ