Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Σοφία Βέμπο η φωνή της νίκης

Κύριε διευθυντά
Ηταν  11 Μαρτίου του 1978. Η Ελλάδα συγκλονίστηκε με τον θάνατο της Σοφίας Βέμπο, της τραγουδίστριας που με τη φωνή της είχε συνδεθεί με τον πόλεμο της Αλβανίας, αφού μέσα από τα τραγούδια της έδινε  κουράγιο όχι μόνον στα μαχόμενα Ελληνόπουλα στα βουνά της Βορείου Ηπείρου αλλά και στον ανήσυχο αλλά περήφανο λαό στα μετόπισθεν. Μέχρι τη στερνή της ώρα έμενε με τον άνδρα της, τον καλλιτέχνη και στιχουργό Μίμη Τραϊφόρο, σε ένα διαμέρισμα στην οδό Στουρνάρη.

Το τραγικό νέο κυκλοφόρησε αστραπιαία. Η Σοφία Βέμπο πέθανε στα 68 χρόνια της από εγκεφαλικό επεισόδιο και ένας ολόκληρος λαός σε μία τεράστια πομπή πόνου και οδύνης συνόδευε το φέρετρο με τη γαλανόλευκη που σκέπασε για τελευταία φορά ένα θρύλο. Τα λιγοστά στεφάνια προέρχονταν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Τσάτσο, τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Κυπριανού.

Ο Τραϊφόρος που έγραψε  ένα βιβλίο για τη ζωή της, σημείωνε με παράπονο ότι κανένας άλλος ηγέτης και κανένα άλλο κόμμα δεν θυμήθηκε να ρίξει ένα λουλούδι στο φέρετρό της και ακόμη υπογράμμιζε ότι την ίδια ανάλγητη αδιαφορία επέδειξαν και οι διάφοροι «κουλτουριάρηδες» και δήθεν «αντιστασιακοί» καλλιτέχνες. Εγραφε: «Μία τραγουδίστρια, Εκείνη, μία γυναίκα καθημερινή, γυναίκα του λαού, στάθηκε η Σημαία και η Σάλπιγγα του Πολεμιστή! Το γλυκό νανούρισμα των ξάγρυπνων μετόπισθεν…» Γιατί αυτό πέτυχε η τρομερή φωνή της. Αγκάλιασε σύνορα και μετόπισθεν. Μας εξίσωσε. Μας έκανε ΕΝΑ. Μας έδενε. Μας αναπτέρωνε…

Εκτός από τα πολεμικά τραγούδια, ανάμεσα στα οποία είναι και εκείνο το γνωστό «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά, που σκληρά πολεμάτε», έγραψε τα «Χωριό μου χωριουδάκι μου», «Ο άνθρωπός μου», «Λόντρα Παρίσι», «Αθήνα και πάλι Αθήνα», «Ταμπακέρα» και πολλά άλλα.

Χάρης ΧαραλαμπΙδης, Τέως πρόεδρος Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών, Παλ. Φάληρο


«...Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ’ αερόπλανα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το ’χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως...» – από «Το Αξιον Εστί», Οδυσσέας Ελύτης. Στη φωτογραφία, Ελληνες στρατιώτες της 10ης Μεραρχίας προχωρούν σε συνάντηση μάχης των επιτιθεμένων Ιταλών. Το ημερολόγιο έγραφε 16 Νοεμβρίου 1940.

Οι λογχισμένοι εχθροί είχαν κρουσταλλιάσει, βρέθηκαν ολόρθοι ακόμα μετά τη μάχη

Κύριε διευθυντά
Καθώς πλησιάζουν οι μέρες της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940, καλό είναι να γυρίζουμε λίγο σ’ εκείνο το παρελθόν και να αντλούμε διδάγματα που ίσως να είναι χρήσιμα για τις σημερινές μας δυσκολίες. Πηγές υπάρχουν. Πολλές καλές, άλλες εμπαθείς και ψευδεπίγραφες, κάποιες αγέρωχα - αλλά συναισθηματικά όχι αμέτοχες-αντικειμενικές, όπως για παράδειγμα η απαράμιλλη «Ελληνική εποποιία 1940-41» του Αγγελου Τερζάκη. Αποτελεί αληθινό εντρύφημα για τους παλιούς και βάφτισμα σε κολυμβήθρα γνήσιου πατριωτισμού για τους νεότερους. Ας επιτραπεί η επιλογή μιας μόνο σελίδας.

Ο Τερζάκης αποφεύγει να συνδέσει τα γεγονότα με τη δράση συγκεκριμένων προσώπων. Ισως γιατί θέλει να μείνει ακέραιη η αίσθηση της καθολικότητας του αγώνα και το δάφνινο στεφάνι να πάει στο σύνολο λαού και ηγεσίας, που σε μια ιστορική στιγμή άγγιξαν μαζί τις κορφές της δόξας.

Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις που τα πράγματα τον υποχρεώνουν να τα πει με το όνομά τους. Δεν μπορεί να αγνοήσει την περίπτωση του στρατηγού Κατσιμήτρου, διοικητού της VIII Μεραρχίας στο Καλπάκι, χάρις στις ηγετικές πρωτοβουλίες του οποίου, παρά τις αμφιβολίες του Γενικού Στρατηγείου, αντιμετωπίστηκε και τελικά αποκρούστηκε και ανατράπηκε η ιταλική επίθεση. Δυο άλλες περιπτώσεις αφορούν τον στρατηγό Μουτούση, διοικητή της XIII Μεραρχίας και τον Μπασιάκο, διοικητή του 31ου Συντάγματος, έφεδρο εκ μονίμων αντισυνταγματάρχη. Ο πρώτος, έφτασε έφιππος μέχρι τη βάση εξορμήσεως, όπου διαπίστωσε τον κάματο μιας ελληνικής επίθεσης. Γράφει ο Τερζάκης: «Ο στρατηγός αγρίεψε, γύρισε στον υπασπιστή του συντάγματος: - Κύριε υπασπιστά! Τη σημαία! Να έρθει εδώ. Κι όλοι οι σαλπιγκταί του συντάγματος να σημάνουν έφοδο. Ηρθε η σημαία, ξεδιπλώθηκε. Στο πεδίο της μάχης η σημαία είναι κάτι δραματικά ιερό, σαν τη θεία μετάληψη, βουβή αλλά ακατανίκητη έκκληση της πατρίδας [...]». Η εύλογη στενότητα του χώρου δεν επιτρέπει εκτενέστερη παράθεση του συνταρακτικού κειμένου. Πάντως, με βολές κανονιού τις οποίες έκανε ο ίδιος ο στρατηγός κρίθηκε μια μάχη αποφασιστικής σημασίας και κατελήφθη το Πόγραδετς. Αλησμόνητη στην τραγικότητά της είναι η περίπτωση Μπασιάκου- μια αυθεντική «καρτ ποστάλ» από το μέτωπο, σταλμένη από την Ιστορία για να τη βλέπουν οι άνθρωποι κάθε εποχής και να καταλαβαίνουν τι θα πει πόλεμος. Οπως εξιστορείται το περιστατικό από τον Αγγελο Τερζάκη, ο αντισυνταγματάρχης Μπασιάκος επικεφαλής μιας παράτολμης καταδρομικής ενέργειας, υπό συνθήκες απάνθρωπης παγωνιάς, κατέλαβε το κρίσιμο ύψωμα 1532, όπου, «μετά τη μάχη βρέθηκαν στρατιώτες Ελληνες και Ιταλοί λογχισμένοι μεταξύ τους, ολόρθοι ακόμα. Η παγωνιά τους είχε κρουσταλλιάσει σε συμπλέγματα μελανιασμένα».

Γεράσιμος Μιχαήλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Ενα παιδί της Κατοχής μιλάει για τον ΕΕΣ

Κύριε διευθυντά
Δεν εκπλαγήκαμε, γιατί τον τελευταίο καιρό οι δυσάρεστες εκπλήξεις κατάντησαν καθημερινό φαινόμενο στην Ελλάδα, διαβάζοντας πως ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός (ΔΕΣ) έδωσε τελεσίγραφο στον ελληνικό να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητές του (αλλαγή καταστατικού και άνοιγμα για νέα στελέχη) και στη συνέχεια τον απέβαλε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ερυθρών Σταυρών! Ετσι εκτός από το ηθικό ράπισμα θα διακοπεί και η τόσο αναγκαία, γι’ αυτό τον καιρό, χρηματοδότηση!

Και να σκεφθεί κανείς πως ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός (Ε.Ε.Σ.) από την ίδρυσή του το 1877 προσέφερε πλείστες και άριστες υπηρεσίες στη χώρα, στον πόλεμο και στην ειρήνη, ήταν πάρα πολύ κοντά στον ελβετικό που πάντοτε βοηθάει την πατρίδα μας.

Εμείς οι παλιοί, τα παιδιά της Κατοχής δηλαδή, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ με τι πείνα και λαχτάρα περιμέναμε (τη ζοφερή εκείνη εποχή που «...τα σκίαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά»)  στο συσσίτιο του ΕΕΣ τα μπιζέλια ή το χυλό από καλαμποκάλευρο. Βλέπαμε τις εθελόντριες αδελφές και τους ανθρώπους του ΕΕΣ σαν φύλακες αγγέλους! Και ήταν γιατί φύλαγαν κυριολεκτικά το καζάνι από τους «επιτήδειους» που έκλεβαν τα μισοβρασμένα όσπρια, τα στεγνώνανε στον ήλιο και τα πουλούσαν στη μαύρη αγορά! Υπήρχε μάλιστα και σχετικό τραγουδάκι: «Θα πάω να το πω / στον Ερυθρό Σταυρό / πως είσαστε συνέταιροι κι δυο / Εσύ με το ρολό που κλέβεις το χυλό / και κάνεις παπουτσάκι με φελλό».

Υπενθυμίζεται πως παλιότερα πρώτες βοήθειες στην Αθήνα παρέχονταν από το μοναδικό σταθμό του ΕΕΣ που βρισκόταν στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου και τα αυτοκίνητά του μεταφοράς ασθενών τα ονομάζουμε... «πρωτο-βοηθειά!»

Και κλείνοντας υπογραμμίζεται ότι οι Ελληνες ναυτικοί θα είναι πάντα ευγνώμονες στον ΕΕΣ για την ιατρική βοήθεια που τους παρείχε, παρά τις πενιχρές τηλεπικοινωνιακές συνθήκες της εποχής εκείνης, όταν ταξίδευαν στους ωκεανούς.

Ευελπιστούμε πως οι «οι δύο Ερυθροί Σταυροί» θα τα βρουν τελικά μεταξύ τους κι ακόμη θα ξεκαθαρίσει ο δικός μας από τα δικαστήρια και μέσα από τους κόλπους του ΔΕΣ και δικαιωμένος από την ελληνική δικαιοσύνη θα συνεχίσει αλλά επαυξημένα το ανθρωπιστικό του έργο!

Φρίξος Δημου, Πλοίαρχος Ε.Ν.

Για τα πεπραγμένα του Ιωάννη Μεταξά

Κύριε διευθυντά
Η «τρόικα» της 21ης Απριλίου δεν συγκρίνεται με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Επιβλήθηκε με απάτη, το Ραδιόφωνο μετέδιδε την «κυβερνητική» ανακοίνωση: «Αναστέλλονται τα άρθρα του Συντάγματος», όταν ο πρωθυπουργός Κανελλόπουλος ήταν κρατούμενος. Μας οδήγησε στην τραγωδία της Κύπρου και στο φιάσκο της επιστράτευσης του 1974. Ενώ ο Μεταξάς ανέλαβε την εξουσία με την πλειοψηφία της Βουλής (240 ψήφοι). Αλλο τώρα πώς πολιτεύτηκε ύστερα. Για πολλά υπέρ του Μεταξά έχει δίκιο ο κ. Λιναρδάτος, αλλά γιατί τα εισαγωγικά στο καθεστώς, ως «δικτατορία» («Κ» 29/9/18 σ. 8); Αν ήταν καλό ή κακό πολίτευμα, να το συζητήσουμε, αλλά σίγουρα ήταν έξω από το «δημοκρατικό τόξο». Βεβαίως και πήρε φιλολαϊκά μέτρα, όλες οι δικτατορίες προσπαθούν να κερδίσουν την «αγάπη» του λαού. Και ο Παπαδόπουλος με μιας μορφής «σεισάχθεια» καλόπιασε τους αγρότες. Λέγεται ότι ο Μεταξάς «ίδρυσε το ΙΚΑ». Απλώς με το Ν.Δ. 694/1937 «περί αυθεντικής ερμηνείας...» του Ν. 6298/1934, ενίσχυσε στελεχικά και οικονομικά το Ιδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Προετοίμασε ηθικά και υλικά τον λαό για τον πόλεμο (μην ξεχνάμε το πουρκουά, pour qui et pourquoi, για ποιον και γιατί;). Και την απάντηση που έδωσε στο τελεσίγραφο του πρέσβη της Ιταλίας, χαράματα της 28ης Οκτωβρίου, που ζητούσε ελεύθερη διάβαση των στρατευμάτων από το ελληνικό έδαφος. Λένε μερικοί πως το «Οχι» το είπε ο λαός. Ωστόσο, δικό του το «Alors c’ est la guerre» (αυτό σημαίνει πόλεμο) που έμεινε ως «Οχι». Αν έλεγε «Ναι», υπήρχε καμία οργανωμένη δύναμη το «Οχι» να το κάνει «Ναι»; Μια σημαντική προσφορά του Μεταξά, που δεν αναφέρεται συχνά, καθιέρωσε βραβεία για τους αριστούχους μαθητές (40 δρχ., ήταν το 1949) και νυχτερινά σχολεία για τους αγράμματους ενήλικες. Η φοίτηση ήταν υποχρεωτική ανεξαρτήτως ηλικίας, και με τον χωροφύλακα! Μόνο οι πολύτεκνες μητέρες μπορούσαν να απαλλαγούν από την καθημερινή φοίτηση. Τότε πολλοί πρόσφυγες εκ Μικράς Ασίας και γηγενείς στις «Νέες χώρες» έμαθαν να γράφουν και να διαβάζουν στοιχειωδώς. Και ήταν ευτυχείς που μπορούσαν να διαβάζουν τα γράμματα των παιδιών τους στον στρατό.

Ιορδανης Β. Παπαδοπουλος, Μαθηματικός, Κόκκινο Λιμανάκι Ραφήνας

Το ελληνικό «Οχι» υπέρ βωμών και εστιών

Κύριε διευθυντά
Το ιστορικό «Οχι» που εβροντοφώνησε προς τους Ιταλούς επιδρομείς διά στόματος του πρωθυπουργού Ιωάννου Μεταξά ο ελληνικός λαός, έγινε παιάνας και έφθασε απ’ άκρη σ’ άκρη της πατρίδος μας. Το «Οχι» της 28ης Οκτωβρίου 1940 θα μείνει φωτεινό μετέωρο στους αιώνες για να δείχνει στους λαούς όλου του κόσμου το δρόμο προς την Ελευθερία.

Το αποφασιστικό «Οχι» των Ελλήνων, που απηχούσε την ομόθυμη απόφαση ολοκλήρου του περιουσίου έθνους μας να αγωνισθή μέχρις εσχάτων, υπέρ βωμών και εστιών, εστηρίχθη στην αδάμαστη ελληνική ψυχή που ανέκαθεν αγωνίζεται για τα αθάνατα ιδανικά της φυλής.

Ο ελληνικός λαός σαν ένας άνθρωπος, από την πρώτη στιγμή, ετάχθη με πρωτοφανή ενθουσιασμό υπό τις σημαίες, μνήμων του υπερτάτου καθήκοντος προς την κινδυνεύουσαν πατρίδα. Σύμπας ο ελληνισμός αντιμετώπισε την απρόκλητη ιταλική επίθεση με αποφασιστικότητα, ψυχραιμία, σύνεση και μεγαλοψυχία.

Ο αγώνας του 1940 – 1941 ήταν άνισος, διότι η Ιταλία διέθετε υπέρτερο στρατό με άφθονο και σύγχρονο οπλισμό, μηχανοκίνητα μέσα και πολλά αεροπλάνα. Παρά ταύτα, η Ελλάς πλεονεκτούσε, διότι πολεμούσε με υψηλό ψυχικό φρόνημα, ανδρεία και ηρωισμό και επιπλέον τούτων είχε το δίκαιο με το μέρος της και τη βοήθεια του Θεού. Ενα εξάμηνο κράτησε ο αγώνας επάνω στα χιονοσκεπή βουνά της Βορείου Ηπείρου και της Αλβανίας. Με την πολεμική ιαχή «Αέρα» οι γενναίοι στρατιώτες μας έτρεπαν σε επαίσχυντη και άτακτη φυγή τον εχθρό και εχάριζαν στη Χειμάρρα, στην Κορυτσά, στο Αργυρόκαστρο και στους Αγίους Σαράντα την πολυπόθητη ελευθερία. Γενικά η λαμπρή νίκη των Ελλήνων του 1940 – 1941, καίτοι πέρασαν από τότε 78 έτη, διατηρεί αναλλοίωτο τον θρύλο, τη δόξα του και, όταν το θυμόμαστε, αισθανόμαστε ότι το ζούμε για μία ακόμη φορά. Την ένδοξη ημέρα της 28ης Οκτωβρίου 1940 πρέπει να την εορτάζουμε εμείς οι Ελληνες με τον πλέον λαμπρό τρόπο.
Τιμώντες και μεγαλύνοντες τους υπέρ πατρίδος ηρωικώς αγωνισαμένους και ευκλεώς πεσόντας αδελφούς μας, ραίνουμε διά δακρύων τους πελώριους βωμούς της ανεξάντλητης ελληνικής θυσίας και στεφανώνουμε διά της πανελληνίου ευγνωμοσύνης τους τάφους των, διαβεβαιούντες αυτούς ότι δεν θα παύσουμε αγωνιζόμενοι μέχρι της εκπληρώσεως των προαιωνίων εθνικών μας πόθων. 

Κωνσταντίνος Β. Χιωλος, Διδάκτωρ Νομικής, επίτιμος δικηγόρος

Το ξέσπασμα του Β΄ Π. Π. και το εμπόριο

Κύριε διευθυντά
Ασφαλώς τα αίτια του Β΄ Π.Π. είναι περισσότερα από ένα. Κατά τον αείμνηστο Γ. Ν. Θεοφάνους «Υπάρχει όμως ένα αίτιο που συνέβαλε αποφασιστικά στην έκρηξη του πολέμου. Και το αίτιο αυτό είναι η κατάρρευση του παγκοσμίου εμπορίου και η περιχαράκωση των μεγάλων βιομηχανικών χωρών, όπου η είσοδος κάθε τρίτου αντιμετωπιζόταν με δασμολογικά τείχη».

Ο Νόμος αυτός είναι ο Νόμος Smoot-Hawley, που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο το 1930 και κατήργησε στην πράξη την ελευθερία του διεθνούς εμπορίου, υψώνοντας δασμολογικά τείχη για την προστασία των προϊόντων των ΗΠΑ. Αυτό οδήγησε τις άλλες χώρες να υψώσουν και αυτές δασμολογικά τείχη, για να προστατεύσουν τα προϊόντα τους, με αποτέλεσμα να εμποδίζονται οι εξαγωγές προϊόντων των ΗΠΑ και να καταρρεύσει το διεθνές εμπόριο.

Θεωρεί ακόμα ο Γ.Ν. Θεοφάνους στην ενδιαφέρουσα μελέτη του, δημοσιευμένη στο μηνιαίο περιοδικό ΙΣΤΟΡΙΑ τ. Απριλίου 2002, ότι η κατάργηση του ελεύθερου εμπορίου μεταξύ των χωρών είναι το πρώτο βήμα προς τον πόλεμο.

Ετσι, το κείμενο του Ελληνα δημοσιολόγου καθίσταται άκρως επίκαιρο, μια και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντ. Τραμπ επιχειρεί να προστατεύσει δασμολογικά τα προϊόντα της χώρας του. Ασφαλώς το κείμενό του αξίζει τη μελέτη των οικονομολόγων και την προσοχή του πολιτικού κόσμου.

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Λέλα Καραγιάννη, ηρωίδα και μάρτυρας

Κύριε διευθυντά
Η ιστορία της Λέλας Καραγιάννη είναι ένα κομμάτι από τη μεγάλη ιστορία των ηρώων μιας σιωπηλής στρατιάς, που έδρασαν στα τέσσερα χρόνια της Κατοχής κάτω από αφόρητη τρομοκρατία πολεμώντας κρυφά και σιωπηλά έναν εχθρό πανίσχυρο και κτηνώδη. Εργάσθηκαν μαρτύρησαν, πολλοί έδωσαν και το αίμα τους ακόμα, προσφέροντας έτσι ο καθένας από ένα λιθαράκι για το κτίσιμο του οικοδομήματος της νίκης των ηνωμένων εθνών του φωτός και της ελευθερίας. Το κομμάτι αυτό είναι η ιστορία μιας Ελληνίδας, μιας μητέρας επτά παιδιών, απλής και ήσυχης νοικοκυράς μέχρι της τελευταίας ευτυχισμένης ημέρας του παρελθόντος που μεταβλήθηκε σε ηρωίδα. Εδωσε ό,τι είχε στον αγώνα. Υπάρχοντα, σύζυγο, παιδιά και στο τέλος την ίδια της τη ζωή.

Είναι η ιστορία της Λέλας Καραγιάννη, της δυναμικότερης γυναικείας μορφής της ελληνικής σιωπηλής στρατιάς και των μελών της ομάδος της, ενός ομίλου ανθρώπων από όλα τα κοινωνικά στρώματα που εργάσθηκαν μαζί της με την ίδια αυταπάρνηση και την ίδια ανιδιοτέλεια όπως και η θρυλική τους αρχηγός, διότι όλη η κολοσσιαία κι επικίνδυνη αυτή εργασία έγινε χωρίς ποτέ να επιβαρυνθεί καμιά απολύτως ελληνική και ξένη υπηρεσία με οποιονδήποτε χρηματικό ποσόν.

Διαφέρουν μεταξύ τους σε μόρφωση, σε κοινωνική θέση, σε περιουσία, αλλά είναι όλοι ίσοι στην ευγένεια χαρακτήρος και στην αγάπη τους προς την πατρίδα.

Χ. Χ.

Η ανεξαρτησία, το «Οχι» και οι εορτασμοί

Κύριε διευθυντά
Παρακολουθώ τον προβληματισμό που αναπτύσσεται σχετικά με το αν οι δύο εθνικές εορτές μας θα έπρεπε να αφορούν την ανεξαρτησία της χώρας μας από τον τουρκικό ζυγό το έτος 1828 και τον τερματισμό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη στις 9.5.1945.
Από μια σύντομη αναζήτηση στο διαδίκτυο προκύπτει ότι μια εθνική επέτειος αφορά συχνότερα την ανεξαρτησία (185 περιπτώσεις) και σπανιότερα την απελευθέρωση της χώρας ή μία επανάσταση (περί τις 40 περιπτώσεις). Σε ολιγάριθμες περιπτώσεις, όπως της χώρας μας, του Μεξικού και της Ρωσίας, εορτάζεται η έναρξη της επανάστασης. Οσον αφορά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, γενικά στην Ευρώπη εορτάζεται ή η απελευθέρωση των χωρών από τα ναζιστικά στρατεύματα ή η συνθηκολόγηση της χιτλερικής Γερμανίας μιας και δεν είναι πολλές οι χώρες που μπορούν να επικαλεσθούν ένα δικό τους, ουσιαστικό και επιτυχημένο, «Οχι» στον εισβολέα τους.

Γνωρίζουμε ότι, λόγω και του προηγηθέντος εμφυλίου πολέμου, μετά το 1826 η Επανάσταση δεν είχε ευοίωνες προοπτικές και, τελικά, η δημιουργία του νεότευκτου Ελληνικού κράτους οφειλόταν σε σημαντικό βαθμό στην άμεση εμπλοκή των τότε τριών μεγάλων δυνάμεων. Οσον αφορά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, ο εορτασμός της δεν θα ήταν τόσο δόκιμος για μια χώρα απελευθερωμένη από τον Οκτώβριο 1944 και με μικρή περαιτέρω συμμετοχή στις συμμαχικές επιχειρήσεις. Αντίθετα, μπορούμε να θεωρούμε ότι η κήρυξη της Επανάστασης του 1821 και το «Οχι» του 1940, όπως και οι επιτυχίες που τα ακολούθησαν οφείλονταν στους προγόνους μας, κάποιοι από τους οποίους, οι νεώτεροι μαχητές της Αλβανίας, βρίσκονται ακόμη εν ζωή.

Δημ. Χατζηδάκης, Δρ Χημικός Μηχανικός, Αθήνα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ