Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Εύγε στον καφετζή, μπράβο στην μπαργούμαν

Κύριε διευθυντά
Η εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου φαίνεται ότι βαίνει καλώς, αν κρίνω απ’ ό,τι τουλάχιστον συμβαίνει στην εδώ μικρή κοινωνία. Τα δύο καφενεία του χωριού συν ένα cafe-bar(!) εφαρμόζουν απαρεγκλίτως τον νόμο, πρώτοι πρώτοι οι καφετζήδες και η μπαργούμαν, που –θεριακλήδες οι ίδιοι– δεν διστάζουν να βγαίνουν έξω, μ’ αυτό το ψοφόκρυο, για να καπνίσουν, δίνοντας έτσι το καλό παράδειγμα στους πελάτες.

Πρόκειται για κατόρθωμα, αν υπολογίσει κανείς ότι, εκτός των άλλων, έπρεπε να καμφθεί και το εγώ του Ελληνα καπνιστή, που θεωρούσε ότι με το να του απαγορευτεί να καπνίζει όπου του... καπνίσει, θίγεται θεμελιώδες ατομικό του δικαίωμα(!)

Θυμάμαι ότι αυτή περίπου την αίσθηση είχα και εγώ στην αρχή, όταν υποχρεώθηκα να φορώ ζώνη ασφαλείας. Τώρα, αν ξεκινήσω χωρίς ζώνη, έχω την αίσθηση ότι κάτι μου λείπει. Αλλά και ο νόμος αυτή τη φορά ήταν dura lex sed lex, εφαρμόζοντας αυτό που είχε πει ο Ροΐδης, ότι μας χρειάζεται ένας νόμος που θα καθιστά υποχρεωτική την εφαρμογή των νόμων.

Ιωάννης Αθ. Μακρης, Καστέλλια Παρνασσίδος


Η Μυθολογία αφήνει τη γεφυροποιό φαντασία μας να αποφασίσει. Αποφεύγοντας να ζυγίσει η ίδια τον βαθμό δυσκολίας και επικινδυνότητας των δώδεκα (12) άθλων του ημίθεου προγόνου μας, επιτρέπει σε εμάς να ψηφίσουμε ανακαλώντας γνώσεις από τα θρανία του δημοτικού (δεν αντιγράφουμε, δεν  καταφεύγουμε στο e«λυσάρι», δεν παραδίδουμε λευκή κόλλα). Επάνω, ο Ηρακλής εκπληρώνει ένα από τα πιο γνωστά κατορθώματά του, φέρνοντας στον επάνω κόσμο, ενώπιον του εντολέα του Ευρυσθέα (από την τρομάρα του ο βασιλιάς Τίρυνθας και Μυκηνών χώθηκε σε ένα πιθάρι) τον ορεξάτο –τρία στόματα είχε να ταϊσει– φύλακα του Αδη Κέρβερο. Το αποφώλιον τέρας ο ήρωας μετά βίας συγκρατεί, κραδαίνοντας καλού κακού το ρόπαλό του (Υδρία, Μουσείο Λούβρου).

Κουίζ: Τα κόκκινα δάνεια στην εποχή του Ηρακλέους θα ήταν ο 13ος άθλος του ημίθεου ήρωα;

Κύριε διευθυντά
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι αρχαίοι πρόγονοί μας είχαν ασχοληθεί με πολλούς τομείς της ζωής, επιτυγχάνοντας άριστα αποτελέσματα. Οπως στους τομείς της φιλοσοφίας, της τέχνης, της τεχνικής κ.λπ.

Είναι φυσικό εμείς, οι απόγονοί τους, να αναφερόμαστε με υπερηφάνεια στα επιτεύγματά τους, και να έχουμε συμπεριλάβει στην καθημερινή μας ορολογία θέματα από την Ιστορία και τη Μυθολογία. Ετσι, για παράδειγμα, όταν λέμε για κάτι μπλεγμένο ότι «θα χρειαζόταν ο μίτος της Αριάδνης ώστε να βρούμε άκρη», αναφερόμαστε στον μίτο (σχοινί) που είχε δώσει η Αριάδνη στον Θησέα, ώστε να μη χαθεί μέσα στον λαβύρινθο.

Επίσης, όταν λέμε ότι «ευτυχώς παρενέβη σαν από μηχανής Θεός κάποιος για να τον σώσει από έναν ληστή» αναφερόμαστε στις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, όπου με κάποια μηχανή (γερανό) κατέβαζαν στη σκηνή από ψηλά έναν ηθοποιό, ντυμένο σαν θεό, προκειμένου να δώσει λύσεις σε δύσκολες καταστάσεις.

Ακόμα, όταν λέμε με θαυμασμό για κάποιο νέο έργο ότι «αυτό θα είναι το όγδοο θαύμα» αναφερόμαστε στα επτά θαύματα της αρχαιότητας.

Και μέχρις εδώ όλα είναι καλά. Δυστυχώς όμως μερικοί συμπατριώτες μας χρησιμοποιούν λανθασμένες εκφράσεις, που χαλάνε τη γενική εικόνα. Ετσι, για παράδειγμα, πριν από λίγο καιρό, ένα άρθρο της έγκριτης εφημερίδας σας είχε για τίτλο τις λέξεις: «Ο ενδέκατος άθλος του Ηρακλή». Το άρθρο αφορούσε τη μείωση των κόκκινων δανείων, και ο αρθρογράφος θεωρούσε ότι ήταν δύσκολο να επιτευχθεί αυτή. Επειδή εξάλλου νόμιζε ότι οι άθλοι του Ηρακλή ήταν 10, βάφτισε την πιθανή μείωση σαν τον ενδέκατο άθλο! Ομως, ως γνωστόν, οι άθλοι του Ηρακλή ήταν 12, και ειδικά ο ενδέκατος αφορούσε την αρπαγή των μήλων των Εσπερίδων.

Ενα άλλο παράδειγμα είναι αυτό που άκουσα στο τρένο όταν κάποιος, στο διπλανό κάθισμα, επέμενε σε έναν φίλο του, λέγοντας ότι εάν η ομάδα τους κατάφερνε να μην υποβιβαστεί, αυτό θα ήταν ο όγδοος άθλος του Ηρακλή! Προφανώς αυτός νόμιζε ότι οι άθλοι του Ηρακλή ήταν 7 (τους είχε μπερδέψει με τα επτά θαύματα, ή τους επτά Σοφούς), και αγνοούσε ότι αυτοί ήταν 12 και ότι ειδικά ο όγδοος άθλος αφορούσε την αρπαγή των άγριων αλόγων του Διομήδη.

Συμπέρασμα: Σωστό και ωραίο είναι να αναφερόμαστε στην κλασική αρχαιότητα, αλλά με σεβασμό της αλήθειας και χωρίς να παραποιούμε την πραγματικότητα.

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός Μηχανικός, Κηφισιά

Μήπως ήρθε η ώρα της διεναίσθησης;

Κύριε διευθυντά
Ο  κ. Γ. Μπαμπινιώτης με την επιστολή του («Καθημερινή» 1.1.2020) αποσαφήνισε πλήρως το ιστορικό της παραγωγής της ενσυναίσθησης και της παρεισαγωγής της στην ελληνική ιατρική ορολογία με το φορτίο του ψυχολογικού, συναισθηματικού και κοινωνικοπολιτικού της νοήματος. Εν μέρει και (επι)νοήματος, σε σχέση με την κοινωνικοπολιτική διάσταση και επικοινωνιακή διάταση του όρου. Παρέμεινε το ζήτημα κατά πόσον η χρήση των συνθετικών μερών «εν»-«συν» και «αίσθηση» αποδίδει το μεταβιβαστικό στοιχείο από το «Εγώ» στο «Εσύ» ή στο «Αλλος». Ο κ. Μπαμπινιώτης σημειώνει εν κατακλείδι, ότι «πιο κοντά στο αρχικό (νόημα της κατανόησης του άλλου και της συν-μέθεξης) θα ήταν ο νεολογισμός εν-αίσθηση». Επομένως, αφού έχουμε την πρόθεση «διά», οι πολλαπλές λειτουργίες της οποίας περιγράφονται αναλυτικά στο Λεξικό Μπαμπινιώτη και αφού μεταξύ αυτών είναι και η απόδοση του νοήματος της δια-σύνδεσης (διά-δραση, δια-κλαδικός κ.π.ά.), νομίζω ότι αντί για την «εν-συν-αίσθηση» είναι ακριβέστερη η «δι-εν-αίσθηση».

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Πηγή αισιοδοξίας και μνήμες παιδικές

Κύριε διευθυντά
Οι γιορτές πέρασαν, οι μνήμες παραμένουν ανεξίτηλες και σαν προφορική παράδοση «παραδίδονται» στους νεότερους. Ποιος από τους σημερινούς παππούδες και γιαγιάδες δεν θυμάται τα «παλαιά» Χριστούγεννα και τις Πρωτοχρονιές της δεκαετίας 1940-1950; Ηταν δύσκολα χρόνια, Κατοχή, φτώχεια, πείνα, αρρώστιες χωρίς φάρμακα, φυλακίσεις, εξορίες, διχασμός, κάθε παιδί ζούσε την ιστορία της οικογένειάς του. Οταν έρχονταν όμως τα Χριστούγεννα, δυνάμωνε η ελπίδα ότι θα έλθουν καλύτερες μέρες, και γι’ αυτό φρόντιζαν η γιαγιά και η μητέρα.

Το σπίτι άλλαζε. Τις πρώτες μέρες γινόταν το καθάρισμα του σπιτιού και το σφουγγάρισμα του πατώματος, μέχρι και τα μπρούντζινα χερούλια της πόρτας γυάλιζαν με μπράσο. Υστερα γινόταν μπουγάδα στην ξύλινη σκάφη με σαπούνι πράσινο και λουλάκι για ξεύγασμα. Το σιδέρωμα γινόταν με σίδερο γεμάτο αναμμένα κάρβουνα. Ετοίμαζαν τα ρουχαλάκια που θα φορούσαμε τα Χριστούγεννα. Παντελόνι με τιράντες και άσπρο πουκαμισάκι για εμάς τα αγόρια και άσπρο φουστανάκι με φραμπαλά για τα κορίτσια.

Για την παρασκευή των γλυκών, εφόσον υπήρχαν τα υλικά, το γενικό πρόσταγμα το είχε η γιαγιά. Καθάριζε το τραπέζι της κουζίνας, άπλωνε τον μουσαμά με τις ζωγραφιές, έβαζε τη μακριά μπροστέλα με τις τιράντες, ζητούσε από την κόρη της να της ανεβάσει το μανίκι του φουστανιού και ξεκινούσε.
Εβαζε στη μεγάλη πήλινη λεκάνη ζεστό νερό και ύστερα έριχνε το αλεύρι και τα ανακάτευε, μετά φώναζε για το γάλα, τον χυμό πορτοκαλιού, το λιωμένο βούτυρο, «σπάστε μου τα αυγά με προσοχή να μην πέσουν τσόφλια στη ζύμη», εμείς ένας ένας εκτελούσαμε τις διαταγές. Οταν τελείωνε η επεξεργασία της ανάμειξης, βιδώναμε τη μηχανή των κουλουριών στο τραπέζι, τοποθετούσαμε και το χωνάκι με τα δοντάκια, βάζαμε βούκες από το ζυμάρι και γυρίζαμε το χερούλι της μηχανής. Ενα ένα τα κατσαρωτά κουλουράκια έβγαιναν, τα έπαιρνε η μητέρα και τα αράδιαζε στη λαμαρίνα που είχε λαδώσει προηγουμένως.

Οταν γέμιζε η λαμαρίνα, άλειφε τα κουλούρια με κρόκο αυγού και ήταν έτοιμα για τον φούρνο. Υστερα ερχόταν η σειρά των κουραμπιέδων, αφού γινόταν η ζύμη, παίρναμε τα μικρά τσίγκινα καλούπια, που ήταν αστεράκια, καρδούλες, πεταλούδες, και φτιάχναμε τους κουραμπιέδες, η μητέρα τούς τοποθετούσε στην άλλη λαμαρίνα και έμπηγε στη μέση ένα γαρίφαλο.

«Μπρος, φύγετε για τον φούρνο». Ο φουρνάρης έγραφε με κιμωλία στις λαμαρίνες έναν αριθμό και το όνομα του πελάτη και τις έβαζε στη σειρά.

Υστερα από τρεις ώρες η γιαγιά μάς έλεγε «πηγαίνετε στον φούρνο, θα έχει ξεφουρνίσει τα δικά μας». Μερικές φορές γυρίζαμε με άδεια χέρια. «Δεν τις έριξε ακόμη», λέγαμε. «Πω πω, θα ξεραθούνε», έλεγε η γιαγιά, «πηγαίνετε να σταλιάσετε εκεί, να σας βλέπει για να τις φουρνίσει». Αλλά  να γευτούμε τα γλυκά απαγορευόταν.

«Να μην αρτυθείτε», φώναζαν γιαγιά και μητέρα, «πρώτα θα μεταλάβετε και μετά όλα είναι δικά σας».

«Τη βασιλόπιτα», έλεγε η γιαγιά, «θα τη φτιάξουμε με νέα συνταγή που μας την έδωσε μια φίλη μου από την Πόλη και θα την ψήσουμε στον φούρνο της γειτόνισσας, που θα τον ανάψει με ξύλα. Και έχω μια έκπληξη γι’ αυτόν που θα πετύχει το φλουρί». Ολες αυτές οι διαδικασίες των γιορτών μάς δυνάμωναν την αισιοδοξία ότι θα έλθουν καλύτερες μέρες.

Χρηστος Ριτσος, Παπάγου

Το βιβλίο ενός Σερ για τον Γερμανό εχθρό

Κύριε διευθυντά
Διαβάζοντας στον Φιλίστορα, του φύλλου της «Κ» του Σαββάτου 21-12-2019, την προ 80 ετών είδηση για την αυτοκτονία του πλοιάρχου Langsdorff, θα ήθελα να αναφερθώ με περισσότερες λεπτομέρειες σ’ αυτήν, θεωρώντας ότι θα ενδιέφεραν τους ασχολουμένους με την ιστορία αναγνώστες της «Κ». Το θωρηκτό τσέπης «Graf von Spee» αυτοεβυθίσθη στα ανοικτά του Μοντεβιδέο στις 20.00 της 17ης Δεκεμβρίου 1939. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες για την προηγηθείσα ναυμαχία με τα αγγλικά καταδρομικά MMS «Αjax» και «Exeter» και το νεοζηλανδικό HMNZS «Achilles».

Ο κυβερνήτης του, πλοίαρχος Hans langsdorff και αξιωματικοί και μέλη του πληρώματος που είχαν παραμείνει στο πλοίο, 20 λεπτά προ της βυθίσεώς του το εγκατέλειψαν και επιβιβασθέντες σε υπό σημαία Αργεντινής γερμανικών συμφερόντων ρυμουλκά, απεβιβάσθησαν στο Μπουένος Αϊρες. Ο πλοίαρχος Langsdorff το απόγευμα της 19ης Δεκεμβρίου μίλησε για τελευταία φορά σε όσα μέλη του πληρώματός του είχαν καταφύγει στο Μπουένος Αϊρες. Αφού τους αποχαιρέτησε, με στρατιωτικό και όχι ναζιστικό χαιρετισμό, έφυγε με μερικούς ανωτέρους αξιωματικούς και πήγαν στο δωμάτιό του, στο ναυτικό ξενοδοχείο του Μπουένς Αϊρες, όπου έμειναν για τρεις ώρες, και οι αξιωματικοί απεσύρθησαν. Ο Langsdorff κάθισε σ’ ένα γραφείο και έγραψε τρεις επιστολές, μία στη σύζυγό του, μία στους γονείς του και μία στον πρεσβευτή της Γερμανίας στο Μπ. Αϊρες, βαρώνο Von Thermann, στην οποία υπέγραψε: Πλοίαρχος Langsdorff, κυβερνήτης του βυθισθέντος θωρηκτού τσέπης «Admiral von Spee». Μετά ξεδίπλωσε και ανέπτυξε την πολεμική σημαία του πλοίου του, που είχε πάρει μαζί του και έβγαλε το περίστροφό του. Στις 08.30 της επομένης ένας αξιωματικός του, ο υποπλοίαρχος Dietrich που μπήκε στο δωμάτιό του, βρήκε τον κυβερνήτη του νεκρό επάνω στη γερμανική σημαία. Η κηδεία του έγινε στο νεκροταφείο La Chacarita του Μπουένος Αϊρες (στο γερμανικό τμήμα) το επόμενο απόγευμα. Στην κηδεία παρέστησαν οι αξιωματικοί και το πλήρωμα του «Graf von Spee», μέλη των ενόπλων δυνάμεων της Αργεντινής, ο Γερμανός πρεσβευτής και ο πλοίαρχος εμπορικού ναυτικού Pottinger, καπετάνιος του πλοίου «Ashlea» ως εκπρόσωπος των Βρετανών ναυτικών που είχαν διατελέσει αιχμάλωτοι του «Graf Spee». Αυτό ήταν το τέλος του πλοιάρχου Hans Langsdorff και περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια και όχι μόνον αυτό, στο υπέροχο βιβλίο «The Drama of Graf Spee and the Battle of the Plate» του Sir Eugen Millington-Drake, εκδόσεις Peter Davies, Λονδίνο 1964.

Ματθαιος Μ. Δημητριου, Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.

Ο Β΄ Παγκόσμιος, οι πρωταγωνιστές

Κύριε διευθυντά
Στο άρθρο του κ. Ανδρ. Δρυμιώτη της 1ης Δεκεμβρίου στην «Καθημερινή» της Κυριακής στηλιτεύεται η στάση των Ελλήνων ευρωβουλευτών –από όλο το πολιτικό φάσμα υποθέτω– σχετικά με την αρνητική ψήφο τους (σε ποσοστό 90%) στο ψήφισμα που καταδίκαζε τόσο τον ναζισμό όσο και τον σταλινισμό. Δεν θα συμπλεύσω με τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και τους χαρακτηρισμούς του στο πρόσωπο του Απόστολου Δοξιάδη σχετικά με την κριτική που άσκησε στους Ελληνες ευρωβουλευτές για τη στάση τους στο συγκεκριμένο ψήφισμα.

Ωστόσο θεωρώ ότι ο πολυγραφότατος συγγραφέας διέπραξε ένα λάθος, όχι τόσο στην καταδίκη του ναζισμού και του σταλινισμού σαν πολιτικές που οδήγησαν στον αφανισμό εκατομμύρια συνανθρώπων μας –ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να το αμφισβητήσει– όσο στο ότι η Ευρωβουλή έβαλε στην ίδια ζυγαριά δύο πολιτικές, και συνακόλουθα τους ηγέτες των, με τελείως διαφορετικό ρόλο στον πόλεμο που καθόρισε τις τύχες των επόμενων γενεών. Και εξηγούμαι: Υπάρχει ιστορικός που αμφισβητεί τον καθοριστικό ρόλο του σοβιετικού λαού –και του Στάλιν– στην έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου; Αυτές τις μέρες είναι η επέτειος της μάχης του Στάλινγκραντ που γύρισε τις τύχες του πολέμου και οδήγησε στη μεγάλη νίκη και συντριβή του ναζισμού και του γερμανικού επεκτατισμού.

Επανερχόμενος στο άρθρο του κ. Δρυμιώτη που προσπαθεί να εξηγήσει τη στάση των Ελλήνων ευρωβουλευτών και τους χαρακτηρίζει είτε εξυπνάκηδες είτε αριστερής συνείδησης (!) θα του προσθέσω και ένα τρίτο ενδεχόμενο που κατά την άποψή μου χαρακτηρίζει τη στάση τους ως εθνικά υπερήφανη και ανεξάρτητη από πιέσεις που εκτιμώ ότι ασκήθηκαν από τις γνωστές ευρωπλειοψηφίες.

Δεν είναι δυνατόν να βάζεις νικητές και ηττημένους στην ίδια ζυγαριά τόσο για επικοινωνιακούς όσο και για ουσιαστικούς λόγους. Οι πρώτοι ξεπερνιούνται με διαφορετικά και ετεροχρονισμένα ψηφίσματα καταδίκης των φρικαλεοτήτων τόσο του ναζισμού, όσο και του σταλινισμού. Για τους δεύτερους θα επικαλεστώ μια λακωνική ρήση του Ουίνστον Τσώρτσιλ σχετικά με το status quo της Ευρώπης μετά τη μεγάλη νίκη: «Εξω οι Ρώσοι, μέσα οι Αμερικάνοι, από κάτω οι Γερμανοί».

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά και η Γερμανία σήμερα, ενωμένη, από κατεχόμενη χώρα είναι η αδιαμφισβήτητη ηγέτιδα οικονομική δύναμη στην Ευρώπη. Τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ενωσης τρίζουν επικίνδυνα και η οποιαδήποτε ρήξη μπορεί να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Δύσκολο αλλά όχι απίθανο.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν εν πολλοίς προϊόν της ήττας των Γερμανών στον μεγάλο πόλεμο. Τέτοιες εξισώσεις είναι επικίνδυνες.

Διονυσης Γιαννακοπουλος, Ομότιμος Καθηγητής Διοικητικής Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής

Περί φόβου, προσδοκίας και ευαγγελίου

Κύριε διευθυντά
Παραθέτω από την Καινή Διαθήκη και από το κατά Λουκάν Ιερό Ευαγγέλιο κεφ. Κα΄, παρ. 25-26, τα κάτωθι:

25. Και έσται σημεία εν ηλίω και σελήνη και άστροις, και επί της γης συνοχή εθνών εν απορία ηχούσης θαλάσσης και σάλου.

26. Αποψυχόντων ανθρώπων από φόβου και προσδοκίας των επερχομένων τη οικουμένη· αι γαρ δυνάμεις των ουρανών σαλευθήσονται.

Δεν τολμώ να κάνω ερμηνεία αυτών. Αλλοι επιφανείς θεολόγοι όπως ο αείμνηστος καθηγητής Θεολογίας του Παν. Αθηνών Παναγιώτης Ν. Τρεμπέλας έχουν δώσει ερμηνεία. Μόνο στη λέξη «απορία» παραπέμπω στο λεξικό του κυρίου Γεωργίου Μπαμπινιώτη, που την εξηγεί ως «κατάσταση έκπληξης και αμηχανίας».

Ιωαννης Θ. Χαϊνης, Ομότιμος Καθηγητής Ε.Μ. Πολυτεχνείου

Ο αναγνώστης, τα WC, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και ο ΟΣΕ

Κύριε διευθυντά
Σχετικά με τη δημοσίευση επιστολής του κ. Βασίλη Τσούτσου, ειδικού πνευμονολόγου - φυματιολόγου, MD, MSc Δημόσιας Υγείας επισημαίνου-
με τα εξής:

Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ αποτελεί τον βασικό πάροχο σιδηροδρομικής μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων και προσφέρει τις αντίστοιχες υπηρεσίες χρησιμοποιώντας το δίκτυο και την εν γένει σιδηροδρομική υποδομή, η οποία ανήκει στον ΟΣΕ.

Ως εκ τούτου, θα θέλαμε να διευκρινίσουμε ότι αρμόδιος φορέας των σιδηροδρομικών υποδομών, της συντήρησης, ασφάλειας, καθαριότητας κ.ά. μέσα στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι κοινόχρηστοι χώροι των δύο σταθμών, Λαρίσης και Θεσσαλονίκης, στους οποίους αναφέρεται (σημ. για τα WC) ο αναγνώστης είναι ο ΟΣΕ και όχι η ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Είναι συνεχής η προσπάθειά μας προς τον ιδιοκτήτη της υποδομής, ώστε αυτά τα θέματα να αντιμετωπιστούν προς όφελος των πολιτών που επιλέγουν το τρένο ως μέσο μετακίνησής τους.

Γραφείο Τύπου ΤΡΑΙΝΟΣΕ

Τα πεπραγμένα του νυν ΠτΔ

Κύριε διευθυντά
Ανέγνωσα την ενδιαφέρουσα ασφαλώς επιστολή του αγαπητού μου συναδέλφου κυρίου Κώστα Μπονιφάτση («Κ» 31/12) επί της οποίας θα ήθελα να παρατηρήσω τα εξής:
1. Νομίζω ότι αδικείται ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος με όσα του καταλογίζονται για την περίοδο της υπουργικής του θητείας στις κυβερνήσεις του κ. Κώστα Καραμανλή, δεδομένου ότι οι σχετικές αποφάσεις και πράξεις δεν ήταν, προφανώς, προϊόν δικών του αποφάσεων, ως υπουργού, αλλά αποφάσεις και πράξεις της τότε κυβερνήσεως. Βεβαίως, ο αρμόδιος υπουργός υπέχει σημαντικό βαθμό ευθύνης, αλλά, πρωτίστως, η ευθύνη ειδικά για την απόφαση της μονιμοποιήσεως των συμβασιούχων που εκληρονόμησε η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ που είχαν προηγηθεί, εβάρυνε τον υπουργό Οικονομικών και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Εις ό,τι αφορά δε στα «Δεκεμβριανά» του 2008, είναι προφανές ότι η κατάσταση, μετά τα γεγονότα Γρηγοροπούλου, είχε πια εκτροχιασθεί, με την άμεση ή έμμεση συνδρομή πολιτικών δυνάμεων που τα επικροτούσαν (αν δεν τα επεδίωκαν), σε τέτοιο βαθμό ώστε η αντιμετώπισή των να είναι εξαιρετικά δυσχερής. Αναμφισβήτητα διεπράχθησαν λάθη στον χειρισμό του ζητήματος που αποτελούσε κατ’ ουσίαν στάση, αλλά όταν ληφθούν υπ’ όψιν οι συνθήκες υπό τις οποίες ευρέθη η τότε κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός ειδικότερα, θα πρέπει να αναγνωρισθούν σημαντικά ελαφρυντικά. Είναι, πάντως, αληθές ότι η καλύτερη οργάνωση του κράτους και, ειδικότερα, του τομέως των υπηρεσιών Ασφαλείας θα απέτρεπε και, πάντως, θα περιόριζε τις καταστροφές
που οι στασιαστές επροκάλεσαν. Στο μέτρο λοιπόν που προσήκει, ο τότε υπουργός είχε αναμφισβήτητα ευθύνη.

2. Δεν πρέπει, πάντως, να καταλογισθεί ευθύνη στον νυν Πρόεδρο της Δημοκρατίας για το «Δημοψήφισμα» της 5 Ιουλίου 2015. Ο ΠτΔ, υπό το Σύνταγμά μας, μετά την αλλοίωση του πολιτεύματος που έγινε, ανεπιτρέπτως, από τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1985, ουσιαστικά δεν ημπορούσε να φέρει οποιαδήποτε αντίρρηση στην απόφαση αυτή της τότε κυβερνήσεως, λαμβανομένων, μάλιστα, υπ’ όψιν των συνθηκών του πολιτικού περιβάλλοντος. Αξίζει επ’ αυτού να αναφερθεί ως ανάλογο παράδειγμα, η επικύρωση από τη βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου της αποφάσεως του πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον να κλείσει τη Βουλή των Κοινοτήτων τον περασμένο Σεπτέμβριο. Η διαφορά μεταξύ της Ελλάδος και του Ηνωμένου Βασιλείου εντοπίζεται στο ότι, στο μεν Ηνωμένο Βασίλειο τα δικαστήρια ανέτρεψαν την αντισυνταγματική απόφαση του πρωθυπουργού Τζόνσον που προσυπέγραψε η βασίλισσα, ενώ στην Ελλάδα το δικαστήριο που εκλήθη να κρίνει τη συνταγματικότητα ή μη του δημοψηφίσματος, ως αυτό προκηρύχθηκε από την κυβέρνηση με την υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας, απεφάνθη ότι «το δημοψήφισμα θα γίνει».

3. Και ενώ επισημαίνονται από τον εκλεκτό επιστολογράφο σας οι σοβαρές αυτές αιτιάσεις κατά του κ. Προκόπη Παυλόπουλου, δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στο έξοχο έργο που, ομολογουμένως, επετέλεσε ο ΠτΔ στην πολύ κρίσιμη περίοδο που ακολούθησε το «Δημοψήφισμα» του 2015. Το έργο που επετέλεσε με τις προσωπικές παρεμβάσεις του ο ΠτΔ είναι κυριολεκτικώς ανεκτίμητο και σωτήριο για το έθνος και την πατρίδα. Και αυτό ήταν το πιο κρίσιμο και ουσιώδες χρέος και καθήκον που έλαχε ποτέ στον κ. Προκόπη Παυλόπουλο να επιτελέσει και αυτός, όντως, το επετέλεσε.

Θεοδωρος Β. Σιουφας, Δικηγόρος

Η αντιχουντική αφίσα ήταν δική μου

Κύριε διευθυντά
Η  «Καθημερινή» της 31ης Δεκεμβρίου 2019, συνοδεύεται από το φύλλο της, της 21ης Ιουνίου 2009, σε επανέκδοση. Σε αυτό, στη σ. 4, δημοσιεύεται μια αντιχουντική μου αφίσα που δημιουργήθηκε στο Παρίσι κατά τις πρώτες ημέρες της δικτατορίας.

Η αφίσα αυτή αποδόθηκε εσφαλμένα στη Βάσω Κατράκη. Σημειώνω εδώ ότι κατά τον πρώτο χρόνο της δικτατορίας η Βάσω βρισκόταν εξόριστη στη Γυάρο.

Ζήτησα με επιστολή μου, όταν πρωτοδημοσιεύθηκε η αφίσα στην εφημερίδα τον Ιούνιο του 2009, να γίνει η δέουσα επανόρθωση. Αυτό δεν έγινε, ως ώφειλε, στην προσήκουσα θέση, στην ίδια δηλαδή στην οποία δημοσιεύθηκε η αφίσα, αλλά σε άλλο «άγονο» σημείο. Και πάλι, δεν είδα σε κάποιο σημείο της εφημερίδας μνεία του λάθους. Ετσι, επιστρέφει η αρχική εσφαλμένη «ενημέρωση» ως προς την πατρότητα της αφίσας.

Γιαννης Χαϊνης

Η πολυετής απραξία σε κλίμα διχόνοιας

Kύριε διευθυντά
Δυστυχώς, στην πλειονότητά τους υπουργοί και βουλευτές, τα τελευταία 30 χρόνια, αντί να ασχολούνται με τα εθνικά θέματα αφιέρωναν χρόνο χρυσάφι για το πελατειακό σύστημα. Δομικές παθογένειες στο Κοινοβούλιο που γέμισε με ηθοποιούς – μανεκέν και οι οποίοι εκτόπισαν με τορπίλες και μεθοδεύσεις άξιους. Ασχετοι, αγράμματοι, αδιάβαστοι, που πότε δεν άνοιξαν ένα βιβλίο για να μάθουν τι είναι ΑΟΖ. Το χειρότερο όμως είναι πως λόγω της απραξίας τους δεν ρώτησαν έναν καθηγητή Διεθνούς Δικαίου για να τους κάνει φροντιστήριο για την επέκταση χωρικών υδάτων και τον προσδιορισμό της ΑΟΖ.

Αυτό που σίγουρα δεν τους έχει προβληματίσει είναι η περίπτωση των Ιμίων και η επιθετικότητα ενός φρενοβλαβούς σουλτάνου που νομίζει ότι μπορεί να αλωνίζει στη Συρία και στη Μεσόγειο. Η πλειονότητα των βουλευτών ελπίζω να έχει συνείδηση πως αν δεν υπήρχαν τα 400 χρόνια σκλαβιάς δεν θα είχαμε ούτε ένα μνημόνιο και το κατά κεφαλήν εισόδημα θα ήταν σε επίπεδο Ελβετίας. Δυστυχώς, οι ανεκδιήγητοι πολιτικοί μας μετά την εισβολή στην Κύπρο ακολούθησαν μια πολιτική φοβική και κατευνασμού που έδωσε δικαιώματα στην Τουρκία για αυθαιρεσία και επεκτατισμό. Οι ίδιοι δεν πήραν κανένα μάθημα από τη Μικρασιατική Καταστροφή και τα Ιμια, επειδή δεν υπήρξαν ποινικές καταδίκες για τους υπαιτίους.

Ομως, στον νέο Π.Κ. δεν θεσπίστηκε ειδικό αδίκημα για την απραξία στα εθνικά θέματα. Οι ευθύνες των πολιτικών είναι ιστορικές. Να μην ξεχνάμε πως η αφασία σε συνδυασμό με τη διχόνοια οδήγησαν στη συρρίκνωση του εθνικού κορμού με τις χαμένες πατρίδες. Επιβάλλεται να παραμεριστεί η κομματική διαπάλη και να συγκληθεί επειγόντως Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας (κατά τα πρότυπα της Τουρκίας), αφού προηγηθεί ενδελεχής ενημέρωση στα τρέχοντα καυτά και εξειδικευμένα θέματα του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. «Οι καιροί ου μενετοί».

Γεωργιος Τρανταλιδης, Πειραιάς

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ