ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Ο «Ικαρος» πετάει κοντά στα μυστικά του ντόπινγκ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Στο πολυαναμενόμενο ντοκιμαντέρ, αναφέρεται ένας αριθμός-σοκ ντοπαρισμένων Ρώσων αθλητών, τόσο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 και του 2012 όσο και στους Χειμερινούς του Σότσι, το 2014.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Πρεμιέρα έκανε προχθές Παρασκευή σε κινηματογράφους των ΗΠΑ και της Βρετανίας το νέο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Ικαρος», που σε μορφή ταινίας μεγάλου μήκους αποκαλύπτει την τεράστια έκταση του ρωσικού συστήματος ντόπινγκ στον αθλητισμό και φέρνει σε δύσκολη θέση και τον Παγκόσμιο Οργανισμό κατά του Ντόπινγκ (WADA), που παραμένει εκτός της πραγματικότητας του φαινομένου. Τονίζει δε ότι πίσω από το σύστημα βρίσκεται ένας άνθρωπος, ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Χρησιμοποιώντας τις αποκαλύψεις κορυφαίου Ρώσου αθλητίατρου που αυτομόλησε στη Δύση, ο σκηνοθέτης Μπράιαν Φόγκελ (ο οποίος ανέπτυξε θερμή φιλία μαζί του) αποκαλύπτει στο ντοκιμαντέρ του την απίστευτη δομή του κρατικού συστήματος χορήγησης και συγκάλυψης των απαγορευμένων ουσιών στη Ρωσία.

Ο πρώην διευθυντής του εργαστηρίου ελέγχου ντόπινγκ στη Μόσχα, Γκριγκόρι Ροντσένκοφ, εξηγεί με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες πώς από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008 έως και τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς στο Σότσι, το 2014, φρόντιζε ο ίδιος για το συστηματικό ντοπάρισμα Ρώσων αθλητών με τις ευλογίες του ίδιου του Ρώσου προέδρου Πούτιν.

Στο πολυαναμενόμενο ντοκιμαντέρ, που μαγνητοσκοπήθηκε ως επί το πλείστον πέρυσι, ο κ. Ροντσένκοφ (ουσιαστικά εμπνευστής του κεντρικού προγράμματος ντόπινγκ των Ρώσων) τονίζει ότι τουλάχιστον 30 Ρώσοι μεταλλιούχοι στο Πεκίνο το 2008 και οι μισοί από τους 72 Ρώσους που ανέβηκαν στο βάθρο στο Λονδίνο το 2012 πήραν αναβολικά από τον ίδιο. Στο δε Σότσι, το σύστημα ξεπέρασε κάθε όριο. Ο τίτλος του ντοκιμαντέρ αναφέρεται στον μυθικό Ικαρο που, αψηφώντας τις οδηγίες του πατέρα του, πήγε να πετάξει τόσο ψηλά ώστε τσακίστηκε – αντίστοιχη ήταν και η προσπάθεια του ρωσικού αθλητισμού, αφού αν και σάρωσε τα μετάλλια σε Λονδίνο και Σότσι, πλέον βρίσκεται στο περιθώριο σε πολλά αθλήματα, όπως στον στίβο. Ο κ. Ροντσένκοφ διέφυγε από τη Ρωσία στις ΗΠΑ, όπου και μπήκε σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων. Η κατάθεσή του, με τα στοιχεία που προσκόμισε, ήταν αποφασιστικής σημασίας για την έκθεση Μακλάρεν, την αναφορά δηλαδή του Καναδού δικηγόρου προς τον WADA βάσει της οποίας έχουν αποκλειστεί από το 2015 ο ρωσικός στίβος, όλοι οι Ρώσοι από τους Παραολυμπιακούς του Ρίο 2016 κ.ο.κ.

Στο ντοκιμαντέρ τονίζεται ότι ο ίδιος ο πρόεδρος της Ρωσίας φρόντισε το 2013 να βγάλει τον κ. Ροντσένκοφ από τη φυλακή (όπου βρισκόταν λόγω εγχώριων κατηγοριών που αντιμετώπιζε) προκειμένου να «προετοιμάσει» τη ρωσική ολυμπιακή ομάδα για το Σότσι. Μετά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς, μάλιστα, ο κ. Πούτιν έσπευσε να τον παρασημοφορήσει για τη σαρωτική εμφάνιση της Ρωσίας στους Αγώνες που η ίδια φιλοξένησε προωθώντας τη διεθνή της εικόνα.

Ο κ. Ροντσένκοφ, του οποίου οι μαρτυρίες επιβεβαιώνονται από Ρώσους αθλητές που επίσης αυτομόλησαν, παρουσίασε ένα γιγάντιο αρχείο στοιχείων περί χορήγησης αναβολικών, που οδήγησε στις αποκαλύψεις Μακλάρεν περί άνω των 1.000 Ρώσων ντοπαρισμένων σε περισσότερα από 30 αθλήματα.

Οση όμως ήταν η έκταση του ρωσικού κρατικού συστήματος αναβολικών, άλλη τόση ήταν η έκταση της άγνοιας του WADA, που μοιάζει να πέφτει από τα σύννεφα στην αποκάλυψη του ρωσικού σχεδίου ντόπινγκ, σε μία από τις πιο δυνατές σκηνές του ντοκιμαντέρ αυτού.

Πρόκειται για την πραγματική σκηνή της παρουσίασης στους επιτελείς του WADA τού πώς ντοπάρονταν οι Ρώσοι και πώς έκρυβαν τα ίχνη τους. Ο ίδιος ο κ. Φόγκελ τούς «ανοίγει τα μάτια» σε συνάντηση που κινηματογραφείται στο Λος Αντζελες τον Μάιο του 2016, δίνοντάς τους αναλυτικότατο κατάλογο με όποια απαγορευμένη ουσία έπαιρνε κάθε Ρώσος αθλητής, μαζί με τον αριθμό δείγματος και την ημερομηνία συλλογής του.

Τότε βλέπουμε την έκφραση στα πρόσωπα των επιτελών του WADA, ένα μείγμα έκπληξης, σοκ, ντροπής και αποστροφής, που μεγαλώνει καθώς ο κ. Φόγκελ τούς λέει: «Οταν ελέγξετε όπως πρέπει τα δείγματα αυτά, θα τα βρείτε όλα θετικά. Εχουμε στα χέρια μας όλα τα πρωτόκολλα (ντοπαρίσματος των Ρώσων) για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, το ίδιο γι’ αυτούς του Πεκίνου κ.λπ. Ολα αυτά αρχίζουν από το 1968. Πραγματικά, δεν υπήρξε ποτέ προσπάθεια καταπολέμησης του ντόπινγκ στη Ρωσία».

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ