Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι... συνήθεις γνωστοί, άγνωστοι δρόμοι

Κύριε διευθυντά
Σε καθημερινή, σχεδόν, βάση, στο κέντρο της Αθήνας, στην πλατεία Ομονοίας, δεκάδες ξένων  επισκεπτών, αλλά και συμπολιτών μας αναζητούν εναγωνίως την πασίγνωστη οδό Πατησίων, η οποία στις πινακίδες αναγράφεται ως οδός 28ης Οκτωβρίου. Το ίδιο συμβαίνει και με την οδό Πανεπιστημίου, ως Ελευθερίου Βενιζέλου, και την οδό Πειραιώς (που ήδη, από την Αρχαιότητα, συνέδεε το κλεινόν άστυ με τον λιμένα του Πειραιά), ως Παναγή Τσαλδάρη. Παρόμοια, στην Καλλιθέα, η οδός Θησέως, του μυθικού ήρωα, συνοικιστή της Αττικής, αναφέρεται στις πινακίδες, επίσης, ως Ελευθερίου Βενιζέλου.

Η αλλαγή αυτή στις οδωνυμίες, ιδιαίτερα σε οδούς που έχουν κατακυρωθεί στο ευρύτερο κοινό, δημιουργεί εύλογα σύγχυση και αμηχανία στους Αθηναίους πολίτες, γηγενείς και παρεπιδημούντες, που αγνοούν τη νεότερη ονομασία.

Πρώτιστο μέλημα του δήμου, για την αποφυγή παραπλανήσεων, είναι να ενημερώνει τους πολίτες με την αναγραφή στις πινακίδες και των δύο ονομασιών· επιπροσθέτως, η μετονομασία των οδών, με ονόματα σημαντικών προσώπων και τοπωνυμίων στην ιστορία της πρωτεύουσας, πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή, φειδώ και περίσκεψη, αλλά και με σεβασμό στη μνήμη του παρελθόντος.

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ.φ. Ειδικός Γραμματέας της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων


Το ιστορικό ναΰδριο του Αγίου Δημητρίου Λουμπαρδιάρη, η μονόκλιτη εκκλησία αρμονικά ενταγμένη σε τοπίο κορυφαίας αισθητικής και πολιτιστικής αξίας. Ο φιλόσοφος - αρχιτέκτονας Δημήτρης Πικιώνης χρησιμοποίησε στην τοιχοποιία του Λουμπαρδιάρη και στα πέριξ μονοπάτια «ψηφίδες» από κατεδαφιζόμενα νεοκλασικά της Αθήνας. Η τοπωνυμία του  σχετίζεται είτε με τον «βομβαρδιστή» της Ακρόπολης, Βενετό  Φραντσέσκο Μοροζίνι, είτε αναδύεται από κείμενο του Δημητρίου Καμπούρογλου, στο οποίο κυριαρχεί θεία θαυματουργή παρέμβαση μέσω τιμωρού κεραυνού. 

Ο δολερός Γιουσούφ αγάς, ο Αχμέτ της λουμπάρδας, η Ακρόπολη και ο τιμωρός- κεραυνός...

Κύριε διευθυντά
Μουρμουρίζοντας στίχους από καντάδες και ακολουθώντας κάποια πλακιώτικα στενά, εύκολα φθάνει ο περιηγητής του κλεινού άστεως στον Αγιο Δημήτριο τον Λουμπαρδιάρη. Πρόκειται για μια μονόκλιτη, μαρμαροσκέπαστη εκκλησία που βρίσκεται στους πρόποδες του χορταριασμένου και πολύπαθου λόφου του Φιλοπάππου (πλησίον του κοσμικού κέντρου «Διόνυσος»). Το ναΰδριο εντάσσεται σε ένα ευρύτερο συμβολικό τοπίο υψηλής αξίας, που περιλαμβάνει τον Παρθενώνα, το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού και άλλες άξιες θαυμασμού αρχαιότητες οι οποίες συνδέονται μεταξύ τους με ένα καλοσχεδιασμένο δίκτυο διαδρόμων.

Υπογραμμίζεται ότι, στα μέσα της δεκαετίας του ’50, ο αρχιτέκτονας και φιλόσοφος του χώρου, Δημήτρης Πικιώνης, είχε επωμιστεί την ανάδειξη της συγκεκριμένης περιοχής. Μάλιστα, ο Πικιώνης είχε χρησιμοποιήσει στην τοιχοποιία του Λουμπαρδιάρη και στην οδοποιία των πέριξ μονοπατιών κομμάτια από τα τότε κατεδαφιζόμενα νεοκλασικά κτίρια της πόλης.

Αναφορικά με την προέλευση του ονόματος Λουμπαρδιάρης (βομβαρδιστής), λέγεται ότι σχετίζεται με τον βομβαρδισμό της Ακρόπολης από τον Βενετό Μοροζίνη το 1687. Συγκεκριμένα, οι Ενετοί εισβολείς είχαν τοποθετήσει το μεγάλο πυροβόλο τους («λομπάρντα») δίπλα στο εκκλησάκι και από εκεί κανονιοβολούσαν εναντίον του Ιερού Βράχου.

Βέβαια, υπάρχει και μια άλλη εκδοχή για το «πώς και γιατί» της τοπωνυμίας του ναϋδρίου, που διασώζεται μέσα από ένα διήγημα του «αθηναιολόγου» Δημητρίου Καμπούρογλου. Βάσει αυτού του κειμένου –και με το ημερολόγιο να σημαδεύει το έτος 1658–, ο Οκτώβριος κοντεύει στο τέλος του. Ο δύστροπος και δολερός Γιουσούφ αγάς του κάστρου της Ακρόπολης έχει φροντίσει να διαρρεύσει η πληροφορία στους Αθηναίους, ότι η επικείμενη μεγάλη εορτή του Αϊ-Δημήτρη θα τιμηθεί με ιδιαίτερη λαμπρότητα και από τους κατακτητές. Εχει αφήσει μάλιστα να εννοηθεί ότι επιθυμία του είναι να γίνει «μονοκκλησιά». Δηλαδή, μόνον ο Λουμπαρδιάρης να λειτουργηθεί ανήμερα, ώστε οι πιστοί, άπαντες ανεξαιρέτως, να προσέλθουν στο συγκεκριμένο εκκλησάκι για να προσευχηθούν. Προφανώς, ο σκοπός του Γιουσούφ δεν είναι να τιμηθεί ο Μυροβλύτης ούτε να γίνουν σεβαστές οι θρησκευτικές ελευθερίες των «ραγιάδων». Αντίθετα, ο αγάς έχει συνεννοηθεί με τον αρχιπυροβολητή του (ονόματι Αχμέτ) ώστε, όταν συγκεντρωθούν οι χριστιανοί, τότε να γίνει ομοβροντία από τα κανόνια του κάστρου και να ισοπεδωθεί το ξωκκλήσι μαζί με το συγκεντρωμένο ποίμνιο.

Η επόμενη μέρα ξημερώνει με νεροποντή, ενώ οι Ρωμιοί πανηγυριώτες συρρέουν κατά εκατοντάδες. Ομως, το οθωμανικό φρουραρχείο των Αθηνών δεν είναι ικανοποιημένο, καθότι ανέμενε μεγαλύτερη συμμετοχή... Το χαλαζόβροχο δυναμώνει! «Ο Αχμέτ ζυγώνει αναμμένο το αλειμματοκέρι πρώτα στην λουμπάρδα... την ίδια στιγμή όμως, επάνω από το κεφάλι του, χύνεται από τον ουρανό φωτιά. Κρότος φοβερός και ξερός, κρότος άγριος... όλη η Ακρόπολη σείεται... πέφτει κεραυνός επάνω στην πυριτιδαποθήκη. Καταστροφή και θάνατος!».

Ο Γιουσούφ και η φρουρά του τινάχτηκαν στον αέρα. Οι καστριώτες ραγιάδες, κατατρομαγμένοι πετάχτηκαν έξω από το εκκλησιδάκι του Αϊ-Δημήτρη. Αμέσως μετά, η βροχή σταμάτησε και ο ουρανός καθάρισε. Η είδηση του θαύματος ταξίδεψε στης Οικουμένης τα πέρατα!

Ετσι, «ο Αϊ-Δημήτρης πήρε με το δίκιο του το παρανόμι, που του ’πρεπε, και ίσαμε τώρα λέγεται Λουμπαρδιάρης – βομβαρδιστής...».

Ιωαννης Μιχαηλ Μιχαλακοπουλος, Κυψέλη

«Μπάμιας»… απόλογος και περί εκπαίδευσης

Κύριε διευθυντά
Ο  ευρυμαθής κ. Τ. Θεοδωρόπουλος, στο άρθρο του με τίτλο «Η εκπαιδευτική αξία της μπάμιας» στις 6.12.2019, αναφέρεται στο κείμενο «Μπάμιες» της Θεώνης Κοτίνη που προσφέρεται στους μαθητές της Γ΄ Λυκείου στο μάθημα των Νέων Ελληνικών. Οι ενστάσεις - αιτιάσεις του κ. Θεοδωρόπουλου είναι οι εξής: α) Η επιλογή του οδηγού ανάγνωσης που το συνοδεύει και θυμίζει φυλλάδιο με οδηγίες χρήσης ηλεκτρικής συσκευής: Ορθόν!  Η «ανατομία» πλέον των σχολικών λογοτεχνικών έργων είναι κανόνας στην εκπαίδευση προκειμένου να εξαχθούν «επαρκή» συμπεράσματα.  β) Η επάρκεια των μαθητών ως αναγνωστών λογοτεχνικών έργων: Ορθόν!  Η νόσος της αποσπασματικότητας και της έλλειψης βαθιάς αναγνωστικής εμπειρίας πλήττει συνολικά τη λογοτεχνική μας παιδεία.

Ως φιλόλογος νιώθω την ανάγκη να συμπληρώσω στη συλλογιστική του κ. Θεοδωρόπουλου που προτείνει μια γνήσια «ανακαλυπτική» επαφή με τη λογοτεχνία, κυρίως με τα κλασικά της έργα, τα εξής: Αυτή τη στιγμή στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Γυμνάσιο - Λύκειο) βιώνουμε τη σχιζοφρενική κατάσταση να πορευόμαστε με τέσσερα διαφορετικά προγράμματα σπουδών και αντίστοιχους διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης και εξέτασης του μαθήματος. Παραγνωρίζεται η αξία μιας εμπεδωμένης βιωματικής σχέσης με το λογοτεχνικό κείμενο ως όλον. Η φιλαναγνωσία εξαντλείται σε διακηρύξεις και στεγνά αφιερώματα που ουδεμία σχέση έχουν με τα βαθύτερα νοήματα των κλασικών λογοτεχνικών έργων. Οι μαθητές –και ενίοτε και οι εκπαιδευτικοί– δεν είναι επαρκείς, ούτε είναι ακροατές ούτε αναγνώστες. Ισως δεν είναι πλέον σκεπτόμενοι άνθρωποι.

Για τον ως άνω «απόλογο», λοιπόν, δανεισμένο από την επιγραφή των αλεξανδρινών Γραμματικών «Αλκίνου Απόλογος», η οποία καλύπτει τη διήγηση του Οδυσσέα στο παλάτι των Φαιάκων, απλωμένη σε τέσσερις ολόκληρες ραψωδίες, το Λεξικό της Σούδας επιφυλάσσει μια ειρωνική έκπληξη: πληροφορεί πως έγινε στο μεταξύ παροιμία «επί των φλυαρούντων και μακρόν αποτεινόντων λόγον». Αυτή ίσως είναι και η εποχή μας: εξαντλείται σε οδηγίες χρήσης και όχι στο βίωμα. Για να μη φτάσουμε «να συνεννοούμαστε με νοήματα και γροθιές», είναι ουσιαστική ανάγκη η προσωπική μελέτη των κλασικών λογοτεχνικών έργων «εξ απαλών ονύχων»!

Βασιλειος Βουβονικος

Ζηλευτός ο στέφανος, έστω και ακάνθινος

Κύριε διευθυντά
Παρών στον τορπιλισμό της «Eλλης» τον Δεκαπενταύγουστο του 1940, όταν ως μαθητής της Σχολής Εφέδρων Αξιωματικών Σύρου απέδιδε τιμές στην Παναγία της Τήνου. Παρών ως εκ των πρώτων πολεμιστών στον πόλεμο του ’40, κατέθεσε την προσφορά του αίματός του για την Ελλάδα μία από τις τελευταίες ημέρες της ελευθερίας της, τραυματισθείς βαριά τη 13η Απριλίου 1941 στο αλβανικό μέτωπο, όταν η μονάδα του ανέλαβε να καλύψει τη μοιραία σύμπτυξη του δαφνοστεφούς ελληνικού στρατού, μετά την πισώπλατη μαχαιριά του Χίτλερ την 6η Απριλίου 1941.

Παρών στην Εθνική Αντίσταση, ως διοικητής μονάδας του ΕΛΑΣ στην περιοχή των Γρεβενών, διαχώρισε τη θέση του όταν οι αποφάσεις μοιραίων ηγεσιών βύθισαν την Ελλάδα στο αίμα του εμφυλίου πολέμου. Ετσι βρέθηκε να είναι και πάλι παρών στα τεκταινόμενα μιας ιστορικών εξελίξεων περιόδου, ως αξιωματικός του τακτικού στρατού, από το 1946 έως το 1950, οπότε και απολύθηκε με τον βαθμό του εφέδρου λοχαγού.

Γράφει ο ίδιος στο βιβλίο του (Κωνσταντίνου Χ. Στεργιάδη, «Μνήμες Πολεμιστή»): «[…] δέκα ολόκληρα χρόνια με το όπλο στο χέρι διέθεσα τα ωραιότερα χρόνια  της ζωής μου […] έκανα το χρέος μου προς την πατρίδα και τίποτε άλλο. Δεν είναι στις προθέσεις μου και δε θα μπω στον πειρασμό να καταπιαστώ με τον εμφύλιο πόλεμο. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο καταθλιπτικό από την περιγραφή του εμφυλίου πολέμου […]».

Ο εκλιπών από ετών Κώστας Στεργιάδης, για πολλά χρόνια αιρετός πρόεδρος της Ομοσπονδίας των Δυτικομακεδονικών Σωματείων της Θεσσαλονίκης, με λαμπρή φιλογενή και κοινωφελή δραστηριότητα, πέρα από τα αριστεία ανδρείας και τις κοινωνικές τιμητικές διακρίσεις που επέστεψαν τον βίο του, είχε το επαχθές προνόμιο να συνάπτεται η προσωπική του ιστορία και περιπέτεια με όλο το χρονικό μήκος μιας από τις πιο δραματικές περιόδους της ιστορίας της χώρας μας. Κατά κάποιον τρόπο, διαβάζοντας κανείς τις «Μνήμες» του, αισθάνεται πως αυτό το «μέρος του όλου» αντιπροσωπεύει και εκφράζει το «όλον». Αλλά, είναι, άραγε, στην προοπτική του χρόνου, «επαχθές» αυτό το προνόμιο του Κώστα Στεργιάδη ή μήπως αποτελεί  μια εύνοια υστεροφημίας που ξεπερνάει τα προσωπικά κριτήρια;

Συνειδητοποιώ, καθώς γράφω αυτή την επιστολή προς την «Καθημερινή», της οποίας η εκατονταετής ιστορία είναι «μέρος του όλου» που αντιπροσωπεύει και εκφράζει το «όλον» ενός αιώνα ιστορίας της χώρας, ότι εκείνο το προσωπικά επαχθές εγγράφεται ως αειφεγγής παρουσία σε ένα απειροστικό στερέωμα «απουσιών». Και επιλέγω:  «Ζηλευτός ο στέφανος, έστω και ακάνθινος».

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Η εφημερίδα μου και η ιστορία μας

Κύριε διευθυντά
Η  συμπλήρωση 100 χρόνων από την έκδοση της «Κ» αποτελεί ασφαλώς μια νότα παραμυθίας, σε μια απογοητευμένη Ελλάδα. Στις δεκαετίες τις οποίες τυγχάνω αναγνώστης της, τη διακρίνει σοβαρότητα, αντικειμενικότητα και υψηλή αίσθηση ευθύνης. Ακόμα μετριοπάθεια και τεκμηρίωση. Η κριτική της, σχεδόν πάντοτε, χωρίς υπερβολές και λαϊκισμούς.

Διαθέτει επίσης, ως επί το πλείστον, ένα ανθρώπινο δυναμικό που το χαρακτηρίζει ισχυρό ταλέντο και ουσιαστική μόρφωση και βρισκόταν, σχεδόν πάντα, στη σωστή όχθη της Ιστορίας.

Θα ήθελα όμως, ως εμμανής του παρελθόντος, να προσθέσω ότι ξεφυλλίζοντας στην Παπαχαραλάμπειο βιβλιοθήκη της Ναυπάκτου την αθηναϊκή εφημερίδα «Αθηνά», βρήκα στο φύλλο της 1.12.1846 μια δεξίωση που παρέθεσαν οι Ελληνες έμποροι του Λονδίνου στον ηγέτη της συνταγματικής μεταβολής της 3.9.1843, στρατηγό Δημ. Καλλέργη.

Εις αυτήν ο δαιμόνιος Χιώτης μεγαλέμπορος Παντιάς Ράλλης, ανεφέρθη εις την πρόποσή του, «Υπέρ της ανεξαρτησίας των δικαστηρίων και της ελευθεροτυπίας». Ετσι κατά την ίδια εφημερίδα «ο λαλών ανέπτυξεν ευγλώττως το θέμα και απέδειξεν ότι ελευθερία αληθής και βεβαία δεν δύναται να υπάρξη όπου δεν συνοδεύεται με την ελευθεροτυπίαν και το ανεξάρτητον των δικαστηρίων».

Είναι βεβαίως κάπως θλιβερό, τα ίδια αυτά θέματα να εξακολουθούν να ταλανίζουν τη χώρα, 170 χρόνια μετά, με υπαιτιότητα της τρέχουσας εξουσίας.

Αλλά έχω τη βεβαιότητα ότι ο Παντιάς Ράλλης, ο ευφυέστατος αυτός Χιώτης, ο οποίος με τα άλλα 4 αδέλφια του ίδρυσε μια από τις μεγαλύτερες, παγκοσμίως, εταιρείες του 19ου αιώνα, με 20.000 υπαλλήλους, εγκατεσπαρμένους σε όλα τα σημεία της υφηλίου, ασφαλώς θα ήταν σταθερός αναγνώστης της «Κ», γιατί θα ανεγνώριζε στις προδιαγραφές της αυτό που ο ίδιος εννοούσε ως «ελευθεροτυπία».

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Ο άθλιος Αλιρρόθιος και μια αρχαία δίκη

Κύριε διευθυντά
Η  αθώωση βιαστών στην Ισπανία («Καθημερινή» 2/11) επανέφερε στην επικαιρότητα το μέγα αυτό κοινωνικό θέμα. Αντί άλλου σχολίου θα ήθελα να αναφερθώ στο ιστορικό της πρώτης, ιστορικά, δίκης (μυθικής) που διεξήχθη στον Αρειο Πάγο. Ο γιος του Ποσειδώνα και της Ευρύτης, Αλιρρόθιος, βιάζει την κόρη του θεού Αρη και της Αγραύλου, Αλκίππη. Ο θεός Αρης σκοτώνει τον Αλιρρόθιο και ατιμάζει τον νεκρό, παραδίδοντας το σώμα του βορά στους γύπες και τους σκύλους. Ο Ποσειδώνας εγκαλεί τον Αρη ενώπιον του δικαστηρίου. Δικαστές οι θεοί και θεές, οι οποίοι επιλέγουν σαν τοποθεσία το πλάτωμα ενός βράχου δυτικά της Ακρόπολης και βόρεια της αγοράς, με άγνωστη τότε ονομασία.

Μετά τις απολογίες των δύο διαδίκων, οι δώδεκα δικαστές διά βοής αθωώνουν παμψηφεί τον Αρη, ο οποίος πριν αποχωρήσει απευθύνεται στον Ποσειδώνα με τα εξής απειλητικά λόγια: «Είθε και σε και άπαν το σον γένος Πόσειδον να ηδυνάμην να διατρυπήσω διά τούτου του δόρατός μου τοιούτω τρόπω» και συγχρόνως μπήγει με θυμό το δόρυ του στον βράχο. Εκτοτε ο βράχος αυτός φέρει το όνομα «Αρειος» εκ του θεού Αρη και «Πάγος» εκ του πήγνυμι (εμπήγω).

Σχολιάζοντας αυτή τη μυθική δίκη θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι οι αρχαίοι θεωρώντας  τον βιασμό μέγιστο αδίκημα, τον τοποθετούν σαν αιτία της πρώτης δίκης της ιστορίας, με σκοπό να δικαιολογήσουν και την ονομασία του ανωτάτου δικαστηρίου.

Δεν θα πρέπει επίσης να αφήσουμε ασχολίαστη την ομόφωνη αθωωτική ψήφο της ολομέλειας αυτού του μυθικού δικαστηρίου, πιθανολογώντας ότι ελήφθη σοβαρά υπόψη.

Οχι μόνο το ελαφρυντικό της «εν βρασμώ ψυχής» όταν ο πατέρας πληροφορείται το συμβάν, αλλά και η προκλητική συμπεριφορά του Ποσειδώνα κατά τη διάρκεια της δίκης.

Ιδού πώς περιγράφει το γεγονός ο Απολλόδωρος (γ-14) «Αγραύλου μεν ουν και Αρεος Αλκίππη γίνεται. Ταύτην βιαζόμενος Αλιρρόθιος, ο Ποσειδώνος και νύμφης Ευρύτης, υπό Αρεος φωραθείς κτείνεται. Ποσειδών δε εν Αρείω Πάγω δικαζόντων των θεών, Αρει και απολύεται».

Ι.Κ. Γεωργιου, Καρδιολόγος

Διαφωνίες, κριτική και αντιπαραθέσεις

Κύριε διευθυντά
Οποιος και εάν ήταν ο πραγματικός λόγος  για την παραίτηση του κ. Αντ. Διαματάρη, διερωτώμαι γιατί στο άρθρο του κ. Στ. Κασιμάτη της 6ης/12 θεωρήθηκε σκόπιμο να αφιερωθεί τόσος χώρος σε μια άνευ προηγουμένου προσωπική επίθεση, με βαρύτατους χαρακτηρισμούς αναφερόμενους και σε «κλωτσιά» εναντίον του.

Η «Καθημερινή» μας έχει συνηθίσει σε υψηλοτάτου βαθμού δημοσιογραφικό επίπεδο και όποιες και να είναι οι διαφωνίες ή αντιπαραθέσεις μας να εκφράζονται σε επίπεδο πολιτισμένου διαλόγου, κάτι που τόσο έλειψε τα τελευταία χρόνια και που συναντούμε στα άρθρα σας.
Λυπάμαι γιατί το τελευταίο περιστατικό δεν συνάδει με την ποιότητα της  εφημερίδας που όλοι καθημερινά απολαμβάνουμε.

Γ. Μελισσινος

Ο «εθελούσιος βιασμός» και το ραβδί της Κίρκης

Κύριε διευθυντά
Ο  βιασμός κατά την ελληνική γραμματολογία και λεξικογραφία, προϋποθέτει βία. Ο «εθελούσιος βιασμός» συνιστά ακραίο νεολογισμό, εκτός μιας περιπτώσεως: Οταν επισυμβαίνει σε άτομο μη δυνάμενο να αντιληφθεί τι του συμβαίνει, οπότε φαίνεται να συναινεί, ή όταν ο υφιστάμενος αυτή την πράξη είναι νήπιο, οπότε με διάφορα δώρα, υποσχέσεις και χάδια συμβαίνει αυτή η φρικτή πράξη με το παιδί χαμογελαστό.

(Μπορεί να συμβεί επίσης και όταν ανταμώσουν ένας σαδιστής με έναν μαζοχιστή, αλλά αυτό ας το αφήσουμε ασχολίαστο, γιατί αποτελεί αποκλειστικά ψυχιατρική περίπτωση.)                                   

Ναι, είναι αναμφισβήτητα «εθελούσιος» ο βιασμός που επισυμβαίνει  μπροστά στα έκπληκτα μάτια του επιφυλλιδογράφου της «Καθημερινής» (8.12.19).

Το ερώτημα που ανακύπτει όμως εδώ είναι: Ποιανής Κίρκης το ραβδί μετέτρεψε τους ατυχείς κατοίκους του μικρού αλλά πανέμορφου αυτού τόπου, από υπερήφανους Ελληνες σε άχρωμους και κρετίνους Ελληνώνυμους (για να δανειστώ μια λέξη από το κείμενο του κυρίου Γιανναρά), καθηλωμένους σε νηπιακό ψυχο-πνευματικό στάδιο;

Θεμος Γκουλιωνης, Οφθαλμίατρος, Ναύπλιον

Το «δεν πληρώνω» του Δημοσίου

Kύριε διευθυντά
Κάποτε το σύνθημα «Δεν πληρώνω – δεν πληρώνω» το έλεγαν και το εφάρμοζαν. Τώρα το εφαρμόζουν χωρίς να το λένε: Πόσα ευρώ χρωστάει το Δημόσιο σε ιδιώτες - πολίτες αυτού του κράτους, το οποίο βάζει πρόστιμα σε εκείνους που καθυστερούν, έστω και μια μέρα, την οφειλή τους προς αυτό; Γιατί να μην υπάρχει πρόστιμο και στην καθυστέρηση του Δημοσίου; Για ποια ισότητα και δικαιοσύνη μιλάμε;

Σε εκατοντάδες εκατομμύρια ανέρχεται το χρέος αυτό, όσο περίπου είναι και το ετήσιο πλεόνασμα του προϋπολογισμού μας. Γιατί το κράτος δεν εξοφλεί την οφειλή του; Προφανώς η περίφημη «επικοινωνιακή» πολιτική επιτάσσει την προτεραιότητα να κολακέψουμε τον ψηφοφόρο. Να τη χαιρόμαστε τέτοια πολιτική. Αλλά  πραγματικά είναι κρίμα γιατί είναι μια καλή ευκαιρία να δώσει η κοινωνία μας το καλό παράδειγμα πως ό,τι λέει το εννοεί και κυρίως το πράττει.
Εκτός εάν το Παύλειο «απόδοτε ουν πάσι τας οφειλάς ημών» είναι από αναχρονιστικό έως «σκοταδιστικό».

Ανδρεας Κ. Ντεληθεος, Αναπληρωτής καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Γλυφάδα

Αποτέφρωση ή εξόδιος ακολουθία και ταφή;

Κύριε διευθυντά
Επιτρέψατέ μου να διατυπώσω και μια άλλη άποψη - γνώμη στο θέμα, ύστερα από τη θέση της Ιεράς Συνόδου και του άρθρου της δημοσιογράφου κ. Κουναλάκη.

Νομίζω ότι ο θάνατος και οι συνέπειες της τύχης της σορού των κεκοιμημένων είναι ένα «μυστήριο» που δεν προσεγγίζεται με τις περιορισμένες δυνατότητες της λογικής. Επομένως δεν έχει θέση ένας τέτοιος διάλογος και μάλιστα με τρόπο μακάβριο, που ξενίζει και δυσαρεστεί την ευαισθησία των αναγνωστών.

Η Ιερά Σύνοδος έδωσε βέβαια την αφορμή στη δημοσιογράφο να βγάλει από τα εσώψυχά της το πάθος της εναντίον αυτών που έχουν άλλη γνώμη - ιδεολογία από τη δική της. Αυτό φαίνεται από τον τρόπο που ασκεί αυτή την κριτική στον λόγο της Ιεράς Συνόδου.

Κάθε λόγος άλλωστε έχει και τον αντίλογό του.

Χαρακτηρίζει την περιγραφή της Ιεράς Συνόδου «νοσηρή», «εργαλείο αποτροπής», «εκκλησιαστική ντιρεκτίβα», «εκβιασμό», «τροφή για σκουλήκια» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Αν ο λόγος της Ιεράς Συνόδου είναι μακάβριος, και ο αντίλογος της δημοσιογράφου είναι πολύ περισσότερο μακάβριος και απαίσιος! Πολύ λυπήθηκα που τα διάβασα στο φύλλο της εφημερίδος σας (28-11-19).

Ποια είναι «παιδαριώδη επιχειρήματα» για τη δημοσιογράφο; Μα η θέση της Ιεράς Συνόδου εμποδίζει τους ιερείς να αργυρολογούν και τους στερεί την πελατεία αυτών που επιλέγουν την αποτέφρωση. Γιατί λοιπόν η δημοσιογράφος αδικεί τη νοημοσύνη της και διαστρέφει τη λογική της; Παράξενα ισχυρίζεται ότι η εκκλησία έκανε στραβά μάτια σε περιπτώσεις αποτέφρωσης για να έχει περισσότερη πελατεία και από την άλλη τώρα εμποδίζοντας τους ιερείς να αργυρολογούν διακυβεύονται τα συμφέροντά της; Ποια, τέλος πάντων, θεωρεί συμφέροντα, πολλούς ή λιγότερους πελάτες;

Καλό νομίζω είναι για τη δημοσιογράφο με σεβασμό της ελευθερίας των άλλων να θεωρεί σεβαστές και τις επιλογές τους, όσο κι αν της φαίνονται μακάβριες, αν επιθυμεί να σέβονται και οι άλλοι τις δικές της επιλογές. Ο θάνατος είναι ένα «μυστήριο» και ο καθένας μας τον αντιμετωπίζει προσωπικά σύμφωνα με τα «πιστεύω» του και τις παραδοσιακές συνήθειες του τόπου του και της ιστορίας του πολιτισμού του.

Η Ιερά Σύνοδος με τη στάση της αυτή νομίζω ότι είναι απόλυτα συνεπής με τη διδασκαλία της, που πηγάζει από το Ευαγγέλιο και την παράδοσή της. Καλό όμως θα ήταν να μη διατύπωνε αυτές τις περιγραφές από σεβασμό στην ελευθερία των προσώπων και τις επιλογές τους. Τέλος, γιατί η δημοσιογράφος εκφράζει θυμό και οργή κατά της Εκκλησίας, που αρνείται να προσφέρει εξόδιο ακολουθία σε αυτούς που δεν θέλουν να ακολουθήσουν την παράδοσή της; Αυτοί που επιλέγουν την αποτέφρωση ασφαλώς δεν πιστεύουν στη σκοπιμότητα αυτής της διαδικασίας, που προσφέρει στους οπαδούς της η Εκκλησία. Επομένως αυτό δεν είναι εκβιασμός αλλά σεβασμός της επιλογής τους.

Ας αφήσουμε λοιπόν τον καθένα να επιλέξει τον τρόπο που τον αναπαύει καλύτερα μπροστά σε αυτό το μεγάλο «μυστήριο» του θανάτου. Η Εκκλησία με αυτή τη στάση της αυτό έκανε! Πρέπει να συμφωνήσουμε όλοι μαζί της. Το ίδιο κάνει και η επιστήμη (π.χ. Ιατρική), προσφέρει τις υπηρεσίες της σε αυτούς που «πιστεύουν» ότι θα λύσουν με τις συμβουλές της τα προβλήματά τους και όχι σε αυτούς που δεν αποδέχονται τις συμβουλές της.

Λεωνίδας Πουλοπουλος, Φιλόλογος, Χαλάνδρι

Η γραφειοκρατία είναι και τυφλή

Kύριε διευθυντά
Πρόσφατα  χρειάστηκε να αντικαταστήσω γυαλιά οράσεως και όπως είμαι  κάτοικος Βούλας Αττικής, επισκέφθηκα το υποκατάστημα ΕΟΠΥΥ Γλυφάδας για να υποβάλω τα δικαιολογητικά για την είσπραξη των 100 ευρώ. Εκεί μας είπαν ότι για τα νότια προάστια, ή τουλάχιστον για τους κατοίκους Βούλας, πρέπει να πάμε στο  υποκατάστημα Παλλήνης, 37 χιλιόμετρα απόσταση με αυτοκίνητο από το σπίτι μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ταλαιπωρία, κόστος, χρόνος, και σκέφτομαι ότι ο σκοπός είναι μάλλον να μην τολμήσεις να μπεις σε αυτόν τον κόπο για την είσπραξη  του ποσού που ούτε ξέρεις πότε θα το λάβεις.

Φωτης Αντωνιαδης

Αυτοψία και οργή πλημμυροπαθούς

Κύριε διευθυντά
Δικαιούχοι –λένε– μόνο όσοι υπέστησαν ζημιές στην πρώτη τους κατοικία και στην επιχείρησή τους. Οι υπόλοιποι θα πάρετε... ό,τι πήρατε κι άλλες φορές. (Καταλαβαίνετε τι λαϊκή έκφραση ταιριάζει εδώ.)

Και επειδή τυγχάνει να είμαι στην κατηγορία των υπολοίπων και να έχω υποστεί για δεύτερη φορά καταστροφή της αγροικίας μου, του βοτσαλωτού της αυλής της (που είχε φτιάξει ο συγχωρεμένος πατέρας μου από το 1975), της πέτρινης και σιδηράς εισόδου, των μεταλλικών θυρών, του πέτρινου τοιχίου της περίφραξης του αγροκτήματος, των οπωροφόρων δέντρων μου, του ίδιου του αγροκτήματος από τους τόνους φερτών υλικών, σκουπιδιών και τεράστιους όγκους καλαμιών και λάσπης, την απώλεια 25 ορνίθων μου κ.λπ., μ’ άναψαν τα «λαμπάκια» και τσιρίζω και λέω: Ε, όχι ρε! Δεν θέλω την αποζημίωσή σας, αφού αυτή θα είναι εξευτελιστική και μικρότερη από τη μηνιαία αποζημίωση που τυγχάνουν οι «λαθροεισβολείς» χωρίς μάλιστα να προσφέρουν 1 ευρώ στο εθνικό προϊόν.

Αλλά θέλω να λογοδοτήσετε στη Δικαιοσύνη! Ολοι εσείς εκεί σε δήμο, περιφέρεια, υπουργεία! Διότι την καταστροφή δεν την προκάλεσα εγώ. Ούτε ο Θεός και η θεομηνία. Την καταστροφή την προξένησε η εγκληματική αδιαφορία των αρμοδίων που δεν καθάρισαν την κοίτη του Κρεμαστενού ποταμού από τη γέφυρα ώς τη θάλασσα!

Και μη βρίσκοντας ο όγκος νερού ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα, άλλαξε κοίτη και πέρασε από τον παράπλευρο χωματόδρομο και φυσικά από τα γειτονικά με αυτόν αγροκτήματα (μεταξύ αυτών και το δικό μου).

Τώρα μου λένε ότι εμπλέκονται τρία υπουργεία που δεν τον καθάρισαν και η... NATURA που προστατεύει –λέει– το ανύπαρκτο «γκιζάνι». Δηλαδή ιστορίες για αγρίους! Ε, ναι ρε! Να καθίσουν στο σκαμνί και τα τρία υπουργεία και η NATURA!  Και αυτοί που εξαιτίας τους γέμισε όλη η παραλία της Κρεμαστής με περσινά ξερά καλάμια που είχαν αφήσει –για στολίδι (;)– στις όχθες του ποταμού οι φωστήρες μας.

Και το σημαντικότερο: Να λογοδοτήσουν αυτοί που επτά χρόνια τώρα από τον πνιγμό τεσσάρων ανθρώπων στον Κρεμαστενό ποταμό, κωλυσιεργούν και δεν φτιάχνουν τη δεύτερη διπλή γέφυρα! Ακούει κανείς ή να πάω κι εγώ για ύπνο;

Σπυρος Κατσουρης, Πλημμυροπαθής Κρεμαστής Ρόδου

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ