Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Πρόσωπα της εβδομάδας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟΣΩΠΑ

Σερζ Λατούς: Το λούστρο του δόγματος

Ηταν κάπως κωμική η προσπάθεια να παρουσιαστεί ο «φιλόσοφος» πίσω από την «ολιγαρκή αφθονία». Ηταν κωμική και ταυτόχρονα ανησυχαστική.

Κωμική, γιατί η εξήγηση του ίδιου του πρωθυπουργού και οι απολογίες που εμφανίστηκαν στα κυβερνητικά φύλλα κατέληξαν να αποδομήσουν περαιτέρω αυτό που ήθελαν να υπερασπιστούν. Ο Τσίπρας κούνησε το εξώφυλλο ενός βιβλίου του Σερζ Λατούς, υπαινισσόμενος ότι αυτό που είπε είναι προϊόν μελέτης. Οι απολογητές του έσπευσαν κιόλας να εξηγήσουν ότι η «ολιγαρκής αφθονία» δεν έχει σχέση με τη φτώχεια, ούτε η «αποανάπτυξη» με την υπανάπτυξη. Ο Λατούς, έγραφαν, προτείνει να μην υποκύπτουμε στον καταναλωτισμό που μας δημιουργεί τεχνητές ανάγκες. Να μην αναπτυσσόμαστε, γιατί θα εξαντλήσουμε τους πόρους της γης. Τα λεφτά, ως γνωστόν, δεν φέρνουν την ευτυχία.

Η κωμωδία τελείωσε μόλις εμφανίστηκε μια παλιά συνέντευξη του Γάλλου διανοητή από επίσκεψή του στην Κρήτη το 2011 – όπου παρότρυνε τους Ελληνες να μην κάνουν θυσίες για το ευρώ, που, όπως προέβλεπε, θα κατέρρεε σε λίγους μήνες. Το θέαμα αυτό ήταν ανησυχαστικό γιατί, περισσότερο και από την υποδοχή Μοράλες, υπενθύμισε από ποια δογματικά υλικά είναι φτιαγμένο το κυβερνών κόμμα.

Λένε ότι ο πρωθυπουργός διάβασε απλώς μια φράση του λογογράφου του – την αναμάσησε αμελέτητος. Η ένδειξη θεωρήθηκε, ωστόσο, επαρκής για τις αντιλήψεις που επιβιώνουν στην αυλή του σοσιαλδημοκρατίζοντος Τσίπρα, αντιλήψεις που συγκρίνουν την Ελλάδα με μετα-αποικιακές δημοκρατίες, οι οποίες βρίσκονται σε άλλη «ήπειρο» της Ιστορίας – σε άλλη φάση οικονομικής και θεσμικής εξέλιξης.

Παραμένει όντως ο ΣΥΡΙΖΑ το παλαιοαριστερό κόμμα που παρουσιάζει αυτή η ανάλυση; Ή μήπως έχει υπερβεί αυτές τις καθηλώσεις ήδη από το καλοκαίρι του 2015; Η απάντηση θα δοθεί στις βουλευτικές εκλογές – από το πόσοι αριστεροί του πρωτογενούς κομματικού πυρήνα θα επιζήσουν στη Βουλή. Από το πόσο θα κυριαρχεί στην ανθρωπογεωγραφία του ηττημένου ΣΥΡΙΖΑ το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ.

Μπορεί κανείς ήδη να ακούσει τη βοή των εσωκομματικών κραυγών στην Κουμουνδούρου. Αποκλεισμένοι πάλι, πρώην βουλευτές θα λένε στον Τσίπρα «χάσαμε, επειδή προδώσαμε τα ιδανικά μας». Θα λένε ψέματα στον εαυτό τους. Μετά τον Σεπτέμβριο, ο Τσίπρας δεν διέψευσε καμία αριστερή προσδοκία. Αυτές είχαν ήδη διαψευστεί. Αντιθέτως, εκπλήρωσε τις προσδοκίες όσων έμειναν στο σκάφος – τις προσδοκίες να κυβερνήσουν μια χώρα της Ευρωζώνης με λήρους λατινοαμερικανικής φαντασίας.

Μετά τις εκλογές θα λένε στον Τσίπρα ότι πρόδωσε την Αριστερά. Αλλά χάρη στον Τσίπρα πήραν αυτό που ήθελαν: την εξουσία ελαφρώς λατουσαρισμένη.

Κυριάκος Μητσοτάκης: Τέσσερα χρόνια σε έξι μήνες

Το σχέδιό του ακούγεται απλό. Για να πετύχει η χώρα ρυθμούς πραγματικής ανάπτυξης, θα πρέπει να μειωθούν τα βάρη – φόροι και εισφορές. Θα πρέπει να πειστούν οι δανειστές να χαλαρώσουν τους στόχους για πρωτογενή πλεονάσματα – δηλαδή, να πειστούν ότι δεν είναι πια σκόπιμο αυτό που ο Τσίπρας υπερεκπλήρωνε, βγάζοντας περισσότερο αίμα απ’ όσο του ζητούσαν.

Πώς θα πετύχει να πείσει τους εταίρους ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Δεν θα εμφανιστεί, λέει, αμέσως να ζητεί επαναδιαπραγμάτευση, όπως οι προηγούμενοι. Θα εφαρμόσει για ένα χρόνο ένα ταχύ και πυκνό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων – μια αλυσίδα από θετικά σοκ. Και μετά, με τις περγαμηνές αυτές στο χέρι, θα ζητήσει νέους όρους.

Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι. Ολες οι επίδοξες κυβερνήσεις λένε ότι θα κάνουν τα πάντα στην αρχή, για να μη βρεθούν τελματωμένες, όταν θα έχει αρχίσει να φυραίνει το πολιτικό τους κεφάλαιο. Ολοι το έλεγαν, αλλά ο Μητσοτάκης πιστεύει ότι είναι ο μόνος που έχει προετοιμαστεί σχολαστικά.

Πόσο σχολαστικά; Τόσο, ώστε να έχουν όλοι οι υπουργοί του την πρώτη ημέρα που θα καθίσουν στο γραφείο τους μια λίστα με παρεμβάσεις «παραδοτέες» εντός εξαμήνου. Τόσο, ώστε να ξέρει ποιοι θα στελεχώσουν τα βασικά υπουργεία μέχρι επίπεδο γενικού γραμματέως. Τόσο, ώστε να έχει ο ίδιος στο συρτάρι του γραμμένα νομοσχέδια – με πρώτο εκείνο που θα οργανώσει το κέντρο της διακυβέρνησης όπως επιβάλλει η λογική του πρωθυπουργοκεντρικού μας συστήματος.

Μπορεί κανείς, πρόχειρα, να φανταστεί από τι ενδέχεται να απειληθεί ένα τέτοιο σχέδιο. Θα αποδώσουν τα στελέχη ενός φεουδαρχικού κόμματος, όπως η Ν.Δ., απλώς σαν εκτελεστικοί βραχίονες που θα υλοποιούν πρωθυπουργικές λίστες; Θα αποδειχθεί εφαρμόσιμο ένα σχέδιο που καταρτίστηκε με αβέβαια δεδομένα, χωρίς να έχουν ανοίξει όλες οι καταπακτές της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – χωρίς να υπάρχει, ας πούμε, πλήρης εικόνα για την κατάσταση της ΔΕΗ και των άλλων ΔΕΚΟ; Θα έχει η κυβέρνηση την κοινοβουλευτική «ιπποδύναμη» που θα της επιτρέψει να διανύσει μια τετραετία μέσα σε λίγους μήνες;

Η απάντηση στο τελευταίο –και πιο κρίσιμο– ερώτημα εστιάζεται συνήθως στους αριθμούς: Στο 150 της αυτοδυναμίας, στο 180 της αναθεωρητικής και προεδρικής πλειοψηφίας, στο 200 για την άμεση αποναρκοθέτηση της απλής αναλογικής. Εκτός όμως από το μέγεθος, εξίσου σημαντική θα είναι και η σύνθεση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας όχι μόνο της Ν.Δ., αλλά και των δυνητικών συνομιλητών της στην επόμενη Βουλή.

Με τα σημερινά δεδομένα, τα μητσοτακικά κοινοβουλευτικά ερείσματα είναι πιο πιθανό να μας εκπλήξουν με την ποσότητα, παρά με την ποιότητά τους.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ