Πάσχος Μανδραβέλης ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Τα παιδιά του κ. Γαβρόγλου

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: AΠOΓPAΦEΣ

Δεν καταλάβαμε τι πρόβλημα έχει ο υπουργός Παιδείας με τους αυτόκλητους συνηγόρους των αντιγραφέων της Πάτρας. Αντί να επαινέσει τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Πάτρας που υιοθετεί τις «αριστερές» –τρομάρα μας!– απόψεις του, τους ψέγει επειδή «έσπευσαν να προστατεύσουν τους “άριστους” αντιγραφείς»; Τι περισσότερο είπαν οι «γαλάζιοι» συνδικαλιστές, από όσα λέει ο ίδιος;

Ας αντιπαραβάλουμε δύο αποσπάσματα: «Η απόφαση της Γ.Σ. των καθηγητών όμως είναι “πρωτόγνωρη”, καθώς είχε χαρακτηριστικά εξοντωτικής τιμωρίας... Εχει έρθει η ώρα να αποφασίσουμε εάν θέλουμε ένα Πανεπιστήμιο και ένα εκπαιδευτικό σύστημα δίκαιο και νουθετικό ή απλά τιμωρητικό», λέει η ανακοίνωση της ΔΑΠ. Το ίδιο δεν είπε και ο κ. Κώστας Γαβρόγλου στη Βουλή; «Απορρίπτουμε σε όλα τα επίπεδα τον τιμωρητικό χαρακτήρα της εκπαιδευτικής αξιολόγησης και η επιδίωξή μας είναι να αναδείξουμε αμιγώς τον παιδαγωγικό της ρόλο» (25.1.2017). Να σημειώσουμε ότι η εργασία για τα «Δυναμικά μαθηματικά Υποδείγματα», την οποία αντέγραψαν οι 106 φοιτητές της Πάτρας, ήταν μέρος της αξιολόγησής τους. Επομένως, γιατί η μία αξιολόγηση δεν πρέπει να έχει «τιμωρητικό χαρακτήρα» και η άλλη τον απαιτεί; Στο πλαίσιο της «αυτοαξιολόγησης», που προωθεί η κυβέρνηση, όλοι οι αντιγραφείς θα έβαζαν στον εαυτό τους δέκα.

Μέσα στον κακό χαμό πετάχτηκε και η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ να προασπιστεί τη... νομιμότητα, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι η ΔΑΠ απλώς υλοποίησε τις αποφάσεις του συνεδρίου της, και ειδικά εκείνη που θέλει τον διδασκόμενο «να αμφισβητεί, με έναν αντιηγεμονικό τρόπο, τις λειτουργίες και τις κοινωνικές σχέσεις που αναπαράγει η εκπαίδευση, π.χ. πλήρης υποταγή των μαθητών στον δάσκαλο, τιμωρητικό σύστημα σχολείου...» (1ο Συνέδριο, 9-15 Ιουλίου 2015).

Τα παιδιά, που κακοχώνεψαν τη «18η Μπριμέρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», μπορεί να είναι της ΔΑΠ, αλλά με τέτοιους δασκάλους κάθισαν και τέτοια γράμματα έμαθαν. Είναι κατ’ ουσίαν παιδιά του κ. Γαβρόγλου και των συντρόφων του, μπολιασμένα από τη διάχυτη «αριστερή» ανοησία που θέλει να μην υφίσταται κανείς τις ελάχιστες έστω συνέπειες των πράξεών του· ό,τι κι αν κάνει. Στην ανακοίνωσή της η ΔΑΠ, εκτός από τον Μαρξ, υιοθετεί ακόμη και την «αριστερής» κοπής κλάψα: «Κάποιοι φοιτητές δεν θα μπορέσουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου ή για κάποιους άλλους, να μειώσουν τον αριθμό από τα χρωστούμενα μαθήματά τους, πράγμα που και στις δύο περιπτώσεις σημαίνει πως θα πρέπει να επωμιστούν, τα σκληρά στις μέρες μας, έξοδα διαβίωσής τους».

Επομένως, όπως έλεγε και ο κ. Γαβρόγλου, «ο θεσμός της εκπαίδευσης δεν μεταδίδει απλά γνώσεις. Επιτελεί έναν βαθιά πολιτικό ρόλο, κομβικό για την αναπαραγωγή της κοινωνίας...». Αυτή που διαφέντευαν ιδεολογικώς όλα τα προηγούμενα χρόνια...

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ