Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Πρόσωπα της εβδομάδας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟΣΩΠΑ

Σταύρος Θεοδωράκης: «Ναι» πολλών χρήσεων

Π​​οιος θα ήθελε να είναι στη θέση του Σταύρου Θεοδωράκη; O Θεοδωράκης επιχείρησε την έξοδο από το ΚΙΝΑΛ με όχημα το Μακεδονικό. Δεν θα είχε ίσως κρατήσει αυτήν τη δύσκολη στάση υπέρ των Πρεσπών αν δεν είχε μια, έστω ελαφρά, επίγνωση του τέλους. Το τέλος απελευθερώνει. Για τον χρεοκοπημένο, το εκλογικό κόστος δεν κοστίζει τίποτε. Για το Ποτάμι η στήριξη μιας συμφωνίας, την οποία δεν μπορούσε πειστικά να αντιπολιτευτεί, έφτασε να πάρει περιωπή εξόδιου χειρονομίας, ανεξάρτητης από εκλογικό υπολογισμό.

Ωστόσο, αν κάτι έδειξαν τα τελευταία εικοσιτετράωρα, κατά τα οποία το Ποτάμι κινδύνευσε πάλι να εξατμιστεί, είναι ότι τίποτε στην πολιτική δεν μπορεί να χειραφετηθεί από το κόστος. Ο,τι κι αν έλεγε, ό,τι κι αν αποφάσιζε ο Θεοδωράκης, δεν θα μπορούσε να αποφύγει την κατηγορία ότι εκχωρεί την ψήφο του σε αλλότριες σκοπιμότητες – είτε για να τονώσει την εξουσία του Τσίπρα είτε για να προλειάνει τη σύμπλευσή του με τον Μητσοτάκη.

Ποιον, τελικά, συμφέρει η απόφαση του Θεοδωράκη να είναι ο ίδιος και ο Μαυρωτάς οι κρίσιμες ψήφοι που θα καταστήσουν, πιθανότατα, εφικτή την πλειοψηφία για τις Πρέσπες; Απάντηση: Και τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Ν.Δ. Η ψήφος των δύο του Ποταμιού εξασφαλίζει την επικράτηση που έχει ανάγκη η κυβέρνηση Τσίπρα - πρώην ΑΝΕΛ - Παπακώστα - Δανέλλη προκειμένου να σταθεροποιηθεί σαν κανονικοφανής κυβέρνηση.

Το παράπλευρο όφελος για τη Ν.Δ. προκύπτει, αν κάποιος σκεφθεί ανάποδα: Τι θα συμβεί αν ο Σταύρος και ο Μαυρωτάς απόσχουν από την ψηφοφορία; Τι θα σήμαινε για τη Ν.Δ. να περάσει μεν η συμφωνία, αλλά με λιγότερες από 151 ψήφους;

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, η αυριανή κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με αφόρητες πιέσεις να ανακαλέσει μια ασθενώς νομιμοποιημένη διεθνή δέσμευση, που ήδη θα έχει παραγάγει τετελεσμένα. Μια κυβέρνηση της Ν.Δ. θα βρισκόταν έτσι στην ανάγκη να υποκύψει στη «μακεδονοποίηση» της ατζέντας που προσπαθεί να επιβάλει από τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας να περάσει σε δεύτερη μοίρα η όντως διαπραγμάτευση για την αναθεώρηση των δημοσιονομικών στόχων. Μια πρόγευση ανισόρροπης διαπραγμάτευσης –όπου το Μακεδονικό απείλησε να επισκιάσει τα υπαρξιακά ζητήματα της οικονομίας– ήταν, λένε, και η πρόσφατη συνάντηση του Μητσοτάκη με τη Μέρκελ.

Αποψιλωμένος. Ζαλισμένος. Ευάλωτος. Ολα αυτά μπορεί να είναι ο Θεοδωράκης, αλλά είναι ταυτόχρονα αναγκαίος. Εξίσου απαραίτητος και στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Ν.Δ. Και ολίγον τραγικός – όχι με την κακή έννοια: Εδώ που έφτασε όλοι τον χρειάζονται, αλλά κανείς δεν τον θέλει.

Νίκος Βούτσης: Μπιλιάρδο στο χάος

​​Νίκος Βούτσης το είχε ονομάσει πριν από ένα χρόνο «οριζόντια αναδιαμόρφωση του πολιτικού συστήματος». Η προφητεία του εκείνη, για τις συνέπειες του Μακεδονικού, ερμηνεύεται τώρα σαν τεκμήριο συριζαϊκής προμελέτης. Ο,τι θυμίζει «αναδιαμόρφωση» –ο ίλιγγος στα κόμματα, οι βουλευτές που σκορπάνε σαν μπάλες του μπιλιάρδου– αποδίδεται στη στέκα του μεγάλου παίκτη. Η στέκα είναι οι Πρέσπες.

Θα μπορούσε κανείς να υιοθετήσει την εκδοχή της σχεδιασμένης αναταραχής, αν η αναταραχή δεν είχε πλήξει και τους ίδιους τους εμπνευστές της. Κι ωστόσο ο Τσίπρας και τα παλαιά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να αρμέξουν το χάος. Ο πρωθυπουργός το έδειξε πολύ καθαρά στη Βουλή. Το Μακεδονικό είναι η κορνίζα που θα πλαισιώσει ένα προψημένο αφήγημα: Από εκεί είναι οι εκπρόσωποι της εθνικιστικής Δεξιάς – η Ν.Δ. του ΛΑΟΣ. Κι όποιος δεν είναι δεξιός, έχει μόνο μία επιλογή: Τον Τσίπρα, απαλλαγμένο πια από τη μοιχεία του με τους ΑΝΕΛ. Υποκλέπτοντας για μία ακόμη φορά το παλαιοπασοκικό ρεπερτόριο, ο Τσίπρας χρησιμοποιεί τις Πρέσπες για να σερβίρει το δίλημμα «πρόοδος ή συντήρηση».

Η συνήθης απάντηση σε αυτό το δίλημμα εστιάζει στα πρόσωπα. Πώς μπορεί, λένε, να ξεπλένει ο Τσίπρας τόσο εύκολα από πάνω του τέσσερα χρόνια Καμμένο; Πώς μπορεί να συστήνεται ως προοδευτικός ο πρωθυπουργός του Πολάκη και του Παπαγγελόπουλου – ο πρωθυπουργός που διατηρείται στην εξουσία χάρη στην Παπακώστα;

Θα άξιζε όμως τον κόπο να μπει κανείς στη συζήτηση με τους όρους του Τσίπρα. Τι θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τους δεξιούς του; Τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως περιγράφει ο ίδιος τον εαυτό του; Προοδευτικός ή συντηρητικός;

Τι είναι ένα κόμμα που αντιμετωπίζει το Σύνταγμα ως πίνακα ανάρτησης προεκλογικών ευχολογίων· που πριμοδοτεί τα αμεσοδημοκρατικά όπλα με τα οποία η διεθνής των λαϊκιστών υποσκάπτει τον κοινοβουλευτισμό;

Τι είναι το κόμμα που παρουσιάζει ως λόγο ύπαρξής του την ηθικολογία και την εισαγγελική σταυροφορία – πριμοδοτώντας τον διχασμό μεταξύ των καθαρών και των μιασμάτων;

Πόσο προοδευτική είναι μια οικονομική πολιτική που δεν εκπληρώνει ούτε τον στοιχειώδη σοσιαλδημοκρατικό όρο της έμφασης στις δημόσιες επενδύσεις – στραγγίζοντάς τες για να μοιράζει επιδόματα;

Πόσο προοδευτική είναι η επιστροφή των πανεπιστημίων στο 1982 και η υποκατάσταση της εκπαιδευτικής πολιτικής από το δόγμα «κάθε χωριό και ΑΕΙ» – μια Νομική στον Μοριά, μια Αρχιτεκτονική στον Κάμπο;

Συντηρητικό στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο το ίζημα που άφησε ο Καμμένος. Συντηρητική είναι η αριστερή του ορθοδοξία.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ