Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Γιατί όχι ένα Νομπέλ στον κ. Σωτήρη Τσιόδρα;»

Κύριε διευθυντά
Ως αναγνώστρια της «Καθημερινής», που καθημερινά με συντροφεύει και απολαμβάνω, επιθυμώ και εγώ όπως και άλλοι αναγνώστες σας να συγχαρώ τον επιστήμονα, ιατρό, ευπατρίδη και κυρίως Ανθρωπο κ. Σωτήρη Τσιόδρα. Ως Ελληνες είμαστε υπερήφανοι που καθημερινά τον ακούμε να μας λέει τα γεγονότα της επιδημίας του ιού με τη συγκρατημένη αισιοδοξία που τον διακρίνει. Ομολογουμένως είναι άξιος για το βραβείο Νομπέλ. Είναι μια ωραία ιδέα, μακάρι να το δούμε στην πράξη.

Λελα Χατζηλακου


Γητευτής του φωτός, αλχημιστής των χρωμάτων, αρχιμάστορας στην απεικόνιση ρεαλιστικών σκηνών και αφτιασίδωτων ηθογραφιών, καταθλιπτικός, πολύτεκνος, πικροδίαιτος, συνεπής και ευαίσθητος κατά κυριολεξία έως θανάτου. Ο Γιοχάνες Βερμέερ, ο οποίος μαζί με τον Ρέμπραντ θεωρούνται οι Διόσκουροι του Χρυσού Αιώνα της ολλανδικής ζωγραφικής, αναστήθηκε από την αφάνεια του χρόνου με καθυστέρηση κοντά δύο αιώνων διά χειρός Μαρσέλ Προυστ, υπερτοκίζοντας κατόπιν την αξία των έργων, στερεώνοντας στο έπακρο την αίγλη του. Επάνω η μαγευτική τοπιογραφία «Αποψη του Ντελφτ», γενέτειρας πόλης του Βερμέερ, πασίγνωστης για την ιστορία, τα μουσεία, την –να την πιεις στο ποτήρι– ομορφιά της, τα κεραμικά της, τις εκκλησίες, ιδιαίτερα φιλικής στους εξαρτημένους του ζύθου.

Ο  Βερμέερ, ο φιλότεχνος καλόκαρδος φούρναρης και ο κερδισμένος χρόνος του Προυστ

Κύριε διευθυντά
Ενα από τα διασημότερα πορτρέτα όλων των εποχών «Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι» του Γιοχάνες Βερμέερ συνεχίζει να κεντρίζει το ενδιαφέρον του κοινού 335 χρόνια μετά τη δημιουργία του. Επιτροπή που είχε συσταθεί για να δώσει απαντήσεις στα μυστήρια που κρύβει το μοντέλο του πίνακα, ανακοίνωσε τα αποτελέσματά της. Η επικεφαλής κ. Αμπι Φαντιβέρι μιλάει στην «Κ» – άρθρο του Νικόλα Ζώη την 6η Μαΐου, «Ενα διάσημο κορίτσι αποκαλύπτεται».

Oπως ήταν αναμενόμενο, τίποτα το ουσιαστικά νέο δεν αποκαλύφθηκε εκτός μερικών τεχνικών λεπτομερειών. Αντιθέτως προστέθηκε ένα ακόμη ερώτημα για το πώς ο ζωγράφος προμηθευόταν το πανάκριβο βαθύ γαλάζιο χρώμα με το οποίο ζωγραφίστηκε το κεφαλομάντιλο της κοπέλας. Eτσι, ο πίνακας παραμένει ένα μυστήριο, όπως μυστήριο λίγο πολύ αποτελεί και η ζωή του ίδιου του ζωγράφου, της «Σφίγγας του Ντελφτ» όπως επονομάζεται.

Ελάχιστα πράγματα, εκτός ολίγων τυπικών, γνωρίζουμε για τον ζωγράφο αυτό, που για την εποχή του ήταν μια μετριότητα, περίεργη όμως και ιδιόρρυθμη μετριότητα που, παρά το ότι έπρεπε να θρέψει τα 15 του παιδιά, δεν εμπορευματοποίησε τη δουλειά του, ζωγραφίζοντας δύο πίνακες τον χρόνο, αφήνοντας έτσι 35 ή 36 αριστουργήματα στη σύντομη ζωή του (1632-1675).

Υπάρχουν μόνο δύο γραπτές σύντομες αναφορές γι’ αυτόν, που σκιαγραφούν συγχρόνως την τραγική κατάσταση της ζωής του. Η πρώτη προέρχεται από τον Γάλλο ευπατρίδη Μπαλταζάρ ντε Μονκονίς που ταξίδεψε στο Ντελφτ για να συναντήσει τον ζωγράφο.
«…Συνάντησα τον ζωγράφο Βερμέερ στο Ντελφτ αλλά δεν είχε κανέναν από τους πίνακές του στο σπίτι. Τελικά πήγαμε στον διπλανό φούρνο όπου ο φούρναρης είχε έναν πίνακά του, τον οποίο είχε πουλήσει ο Βερμέερ για 100 λίβρες. Νομίζω ότι η τιμή αντιστοιχεί στην αξία 6 πιστολιών». Πρόκειται για τον φούρναρη Χέντρικ βαν Τεν, έναν από τους πάτρωνες του ζωγράφου, που έπαιρνε πίνακες για την προμήθεια του ψωμιού της οικογένειας.

Η δεύτερη συγκινητική μαρτυρία προέρχεται από τη σύζυγό του Κατερίνα Μπόλνες, η οποία σχολιάζοντας τον θάνατό του έγραψε: «...Ο πόλεμος (εννοεί τον πόλεμο μεταξύ Γαλλίας - Ολλανδίας του 1672) καθώς και τα μεγάλα έξοδα των παιδιών μας, τα οποία ήταν αδύνατον να πληρωθούν, τον έκαναν να αισθανθεί έντονη ψυχολογική καταπίεση και τελικά έπεσε σε λήθαργο χάνοντας κάθε επαφή με το περιβάλλον(μάλλον εγκεφαλικό επεισόδιο) και σε 36 ώρες πέθανε». Eτσι απλά. Ας σημειωθεί ότι 5 μήνες πριν είχε μεταβεί στο Aμστερνταμ (ήταν η δεύτερη φορά που έβγαινε από το Ντελφτ) και είχε δανειστεί μεγάλο χρηματικό ποσό. Κηδεύτηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1675 και για 200 χρόνια ξεχάστηκε.

Το όνομά του άρχισε δειλά δειλά να εμφανίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα. Ωσπου ο Μαρσέλ Προυστ τον κάνει γνωστό στο ευρύ κοινό με το βιβλίο του «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο», στο οποίο ο άρρωστος συγγραφέας Μπεργκότ ταξιδεύει στην Ολλανδία για να δει τη μοναδική τοπιογραφία του Βερμέερ «Αποψη του Ντελφτ». Εναν πίνακα που αγαπά και τον θυμάται σαν ένα «μικρό κομμάτι κίτρινο τοίχου» και τότε σαν μια παραίσθηση βλέπει μια «ουράνια ζωγραφιά» που στο ένα της ζύγι βάραινε η ζωή του και στο άλλο ανέβαινε το μικρό κομμάτι του τοίχου τόσο ωραία κίτρινο ζωγραφισμένο.
Ενιωσε πως είχε απερίσκεπτα θυσιάσει το πρώτο για το δεύτερο. Επειτα από λίγα λεπτά έπεφτε νεκρός… Ηταν μια σκηνή που ο Προυστ δούλευε εκ νέου λίγες ώρες πριν από τον δικό του θάνατο, χωρίς να μπορεί να βγάλει από το μυαλό την «Αποψη Ντελφτ» που τον θεωρούσε τον πιο «όμορφο πίνακα του κόσμου».

Από τον Προυστ έως σήμερα η λατρεία του κοινού παραμένει αμείωτη, φτάνοντας στα όρια του πάθους. Γράφτηκαν βιβλία με θέματα από τους πίνακες, έγινε κινηματογραφική ταινία και όπερα. Στις, δε, τρεις αναδρομικές εκθέσεις που έγιναν στη δεκαετία του ’90 υπήρξε πραγματικός «χαμός». Παιχνίδι της τύχης; Ενα από αυτά τα μακάβρια παιχνίδια που παίζονται ερήμην των δημιουργών και που οι περισσότεροι έχουν αποδημήσει πολλά χρόνια πριν.

Τον αγαπάμε, τον θαυμάζουμε τον Βερμέερ για τον απίθανο έως μαγευτικό χειρισμό χρώματος και φωτός που κάνει τα αντικείμενα, από το καρβέλι έως τα μαργαριτάρια, να λάμπουν. Επίσης για τη σύλληψη της στιγμής που κάνει τον χρόνο να σταματήσει. Κυρίως όμως τον αγαπάμε καθ’ ότι μας προσφέρει με τις ατμοσφαιρικά γαληνεμένες κάμαρες και τις στρουμπουλές γυναίκες, κάτι που λείπει στην εποχή του θορύβου και του άγχους που ζούμε και αυτό είναι η ηρεμία, η γαλήνη, η σιωπή, ο στοχασμός και η ονειροπόληση.

Δεν του κρατούμε κακία επειδή στο τελευταίο έργο του «Η τέχνη της ζωγραφικής» μας έχει γυρισμένη την πλάτη του και είναι η μοναδική παρουσία του σε πίνακα. Γι’ αυτό η γυναίκα του αγωνίστηκε για να τον κρατήσει αλλά τελικά έπεσε θύμα και αυτό των πιστωτών του.

Ι.Κ. Γεωργίου, Καρδιολόγος

Εκπέμπω ΕΣ-Ο-ΕΣ, είσαι για rotation;

Κύριε διευθυντά
Σε κάποια από τις μακρόσυρτες προεκλογικές περιόδους μας, κατά τις οποίες ηγετικά κλιμάκια των κομμάτων αποκεντρώνουν την πολιτική εργασιομανία τους, έφτασε και στη Θεσσαλονίκη τριμελής ομάδα διακεκριμένων στελεχών αριστερού κομματικού σχηματισμού, προκειμένου, σε συναντήσεις με εκπροσώπους των παραγωγικών τάξεων της πόλεως, «να αφουγκραστεί» τα προβλήματά τους και να προσφέρει αφιλοκερδώς τις λύσεις τους. Οι επαφές γίνονταν στο Εργατικό Κέντρο και εκεί ο πρόεδρος μιας από τις συνδικαλιστικές συσσωματώσεις, έχοντας στον νου του τον λαϊκό τρόπο πρόσληψης του S.O.S. (με την ηχητική του αναφορά στο σώσε), είπε πως ο κλάδος του εκπέμπει ΣόΣ! Πριν προλάβει όμως να εξηγήσει το γιατί, ένα μέλος του κλιμακίου τον διόρθωσε: – Εκπέμπει ΕΣ-Ο-ΕΣ, του είπε και κοίταξε καμαρωτά την ομήγυρη.

Θυμήθηκα αυτό το περιστατικό, καθώς διάβαζα στο Θεωρείο της «Κ» (10/5) τα retweets του Δημητριάδη και πώς αυτός είναι καλός στο rotation. Και αναρωτήθηκα: Αυτή η νέα γλώσσα της ηλεκτρονικής επικοινωνίας, η οποία εκφράζει με φαιδρούς παραστατικούς τρόπους (π.χ.: τα τιτιβίσματα) σπουδαία επιτεύγματα της επινοητικότητας του ανθρώπου, μήπως οδηγήσει στην αυτοκατάργησή της, με την υποβάθμιση της κορυφαίας διανοητικής λειτουργίας, που είναι η γλωσσική; Και, για την ελληνική γλώσσα, μήπως η «τεχνοαγγλική  ρομποτοποίηση» όλων των εκφραστικών μέσων, τη «σκοτώσει» και σβήσει τελικά το φωτεινότερο σημάδι πνευματικής παρουσίας μας στον κόσμο;

Γενικότερα, δε: Είναι πολύ καλό που τα Ελληνόπουλα διδάσκονται και μαθαίνουν τα αγγλικά και άλλες ξένες γλώσσες. Γιατί όμως, διόλου «ανεπαισθήτως», να κτίζονται αυτά τα τείχη της γλωσσικής ξενομανίας, κάποτε δε και απλώς επιδειξιομανίας (όπως στην άχαρη περίπτωση του ΕΣ-Ο-ΕΣ), γύρω από τις αντίστοιχες κάθε φορά, ωραιότατες και ακριβέστατες, ελληνικές λέξεις και εκφράσεις, «τείχη» που κλείνουν την ελληνική γλώσσα «από τον κόσμον έξω»;          

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Τουρκικός εθνικισμός και η σε βάθος ιστορία

Κύριε διευθυντά
Τα ΜΜΕ βρίθουν τις τελευταίες εβδομάδες από εκτιμήσεις για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και πιθανολογούν δυσάρεστες εξελίξεις στο όχι απώτερο μέλλον. Η οψέποτε έκλειψη του λαϊκίζοντος Ερντογάν από την ηγεσία της χώρας του δεν θα κάμψει (γι’ αυτό να είστε σίγουροι!) το σθένος του τουρκικού εθνικισμού. Η εισβολή στην Κύπρο συνέβη επί κεντροαριστερού Ετζεβίτ, η κρίση των Ιμίων επί κεντροδεξιάς Τανσού Τσιλέρ. Η εξωτερική και εθνική πολιτική της Τουρκίας διέπεται από συνέπεια, εθνική συνοχή, την πίστη της ιστορικής δικαίωσης.

Από την εποχή του Βυζαντίου, το τουρκικό έθνος αυξάνεται και πληθύνεται με επιθετικές προσαρτήσεις εδαφών και λαών. Οποιοι πληθυσμοί δεν αφομοιώνονται μέσα σε εύθετα χρονικά όρια, κυρίως διότι αδυνατούν να απαξιώσουν πολιτισμούς και παραδόσεις που τους εξέθρεψαν (π.χ. Ελληνες, Αρμένιοι, Κούρδοι, χριστιανικές κοινότητες διαφόρων αποχρώσεων στην Ανατολία και Μικρά Ασία) καταστρέφονται, εκδιώκονται βίαια, γενοκτονούνται.

Το τουρκικό έθνος αναγεννάται από τον 10ο αιώνα με αλλεπάλληλες κατακτήσεις και ταυτόχρονα επικυρώνει την ιστορική του ταυτότητα: πιστό σε παραινέσεις και εντολές του Κορανίου, παραμένει ο κυρίαρχος λαός του Ισλάμ. Από τον θρίαμβο του Μαντζικέρτ (1071), στην άλωση της Πόλης (1453), στις δύο πολιορκίες της Βιέννης (1529 και 1683), στις βαλκανικές και μικρασιατικές νίκες που κορυφώθηκαν με τις ήττες των Ελλήνων τον 20ό αιώνα μέχρι την εισβολή και κατάληψη της Κύπρου το 1974 (ή, όπως οι Τούρκοι την ονομάζουν, επιχείρηση ειρήνευσης Κύπρου) – η Τουρκία έχει διανύσει μία χιλιετία αλλεπάλληλων wille zur macht και ανάλογης επίρρωσης του εθνικισμού της.

Τα νησιά μας του ανατολικού Αιγαίου έχουν βιώσει πολύ περισσότερα χρόνια οθωμανικής κυριαρχίας παρά ελληνικής ανεξαρτησίας. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες όλων μας, αλλά και οι γονείς πολλών από τους γηραιότερους από εμάς, γεννήθηκαν σε τουρκοκρατούμενα νησιά, έζησαν τα πρώτα χρόνια της ζωής τους σαν Τούρκοι υπήκοοι.

Η προοπτική μιας νέας τουρκικής κατοχής τους τρομάζει! Αισθήματα ανασφάλειας και ηθικής καταρράκωσης τους κυριεύουν. Ηδη ζουν με την απειλή πολλαπλών καθημερινών πτήσεων τουρκικών μαχητικών λίγες εκατοντάδες μέτρα πάνω από τα κεφάλια τους. Παρακολουθούν τις τουρκικές φρεγάτες, αντιτορπιλικά και ακταιωρούς να περιπλέουν τις ακτές μέρα και νύχτα. Διαπιστώνουν τη συνεχή αύξηση των «γκριζαρισμένων» νησιών στους ξενόγλωσσους χάρτες της «Γαλάζιας Πατρίδας» που διαδίδει το τουρκικό ΥΠΕΞ – όπου και συμπεριλαμβάνονται πολλά από τα μεγάλα στρατιωτικοποιημένα νησιά μας. Υποδέχονται τις προσγειώσεις χιλιάδων μεταναστών προστατευμένων από το «διεθνές δίκαιο περί ασύλου» – δίκαιο που επιβάλλεται στα νησιά μας από ξενόφερτες ΜΚΟ οι οποίες δρουν αυτοβούλως, εκτός των διατάξεων και των ποινικών κωδίκων του ελληνικού δικαίου που διέπει τις ζωές όλων στη χώρα μας. Εκόντες - άκοντες οι νησιώτες του ανατολικού Αιγαίου συμβιούν και εξυπηρετούν καθημερινά χιλιάδες απελπισμένους μετανάστες που ζουν δίπλα στα χωριά τους κάτω από άθλιες, ανθυγιεινές συνθήκες, και μάλιστα σε περίοδο πανδημίας! Επαπειλούνται κάθε νύχτα από αυξήσεις των μεταναστευτικών εισροών, πιθανότατα με κίνδυνο κορωνοϊού, από την επιθετική γείτονα Τουρκία. Δια-πιστώνουν συνεχώς την απορριπτική στάση της Ε.Ε. και του ελληνικού κράτους στα επανειλημμένα αιτήματά τους για αποσυμφόρηση των νησιών, ένταξη των υπηρεσιών ασύλου σε θεσμούς και γραφειοκρατίες της Ε.Ε., ενδελεχή έλεγχο των πολυπρόσωπων, παράνομων ΜΚΟ και των έργων τους.

Αναρωτιούνται κατά συνέπεια οι γενναίοι και ηρωικά υπομονετικοί Ελληνες του ανατολικού Αιγαίου: Γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη μας αγνοεί; Γιατί δεν δίδεται καμία βιώσιμη λύση στο μεταναστευτικό; Για ποιους λόγους υπουργοί της κυβέρνησης, βουλευτές των νησιών μας, Ελληνες ευρωβουλευτές σε συνεχή επαφή με τα κέντρα αποφάσεων των Βρυξελλών δεν εκφράζουν τα προβλήματα και τους φόβους μας στα εθνικά και διεθνή φόρα; Γιατί αυτοί οι πολιτικοί άρχοντες, αλλά και ο πρωθυπουργός δεν μας επισκέπτονται αφού εδώ, στο ανατολικό Αιγαίο, εξελίσσονται τα σημαντικότερα ζητήματα της χώρας; Για ποιους λόγους τα ΜΜΕ μας αποκόπτουν από τον κεντρικό ιστό ενώ αφιερώνουν πακτωλούς ρεπορτάζ για τις κοινότητες Ρομά ή τις εκτροπές των ολίγων φανατικών εκκλησιαζομένων;

Αν η καρδιά της Ελλάδος πάλλεται στον Εβρο, η ψυχή της ζει και φθείρεται καθημερινά στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Κύριε πρωθυπουργέ, παρακαλούμε βιαστείτε!

Μιχαλης Μοσχος, Χίος

Η γενοκτονία και οι ξεριζωμοί

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων Ποντίων (19η Μαΐου), θέλω να επισημάνω και να υπενθυμίσω τα ακόλουθα: Δυστυχώς, η ημέρα αυτή δεν έχει λάβει την ανάλογη έκταση που της αναλογεί, καθώς και την πρέπουσα θέση στις συνειδήσεις των σύγχρονων Ελλήνων.

Οι Πόντιοι –κομμάτι του Ελληνισμού (750.000 περίπου), που ανθεί από τον 11ο π.Χ. αι., με μεγάλη προσφορά στον πολιτισμό της Μικρασίας και του Εύξεινου Πόντου– δεν τιμώνται όσο τους αξίζει. Το τμήμα αυτό της κάποτε ελληνικής επικράτειας εξολοθρεύτηκε από τους Νεότουρκους και τους κεμαλικούς και όχι –οφείλουμε να το διαστείλουμε– από τους σουλτανικούς Οθωμανούς.

Στις 19 Μαΐου 1917 ο Μουσταφά Κεμάλ, επικεφαλής των εθνικιστών, αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου, κήρυξε ανταρσία κατά της οθωμανικής αρχής και συνέχισε τον αφανισμό των Ελλήνων, που είχε αρχίσει από το 1914 και διήρκεσε έως το 1923. Κατ’ αυτή την περίοδο, εξαφανίστηκαν το ελάχιστο 800.000 Ελληνες Μικρασιάτες (Βιθυνίας, Ιωνίας, Καππαδοκίας, Πόντου κ.ά.) και Ανατολικοί Θράκες.

Της γενοκτονίας αυτής είχε προηγηθεί ο αφανισμός των Αρμενίων και των Ασσυρίων.

Οι Μικρασιάτες Ελληνες, όσοι εναπέμειναν από τους διωγμούς και τις σφαγές, κατευθύνθηκαν άλλοι προς τη Σοβιετική Ενωση και άλλοι διεσπάρησαν, ως πρόσφυγες, σε διάφορες χώρες, ξεριζωμένοι από τις προαιώνιες προγονικές εστίες τους. Ενα μεγάλο τμήμα τους εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα με βάση τη σατανική επινόηση της Συνθήκης της Λωζάννης (1924) και ενσωματώθηκε στις νέες τους πατρίδες με τον γηγενή πληθυσμό, διατηρώντας άσβεστη τη μνήμη της γενέτειράς τους και ανόθευτες τις μικρασιατικές παραδόσεις. Επιπλέον, έδωσαν τα ονόματα των αλησμόνητων χαμένων πατρίδων τους στις νέες τους πόλεις, προτάσσοντας τη λέξη «νέα» (λ.χ. Νέα Κίος Αργολίδας, Νέα Μουδανιά κ.λπ.), συγκροτώντας, παράλληλα, συλλόγους και ενώσεις.

Οι επί δεκαετίες αγώνες όλων αυτών των Μικρασιατών στην Ελλάδα καρποφόρησαν το 1994 και το ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφισε ομόφωνα την αναγνώριση της Γενοκτονίας του Πόντου και όρισε τη 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας. Υστερα, με δεύτερο νόμο συμπεριελήφθησαν οι σφαγές και οι ατιμώσεις όλων των μικρασιατικών πληθυσμών και ορίστηκε η 14η Σεπτεμβρίου (ημέρα πυρπόλησης της Σμύρνης) ως άλλη ημέρα μνήμης.

Δυστυχώς, δεν συμπεριελήφθησαν στη θέσπιση αυτή οι ατιμώσεις και οι εξαφανίσεις των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης.

Αυτά ως ελάχιστη αναφορά μνήμης στους χιλιάδες αδικοχαμένους συμπατριώτες μας.

Παναγιωτης Ν. Ξηνταρας, Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Επίτιμος Σχολικός Σύμβουλος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Οι άνω των 70 δεν είναι όλοι ηλικιωμένοι

Κύριε διευθυντά
Ο αγαπητότατος, σεμνός και εξαίρετος επιστήμων κ. Σωτ. Τσιόδρας, ο οποίος μας έκανε υπερήφανους διεθνώς, στις ανακοινώσεις του δεν παύει να θεωρεί «ηλικιωμένους» άτομα άνω των 70 ετών ανεξαιρέτως. Μήπως, μέσα στον φόρτο της εργασίας του, κάνει άθελά του κάποιο λογιστικό και επιδημιολογικό λάθος;

Β. Πουλοπουλος

Ψυχίατρος, ΩΡΛ και η άδεια ταχυπλόου

Κύριε διευθυντά
Είμαι 77 ετών και θέλησα να ανανεώσω την άδεια οδήγησης ταχυπλόου. Με απελπισία ανακάλυψα ότι δεν αρκούσε το πρόσφατα ανανεωμένο δίπλωμα οδήγησης αυτοκινήτου για το οποίο είχα περάσει ιατρικές εξετάσεις, αλλά χρειάζεται επιπλέον βεβαίωση νευρολόγου, ψυχιάτρου, ορθοπεδικού και ΩΡΛ.

Φαντάζομαι ότι δεν χρειάζονται περαιτέρω σχόλια. Ο παραλογισμός της γραφειοκρατίας έχει ξεπεράσει κάθε όριο και γίνεται πλέον σαδιστική απέναντι στους πολίτες.

Δημητρης Σ. Κωνσταντινου

Για περισσότερη αρθρογραφία, γίνετε συνδρομητής στην έντυπη Καθημερινή.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ