Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Σπουδαία, «ανώνυμα» πρόσωπα του ΕΣΥ

Κύριε διευθυντά
Επειδή είναι πολύ του συρμού να κατηγορούμε και να ονειδίζουμε την κατάσταση της παροχής δημόσιων υγειονομικών υπηρεσιών στη χώρα μας και επειδή «δίκαιον εστί το αποδιδόναι ενί εκάστω το ίσον, το προσήκον», αισθάνομαι την υποχρέωση να αναφέρω ότι, ευρεθείς στην ανάγκη να δεχθώ τις υπηρεσίες αυτές από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του Κέντρου Υγείας Τσοτυλίου και ακολούθως του Γενικού Νοσοκομείου Καστοριάς, έτυχα συγκινητικά πρόθυμης και ευγενικής συμπεριφοράς, πλήρους δε, τέλειας και αποτελεσματικής περίθαλψης.

Νομίζω ότι όσο χρειάζεται να επισημαίνονται και να ελέγχονται οι αδυναμίες και οι παραλείψεις, άλλο τόσο πρέπει να αναδεικνύονται και να επαινούνται τα καλά παραδείγματα. Ελπίζω η «Κ», πάντοτε συμπράττουσα σε αγαθούς σκοπούς, να φιλοξενήσει τον παρόντα δίκαιο έπαινο.

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Μια ιστοριογραφική αναδρομή (2004-2009)

Κύριε διευθυντά
Οι καλοκαιρινές διακοπές συνήθως μας προσφέρουν χρόνο προς ανάγνωση βιβλίων. Είχα την τύχη να προμηθευτώ από τη βιβλιοθήκη μου το πόνημα του Μανώλη Κοττάκη «Καραμανλής off the record».

Mετά την ουσιαστική ολοκλήρωση μελέτης που έκανα της ιστοριογραφίας Κοττάκη, σας βεβαιώνω ότι αισθάνθηκα ιδιαίτερα προδομένος από τον ίδιο μου εαυτό για τον τρόπο που συνεκτιμούσα τότε (2004-2009) τη διακυβέρνηση της χώρας από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Παρασύρθηκα, όπως σχεδόν όλοι οι Ελληνες, παρακολουθώντας τις βίαιες επιθέσεις των ΜΜΕ, των αναρχικών κουκουλοφόρων ημεδαπών και αλλοδαπών. Συνέπλεε βίαια το σύνολο των πολιτικών αντιπολιτευόμενων σχηματισμών κατά της κυβέρνησης, συμπαρατασσόμενο ίσως και σε αγαστή συνεργασία, καθώς προκύπτει από τα κείμενα του βιβλίου, με τα διάφορα τότε υπάρχοντα υπόγεια αλλοδαπά κέντρα.

Αξιότιμε κύριε διευθυντά, παρόλο που ήμουν βασικό στέλεχος της Ν.Δ., με προβλημάτιζε πάντα σοβαρά η διακυβέρνηση της χώρας, εκείνη τη διακυβερνητική περίοδο Καραμανλή. Η ανάγνωση και η πραγματική μελέτη των ιστορικών πλέον στοιχείων που λεπτομερώς περιγράφονται στο βιβλίο του κυρίου Κοττάκη, καθώς και ουδέποτε διαψεύσθηκαν από κανένα εμπλεκόμενο, αποκατέστησαν την πολιτική μου θεώρηση και εμπειρία για την αντικειμενική αλήθεια εκείνων των χρόνων. Προς τούτοις είμαι ευγνώμων ως Ελλην πολίτης προς τον συγγράψαντα το σπουδαίο αυτό πόνημα.

Η μελέτη αυτού του ιστοριογραφήματος εκτιμώ ότι αναδεικνύει πραγματικά τα αντεθνικά και βρώμικα παιχνίδια εκείνης της εποχής. Μια συγκυρία που σκόπιμα δημιουργήθηκε από τους Δυτικούς μας φίλους και συμμάχους εξαιτίας της σοβαρής και υπεύθυνης εξωτερικής πολιτικής Καραμανλή. Κυρίως όταν και ξεχείλισε για αυτούς το ποτήρι μετά το βέτο Καραμανλή στον Τζορτζ Μπους για το Σκοπιανό! Ισως τότε θα έπρεπε ο Κώστας Καραμανλής να διαμορφώσει ερντογάνια φιλοσοφία κάποιας προς Ανατολάς πολιτικής, όπως και του επροτείνετο. Ο πρωθυπουργός τότε, ενεργώντας πολιτικά, εθνικά ψύχραιμα, απέρριψε τις όποιες είχε προτάσεις!

Δεδομένου ότι μετά τις αποκαλύψεις Κοττάκη δεν δημοσιοποιήθηκε καμιά διαμαρτυρία ή και διάψευση, με προβληματίζει γιατί κανείς από τους τότε ηγέτες της αντιπολίτευσης δεν ζήτησε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, λογω της ζημιάς που υπέστη από τότε η χώρα, οπως ήταν οι κ. Καρατζαφέρης, Αλαβάνος, Τσίπρας, Παπανδρέου. Η μόνη ηγέτις που μίλησε δημόσια και υπεύθυνα για τα πραγματικά υπόγεια αίτια των καταστροφών υπήρξε η κυρία Αλέκα Παπαρήγα, προς την οποία έστω και καθυστερημένα  οφείλουμε ευγνωμοσύνη.

Αξιότιμε κύριε διευθυντά, εκτιμώ ότι το ως άνω πόνημα αποτελεί ιστορικό ντοκουμέντο, το οποίο η έγκριτος εφημερίδα σας ίσως θα έπρεπε κάποτε να συμπεριλάβει σε κυριακάτικη σας έκδοση, γεγονός που θα προσφέρει καλύτερη γνώση των γεγονότων εκείνης της εποχής.

Κων/νος Γεροντης, Πρόεδρος think tank PAREMVASI

Δυνάμει εμπρηστές ανάμεσά μας

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης στο σχόλιό του που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» του Σαββάτου 17 Αυγούστου αναφέρθηκε στους «εμπρηστές ως κάποια λύση». Λησμόνησε όμως την άλλη συνομοταξία ανόητων νεοελλήνων εμπρηστών, όπως είναι αυτοί που οδηγούν έχοντας το αριστερό χέρι έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου κρατώντας τσιγάρο, καθώς και οι καπνίζοντες μοτοσικλετιστές που η γόπα των τσιγάρων τους θα πεταχθεί στον δρόμο, στα χωράφια και στα δάση, βεβαίως, βεβαίως. Το άκρον άωτον της βλακείας που επιφέρει τόσο δεινά αποτελέσματα.

Αποστολος Κ. Τσακωνας, Νέο Ψυχικό

Ζουράρις είναι, άσ’ τον να λέει

Κύριε διευθυντά
Στη δεκαετία του ’60, στο Κολωνάκι, κυκλοφορούσε ο Μελέτης. Ισχνός γεράκος, μικροκαμωμένος, με μακριά άσπρα μαλλιά και μακρύ αμπέχονο. Εκανε θελήματα για χαρτζιλίκι και αυτοαποκαλούνταν «καλόγερος», άγνωστο γιατί. Μαζί με τις ευχαριστίες, άφηνε στο τραπέζι και τα χειρόγραφα «αρχαία σοφά λόγια» του, όπως έλεγε. Αρλούμπες στην ουσία. Ηταν άκακος, σεμνός, αλαφροπάτητος. Γραφικός και μαζεμένος.

Συχνά τον έφερνα στον νου μου, από τότε που ο Κώστας Ζουράρις μας κατακλύζει με γνωμικά χιλιάδων ετών, που μπαίνει στον κόπο και να μας μεταφράσει. Καλοσύνη του.

Απαραίτητη η διαιτησία έγκυρου ειδικού, για να εστιάσει στο σύνδρομο από το οποίο πάσχει ο βουλευτής του Σύριζα, κυρίως μετά την πρόσφατη παρουσία του στο έδρανο της Βουλής και την απαράδεκτη, εμετική συμμετοχή. Οι... απειλές του να επιστρέψει στη Γαλλία εάν η Ν.Δ. γινόταν κυβέρνηση αθετήθηκαν.

Κρίμα. Πολύ κρίμα. Αλλά διερωτώμαι, μαζί με πολλούς άλλους, εάν έχει εξακριβωθεί η ύπαρξη έδρας του στην Πόλη του Φωτός. Και λίαν αμφίβολο, εάν στους φοιτητές του, εκεί, θα ξεστόμιζε τις ίδιες απρέπειες, πόσο μάλλον στη γαλλική Βουλή. Θα τον μάζευαν αυθωρεί και παραχρήμα. Και δικαίως, με τσουχτερές συνέπειες.

Δεν μου φαίνεται να άκουσα, τη συγκεκριμένη μέρα, κανέναν να φωνάζει «μαζέψτε τον», όπως σε άλλες περιπτώσεις, πολύ λιγότερο προσβλητικές.

Βέβαια, δεν βρίσκεται στην ελληνική Βουλή τυχαία. Τον λιμπίστηκαν ψηφοφόροι και τον ανέδειξαν. Ερεβος η ψυχή του ανθρώπου. Θυμήθηκα την αντίδραση γνωστής μου (που έζησε στις ΗΠΑ 40 χρόνια) και ψήφισε Χρυσή Αυγή «γιατί μ’ αρέσει να βλέπω να πέφτει ξύλο στη Βουλή»... Κάθε σχόλιο περιττεύει.

Το ερώτημα είναι, τι μέτρα θα ληφθούν για να συμμορφωθεί ο εν λόγω – και να υποστεί τις σχετικές συνέπειες.

Αφού έχει αδυναμία στα γνωμικά και είναι γνώστης της γαλλικής γλώσσας, ας του αφιερώσουμε και το ταιριαστό: «Lorsqu’on veut faire trop d’esprit, on perd le peu qu’on a», ήγουν: «Οταν θέλει κανείς να κάνει περίσσιο πνεύμα, χάνει και το λίγο που διαθέτει».

Μαίρη Αγαθοκλη, Βρυξέλλες

Οταν η έμπνευση έρχεται στο τραμ

Kύριε διευθυντά
Θα ήθελα να θυμίσω μια παλιά ιστορία με πρωταγωνιστή τον περίφημο συνθέτη της παλιάς Αθήνας Γιάννη Σπάρτακο, που αφορά το εμβληματικό του τραγούδι «Θα σε πάρω να φύγουμε». Ενα εκπληκτικό τάνγκο. Γνωστό στο ευρύ κοινό από μεγάλες φωνές, όπως της Ρένας Βλαχοπούλου ή του Πάνου Παπαθανασίου.

Οπως λοιπόν είχε πει σε συνέντευξή του ο ίδιος ο συνθέτης, μόλις πήρε τους στίχους από τον Αλέκο Σακελλάριο, πήρε το βραδινό τραμ για να πάει σπίτι του. Και τη μουσική την εμπνεύστηκε μέσα σε αυτό!

Ισχύει λοιπόν ότι οι καλλιτέχνες εμπνέονται από το μέσο και είναι οι μόνοι εντέλει που μπορούν να ιχνηλατήσουν άνετα την ποίηση που περιέχει το ταξίδι με αυτό.

Σπυρος Γιακουμακης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ