Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Τακτικός επισκέπτης του Α΄ Κοιμητηρίου

Kύριε διευθυντά
Είμαι ένας ενεργός πολίτης του κέντρου αυτής της μεγαλούπολης για σχεδόν 80 χρόνια, ιδιαίτερα όμως τα τελευταία 65 χρόνια την έχω βιώσει από κάθε πλευρά, με εξαιρετικά υψηλούς ρυθμούς, φαντάζομαι όσο πολύ λίγοι συνομήλικοί μου.

Τελευταία έγινα τακτικότατος επισκέπτης του Α΄ Κοιμητηρίου Αθηνών, γι’ αυτό και σήμερα επιθυμώ να αναφερθώ σε ένα πολύ ιδιαίτερο ζήτημα. Δεν είναι το μόνο ακανθώδες ζήτημα που ταλανίζει τα κοιμητήρια, άλλωστε είναι γνωστή η σκανδαλώδης ανεξαρτησία που απολαμβάνουν αυτά, με συνέπεια τις κάθε λογής ασύμβατες επιπτώσεις.

Ολόκληρη αυτή η παραλληλόγραμμη έκταση, που θα πρέπει να ξεπερνά τα 250 στρέμματα, είναι ασφυκτικά καλυμμένη ή δομημένη, ενώ στερείται στοιχειωδών εγκαταστάσεων υγιεινής, όπως είναι τα λουτρά. Ενα και μοναδικό WC υπάρχει στο πρώτο τη τάξει κοιμητήριο της πατρίδας μας, που σημειωτέον είναι κι ένα μοναδικό ανοιχτό μουσείο γλυπτικής. Αυτό οριοθετείται στο πίσω μέρος της δεξιάς πτέρυγας των κτιρίων της εισόδου.

Μια επίσκεψη θα επιβεβαιώσει την αλήθεια. Εκείνο όμως που δεν θα επιβεβαιωθεί εύκολα είναι το πώς πορεύονται στα απομακρυσμένα τέσσερα σημεία του ορίζοντα οι κάθε λογής εργαζόμενοι(;), οι επισκέπτες αναμνήσεων καθώς και οι τακτικοί συγγενείς των ενταφιασμένων.

Δεν είναι δύσκολο να φαντασθεί κανείς το τι συμβαίνει, και είναι εξαιρετικά λυπηρό!

Πυθαγορας Κοσιβας, Αθήνα

Βετεράνοι οδηγοί σε χώρα παραβόλων

Κύριε διευθυντά
Απέκτησα γαλλικό δίπλωμα οδήγησης το 1964 όταν φοιτούσα στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζης. Την ίδια περίοδο πήρε δίπλωμα οδήγησης ομήλικος Γάλλος φίλος μου. Ο Γάλλος έκτοτε ούτε ανανέωση διπλώματος έκαμε, ούτε σε ιατρικές εξετάσεις υποβλήθηκε και οδηγεί ελεύθερα σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ εγώ από το 65ο έτος και εντεύθεν υποβάλλομαι σε ιατρικές εξετάσεις ανά τριετία αρχικά και τώρα ανά διετία, πληρώνοντας παράβολα επί παραβόλων και αντίστοιχες αμοιβές τεσσάρων ιατρών για τη χορήγηση ιατρικών βεβαιώσεων και νέων φωτογραφιών, ωσάν η όψις μου να αλλάσσει ανά διετία.

Ερωτώ, πώς με το γαλλικό δίπλωμα μπορώ να οδηγώ σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. και δεν μπορώ να οδηγώ στη χώρα μου, ενώ ο Γάλλος οδηγεί; Αρα μήπως είναι μειονέκτημα το να είμαι Ελλην υπήκοος; Ορθώς καταργείται η εξέτασις σε ηλικιωμένα άτομα με εμπειρία οδήγησης περισσότερο από 50 έτη. Ως προς τις ιατρικές εξετάσεις είναι λογικό να γίνονται, αλλά όχι και ανά διετία.

Θα ήταν λοιπόν εξίσου λογικό η νέα διετής παράταση να γίνει αυτομάτως χωρίς νέες ιατρικές εξετάσεις, χωρίς νέα παράβολα, χωρίς νέες φωτογραφίες και κυρίως, χωρίς την ταλαιπωρία ηλικιωμένων οδηγών.

Πασιφανές γίνεται ότι το ελληνικό Δημόσιο τις επινόησε ως πηγή εσόδων, δηλαδή καθαρά φοροεισπρακτική, αδιαφορώντας για το βαλάντιο των συνταξιούχων.

Ωρα λοιπόν είναι η κυβέρνηση να ολοκληρώσει το μέτρο καταργώντας μαζί με την εξέταση και τις ανά διετία ιατρικές εξετάσεις για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, μετατρέποντας σε τριετούς διάρκειας και μειώνοντάς τες σε δύο, ήτοι παθολόγου και οφθαλμιάτρου. Αλλωστε, προς τούτο συνηγορούν και οι στατιστικές των αιτίων των τροχαίων ατυχημάτων που βαίνουν φθίνοντα συναρτήσει με την αύξηση του ορίου ηλικίας.

Παν. Καρακατσουλης, Ομότ. καθηγ. του Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών

Διαβάστε τι έγινε όταν άναψα την πίπα

Κύριε διευθυντά
Είναι απαραίτητο πιστεύω, όταν νομοθετεί η εκάστοτε κυβέρνηση ένα νόμο, να γνωρίζουν οι πολίτες πώς έχει αντιμετωπισθεί το ίδιο θέμα σε άλλες χώρες και σε αυτό η βοήθεια των εφημερίδων είναι  πολύ σημαντική.

Σχετικά με τον νόμο για το κάπνισμα, σας αναφέρω το παράδειγμα του Τορόντο, όπου σε κεντρικό δρόμο πινακίδα υπενθυμίζει ότι απαγορεύεται το κάπνισμα σε απόσταση 9 μέτρων από όλες τις εισόδους, εξόδους και τα παράθυρα των κτιρίων, βάσει απόφασης του δήμου. 

Ο πελάτης των υπαιθρίων εστιατορίων και καφέ για να καπνίσει, πρέπει να απομακρυνθεί 9 μέτρα από το κτίριο και επομένως από το τραπέζι όπου κάθεται. Στη χώρα μας, στο υπαίθριο κατάστημα, ο διπλανός σου μπορεί ελεύθερα και με τον νόμο να καπνίσει, αδιαφορώντας εάν ενοχλεί εσένα ή ακόμη και παιδιά που εισπνέουν τον καπνό του, και εάν του το υπενθυμίσεις, δυστυχώς, είναι ελάχιστοι αυτοί που θα ζητήσουν συγγνώμη και θα σταματήσουν να καπνίζουν.

Δεν έχει γίνει συνείδηση στους συμπατριώτες μας ότι ο ενοχλών έχει την υποχρέωση να σταματήσει την ενόχληση και όχι ο ενοχλούμενος να την αποφύγει, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα.

Στα ταξίδια μου ανά τον κόσμο, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, σας αναφέρω λίγα, από τα αμέτρητα αλλά,  χαρακτηριστικά περιστατικά.

Το 2014, στο Δουβλίνο, όταν άναψα τη πίπα μου (τότε κάπνιζα) στο μπαρ του ξενοδοχείου μου, ήρθε τρέχοντας και αλαφιασμένη η ρεσεψιονίστ για να μου ζητήσει να σταματήσω αμέσως να καπνίζω, καθόσον είχε ψηφιστεί προσφάτως ο αντικαπνιστικός νόμος.

Ο λόγος ήταν ότι το πρόστιμο για το κατάστημα έφθανε τις 3.000 ευρώ και για τον καπνιστή τα 500 ευρώ. Σημειωτέον ότι πίσω από κάθε είσοδο δημόσιου χώρου ήταν αναρτημένη πινακίδα με τον νόμο και τις ποινές.

Στην Μποτσουάνα, σε υπαίθριο εστιατόριο ξενοδοχείου, ρώτησε η σύζυγός μου το γκαρσόνι εάν μπορεί να καπνίσει και η απάντηση ήταν «βεβαίως, κυρία μου», και την οδήγησε σε ένα απομακρυσμένο τραπέζι που απείχε 10 μέτρα από άλλους πελάτες! Δηλαδή: Απολαύστε, κυρία μου, το τσιγάρο σας, αλλά χωρίς να ενοχλείτε κανένα άλλον. Εδώ χρειάζεται να ρωτήσουμε ποια χώρα είναι πιο πολιτισμένη, η Μποτσουάνα της Αφρικής ή η Ελλάδα μας;

Στην τεράστια σε μήκος και πλάτος προκυμαία για πεζούς στο Χονγκ Κονγκ απαγορεύεται το κάπνισμα από το 2007. Ο λόγος είναι το κόστος συλλογής των αποτσίγαρων από τον δήμο. Στα δωμάτια των ξενοδοχείων στην Ιαπωνία υπάρχει πινακίδα που προειδοποιεί τον πελάτη ότι, εάν διαπιστωθεί ίχνος καπνίσματος στο δωμάτιο, θα χρεώσουν την κάρτα του με το αντίστοιχο ποσόν των 200 ευρώ. Αυτά τα ολίγα για να έχουμε καλύτερη άποψη.

Γεώργιος Λεουσης, Επιχειρηματίας

Περί ανθρωπισμού και πραγματισμού

Κύριε διευθυντά
Συνήθως η ζωή μας είναι ένας ρόλος. Τις πιο πολλές φορές οι πιο πολλοί απλώς τον υποδύονται. Μερικοί –σπανιότερα– τον ζουν και ο ρόλος τους είναι πραγματικά ο εαυτός τους. Στις τωρινές ελληνικές περιστάσεις, με το σαρωτικό «τσουνάμι» της μαζικής  εισροής ανθρώπινων στρατιών στη χώρα μας να υψώνεται ως γιγαντιαίο τείχος στον ορίζοντα των ανατολικών και νότιων συνόρων μας, χωρίς δυνατότητα εκροής τους προς τη Δύση και τον Βορρά, κάποιοι εξ ημών ή επέλεξαν ή ζουν τον ρόλο ή του πραγματιστή ή του ανθρωπιστή. Η θεωρητικοφανής αυτή εισαγωγή με οδηγεί, κ. διευθυντά, στο ακόλουθο ερώτημα: Ακόμη και οι γνήσιοι ανθρωπιστές, ποια νομίζουν ότι είναι τα όρια αντοχής της Ελλάδας, ως πού φτάνουν οι δυνατότητες της υποδοχής, περίθαλψης και, πιθανόν, μακροχρόνιας «ενσωμάτωσης» ανθρώπινων μαζών στον γεωγραφικό, κοινωνικό-συμβιωτικό και «επιβιωτικό» χώρο της;

Ωραία είναι τα λόγια, οι ανθρωπιστικές αξίες, η επιτιμητική για αντίθετες απόψεις επιχειρηματολογία, οι αναφορές στον υψηλόφρονα αλλά εν τοις πράγμασιν απόντα ΟΗΕ κ.λπ., αλλά ένα ερώτημα είναι αμείλικτο: Ποια είναι η πρότασή τους;

«Τι να κάνουμε», όπως θα έλεγε και ο Λένιν στους εξ απαλών ονύχων αναγνώστες του, οι οποίοι «έπαιξαν» μεν το παιχνίδι της Συνθήκης του Μπρετ-Λιτόφσκ για να τουμπάρουν τους Δυτικούς, όμως στο τέλος έγινε από αυτούς η γνωστή κ…τούμπα;

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ