Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Τα τρομερά και φοβερά που ξέρουμε... κομμένα

Κύριε διευθυντά
Είναι ο Μαξίμ Γκόρκι που σε κάποιο από τα έργα του (νομίζω το «Στα ξένα χέρια») γράφει εν παρεκβάσει, υπαινισσόμενος σαφώς τον Ντοστογιέφσκι, ότι οι συγγραφείς δεν πρέπει να χαρακτηρίζουν ως τρομερό ή φοβερό κάτι που μας προξενεί ευχάριστα συναισθήματα.

Η χαρά, η ευτυχία, η αγάπη, η ευεξία, η ανακούφιση και άλλα συναφή, όσο και να θέλουμε να υπογραμμίσουμε την έντασή τους, δεν είναι ποτέ... τρομερά!

Αυτό που ισχύει για τους συγγραφείς ισχύει και για τους δημοσιογράφους, επειδή ο ρόλος τους, έστω και κατά τρόπο παρεπόμενο, είναι σημαντικός για τη σωστή χρήση και την με τον πρέποντα σεβασμό μεταχείριση της γλώσσας, ήτοι του μεγαλύτερου επιτεύγματος της διάνοιας του ανθρώπου.

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Ο Μακάριος, ο Χάρντινγκ και η δράση της ΕΟΚΑ

Κύριε διευθυντά
Μετά τη δημοσίευση του κειμένου μου με τίτλο «Η αλληλογραφία μου με τον Μακάριο» (2.8.19) είχα, παρά τη ραστώνη του Αυγούστου, επικοινωνία με πολλούς Ελληνες, Ελλαδίτες και Ελληνοκυπρίους, από την οποία επικοινωνία εξήγαγα το συμπέρασμα ότι όσοι τουλάχιστον επικοινώνησαν μαζί μου κακολογούσαν τον Μακάριο πως τορπίλισε δήθεν τη συμφωνία που είχε σχεδόν επέλθει μεταξύ αυτού και του στρατάρχη Χάρντινγκ (1956).

Η αλήθεια είναι η εξής: Υστερα από αλλεπάλληλες συναντήσεις Μακαρίου και Χάρντινγκ, που άρχισαν τον Απρίλιο του 1955, με την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ, και ενώ στην αρχή το χάσμα εθεωρείτο αγεφύρωτο, με την πρόοδο των συνομιλιών άρχισε να επέρχεται σιγά σιγά στένευση του χάσματος και οι δύο άνδρες είχαν φθάσει τόσο κοντά στις απόψεις τους, ώστε η συμφωνία να θεωρείται βεβαία.

Μετά το πέρας της τελευταίας αυτής συνάντησης, όπου φάνηκε σχεδόν πλήρης ταύτιση απόψεων, ο Μακάριος δήλωσε στον εκπρόσωπο του βρετανικού Στέμματος, παρουσία και του Βρετανού υπουργού των Αποικιών  Λένοξ Μπόιντ, ότι θα μεταβεί στην Αθήνα για ενημέρωση της ελληνικής κυβερνήσεως του Κωνσταντίνου Καραμανλή και θα όριζαν την επόμενη και οπωσδήποτε τελευταία συνάντησή τους μετά την επάνοδό του, και ο Χάρντινγκ συμφώνησε.

Καθ’ όλη τη διάρκεια όλων των συναντήσεων αυτών η ΕΟΚΑ τηρούσε αυστηρή εκεχειρία.

Δυστυχώς, στην τελευταία συνάντηση, κατά την οποία επήλθε σχεδόν πλήρης ταύτιση απόψεων Ελληνοκυπρίων και Βρετανίας, ο Γρίβας παραβίασε την εκεχειρία και ξαφνικά δυνατές εκρήξεις συντάραξαν το κέντρο της Λευκωσίας, προσβάλλοντας βρετανικά δημόσια κτίρια.

Αποτέλεσμα της ανοικτής και προδοτικής ενέργειας του Γρίβα ήταν να μεταβληθεί αμέσως το κλίμα και ο Χάρντινγκ να θεωρήσει ότι ο Μακάριος ήταν εν γνώσει της παραβιάσεως της εκεχειρίας, διότι και αυτός δήθεν δεν ήθελε τη συμφωνία.

Ετσι, όταν την επομένη το αυτοκίνητο του Μακαρίου έφθασε στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας με σκοπό τη μετάβασή του στην Αθήνα για συνομιλίες με τους Καραμανλή - Αβέρωφ, ο Αρχιεπίσκοπος οδηγήθηκε διακριτικά από Αγγλους αξιωματικούς σε αγγλικό αεροσκάφος και εστάλη στις Σεϋχέλλες ως εξόριστος.

Για τη θλιβερή αυτή εξέλιξη υπάρχει η εσφαλμένη εντύπωση την οποία ήδη αναφέραμε, κατά την οποία ο Μακάριος δεν είχε συμφωνήσει με τις προτάσεις Χάρντινγκ, αλλά θέλοντας το κάτι παραπάνω δήλωσε στον Αγγλο κυβερνήτη της Κύπρου ότι διαφωνεί επί του παρόντος αλλά μπορεί να τα βρουν στην επόμενη συνάντηση.

Ο στρατάρχης Χάρντινγκ θύμωσε διότι, ενώ τα έδινε σχεδόν όλα στους Ελληνες, νόμισε ότι αντιμετώπιζε άρνηση και αποφάσισε να διακόψει κάθε επαφή με τον Εθνάρχη.

Η εξήγηση αυτή είναι μία εκ των υστέρων εφεύρεση αντι-Μακαριακών κύκλων Αθήνας και Λευκωσίας, που εξυφάνθη τη δεκαετία του 1960-1970 και δεν έχει καμία σχέση με την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, ο Γρίβας έδρασε από μόνος του, δηλαδή χωρίς την παρέμβαση του Μακαρίου.

Αυτό έγινε λόγω της μυστικής παρεμβάσεως του αμερικανικού παράγοντα, που είχε σκοπό να εμπλέξει την Τουρκία στο Κυπριακό, όπως έκανε το 1974 και νωρίτερα με τη συμφωνία της Λισσαβώνας (1971), διότι μέχρι τότε η Τουρκία έμενε απ’ έξω (βλ. εκτός πολλών άλλων, προφορική αφήγηση του Μακαρίου στο Διαδίκτυο με τίτλο «Μακάριος - η μεγάλη πορεία»).

Δρ Διον. Π. Αλικανιωτης

Οταν οι Ελληνες μετανάστευαν μαζικά

Kύριε διευθυντά
Η χώρα μας, όλο τον εικοστό αιώνα, λόγω της φτώχειας που τη μάστιζε, είδε τους νέους της να μεταναστεύουν για την επιβίωση.

Στις αρχές του αιώνα το μεταναστευτικό ρεύμα κατευθύνθηκε κυρίως προς ΗΠΑ και Αυστραλία. Μεταπολεμικά, Γερμανία, Βέλγιο και άλλες ευρωπαϊκές χώρες είχαν την προτίμηση, αλλά και κάθε άλλο οργανωμένο κράτος δέχθηκε τους φτωχούς Ελληνες της μετεμφυλιακής περιόδου.

Νέο μεταναστευτικό ρεύμα δημιουργήθηκε στα χρόνια της κρίσης. Ο κ. Τάκης Θεοδωρόπουλος, στο άρθρο του στις 22 Σεπτεμβρίου με τίτλο «Από τον Βουτσά στον Τριντό», μας παραθέτει τη φράση ότι τάχα η χώρα μας «Δεν είχε καν μετανάστες ως πρόσφατα». Τα όσα αναφέραμε στην αρχή για την ελληνική μεταναστευτική ιστορία είναι σε πλήρη αντίθεση με τη φράση αυτή του δημοσιογράφου.

Δημητρης Γεωργαντας, Χειρουργός, Μαρούσι

Αυτή η πόλη σε αποκαρδιώνει

Κύριε διευθυντά
Περπατώντας κανείς σε περιοχές της Αθήνας όπως τα Κάτω Πατήσια, η πλατεία Βικτωρίας, η Κυψέλη και η πλατεία Αμερικής, συναντά μια αποκαρδιωτική εικόνα: κάδους γεμάτους σκουπίδια και απορρίμματα πεταμένα στον δρόμο, γκράφιτι που καλύπτουν τοίχους και κάθε λογής άλλη επιφάνεια, βουλωμένα φρεάτια κ.ά.

Για να μην αναφερθούμε στις καμένες λάμπες, στα εις αθλίαν κατάσταση πεζοδρόμια, στο παράνομο παρκάρισμα και στο ανεξέλεγκτο ή καθόλου πράσινο.

Προβληματικό είναι επίσης το γεγονός ότι πλατείες όπως η Βάθης, η Αγίου Παντελεήμονα, η Βικτωρίας και άλλες, δεν ανήκουν στους Αθηναίους, αλλά σε μετανάστες και πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή και άλλα μέρη. Ενδεικτικό της έκτασης του προβλήματος είναι το γεγονός ότι η οδός Αχαρνών από τον Αγιο Παντελεήμονα μέχρι την πλατεία Βάθης έχει κυριολεκτικά γκετοποιηθεί.

Προσωπικά, χαιρετίζω τις προσπάθειες των κυρίων Μπακογιάννη και Καραμαλάκη (αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ.) για βελτίωση αυτής της εικόνας, ωστόσο χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά. Οι δημότες της Αθήνας μπορούν να απευθύνονται στον Δήμο Αθηναίων για παρόμοια προβλήματα στο τηλέφωνο 1595.

Δημητρης Κακοταριτης

Απογοήτευση μέσω Ευρωκοινοβουλίου

Κύριε διευθυντά
Νιώθω βαθιά απογοητευμένος από τη στάση των ευρωβουλευτών της Ν.Δ. –εξαιρουμένης της κυρίας Ασημακοπούλου– στην πρόσφατη ψηφοφορία για την καταδίκη των ολοκληρωτισμών.  Δεν μπορώ για κανένα λόγο να δεχθώ από τους εκπροσώπους της κατεξοχήν φιλελεύθερης δημοκρατικής παράταξης να αρνούνται να καταδικάσουν «ομού» τον ναζισμό και τον σταλινισμό, είτε απέχοντας είτε καταψηφίζοντας, όπως η κ. Σπυράκη, την οποία επέλεξα με την ψήφο μου να με εκπροσωπήσει.

Θα ήταν όμως πολύ χειρότερο αν η στάση τους αυτή υπαγορεύθηκε εκ των άνω. Ντροπή.

Κωστης Σταμπουλελης, Αρχιτέκτων - Ναυπηγός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ