Τασούλα Καραϊσκάκη ΤΑΣΟΥΛΑ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ

Σφαίρες στην κανονικότητα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η ​​εν ψυχρώ δολοφονία του ποινικολόγου Μιχάλη Ζαφειρόπουλου συνέβη –και συγκλόνισε– στο ευρύ τμήμα μιας Ελλάδας που δεν νιώθει να απειλείται καθότι ενεργεί, αφύλακτη, στο πλαίσιο μιας αυτονόητης κανονικότητας. Εξω από τη συνήθη κλίμακα του εγκλήματος, τα συμβόλαια θανάτου που εκτελούνται εν μέσω παράνομων δοσοληψιών, τα αιματηρά ξεκαθαρίσματα λογαριασμών στον χώρο της νύχτας.

Ωστόσο, εδώ και χρόνια, σταδιακά, οι συντεταγμένες του εγκλήματος μεταβάλλονται, με τη διεθνοποίηση και τη διείσδυση των μαφιών σε φιλήσυχες χώρες τράνζιτ. Ετσι, από τη μία πλευρά οι πολίτες ανησυχούν –συχνά υπερβολικά– διότι η κοινωνία αλλάζει· η σύνθεσή της τροποποιείται, τα πρότυπα ζωής διαφοροποιούνται, το έγκλημα χτυπά παντού. Από την άλλη εκπλήσσονται, καθότι η Ελλάδα είναι μια χώρα ακόμη με σχετικά χαμηλά ποσοστά εγκληματικότητας συγκρινόμενα με τα ευρωπαϊκά –αλλά υψηλότερα από άλλοτε–, ίσως διότι συντηρείται μια κάποια κοινωνική συνοχή, λειτουργεί κάπως η γειτονιά, η αίσθηση μιας έστω «κουτσουρεμένης» κοινότητας.

Ομως το έγκλημα απλώνεται, όπως ενισχύονται όλα τα μεγάλα προβλήματα, διαφθορά, παραοικονομία, μεταναστευτικό, ανεργία, που τρέφονται από την οικονομική κρίση, τις αδυναμίες του κράτους, τις αντιφάσεις του κόσμου μας. Oι παράνομοι, με απείρως περισσότερα πιστόλια, αυτόματα, πολυβόλα (που εισάγουν ανεμπόδιστα και διακινούν ανεξέλεγκτα) από τα 80.000 όπλα των 55.000 αστυνομικών επιδίδονται σε ενέργειες όλο και πιο ωμές. Aπ’ όλα διαθέτει ο μπαξές του εγκλήματος. Δίκτυα μικρο-παρανόμων που ζουν από το παρεμπόριο, τη μαύρη εργασία, την ανταλλαγή αγαθών έναντι υπηρεσιών, τη μικρο-διακίνηση ναρκωτικών, την πορνεία, τις κλοπές, την κλεπταποδοχή εμπορευμάτων, σε έναν σκοτεινό κόσμο από τον οποίο τα καθωσπρέπει άτομα του τακτοποιημένου κόσμου επωφελούνται για την αγορά αγαθών ή παράνομων ουσιών. Πολυμελείς σπείρες –δεν είναι μόνο οι 295 ληστείες, κλοπές και διαρρήξεις που διαπράττονται καθημερινά, ανά 5 λεπτά μια κλοπή ή διάρρηξη, ανά 2 ώρες μια ληστεία (προ εικοσαετίας ανά 10 λεπτά μια κλοπή ή διάρρηξη, ανά 5 ώρες μια ληστεία). Χωρίζουν την πόλη σε «χωράφια» και τη λυμαίνονται, υπογράφουν συμβόλαια θανάτου, πωλούν προστασία, πυροβολούν στο ψαχνό, με αισθήματα υπεροχής απέναντι στους ένστολους.

Αλλά και πλοκάμια μαφιών, που με σκαλοπάτι την Ελλάδα, κινούν τη βαριά βιομηχανία του εγκλήματος, εκτελέσεις, εμπόριο όπλων, λευκής σαρκός, ναρκωτικών, με πολύ σκληρά μέλη, που ξεκληρίζονται μεταξύ τους στους δρόμους των μεγαλουπόλεων, περνούν σύνορα και αφήνουν παντού τα ματοβαμμένα τους ίχνη. Συμμορίες εγχώριων εκβιαστών που λυμαίνονται την επιχειρηματικότητα της νύχτας μισθοδοτώντας πλήθος αστυνομικών. Εκτεταμένα δίκτυα οικονομικού εγκλήματος, που αναπτύσσονται μέσα από αφανείς διαύλους και μολύνουν μεγάλο κομμάτι της νόμιμης επιχειρηματικότητας. Κόσμος και υπόκοσμος. Ο δεύτερος υπάρχει επειδή υφίστανται οι στρεβλώσεις του πρώτου.

Η Ελλάδα αλλάζει. Ατομα πωρωμένα από τις ανισότητες, τους ανταγωνισμούς, την ανομία, δραπέτες, τρόφιμοι φυλακών σε άδεια, εισαγόμενοι κακοποιοί αναμετρούνται καθημερινά με την αστυνομία, συχνά με ήττα των δεύτερων και αρκετά θύματα. Ο πανικός δεν βοηθά. Εμποδίζει τη σκέψη, εισάγει τον φόβο της επαύριον, απομακρύνει από τον δημόσιο χώρο και καταργεί τον κοινωνικό έλεγχό του. Ούτε λύση δίνει η βία στη βία. Το έγκλημα απομακρύνεται, έως ενός σημείου, με τη νομιμότητα, το σπάσιμο των δεσμών μεταξύ διωκτών και διωκομένων, την κοινωνική οργάνωση, την απασχόληση, τη μόρφωση, την αίσθηση της κοινότητας, της αλληλοπροστασίας. Εξαιρετικά εύθραυστες σε ένα κοινωνικό περιβάλλον αδιάφορο, ευεπίφορο στην παρατυπία, με έναν ηγετικό λόγο στρεψόδικο, επιρρεπή στην ατοπία. Ομως μεσοπρόθεσμα πολύ ισχυρές, ισχυρότερες από τις δυνάμεις που κινούνται αντίδρομα στην κανονικότητα, από την ακόρεστη ωμότητα του εγκλήματος που ποδοπατεί την τάξη και την ηρεμία και εγκαθιστά έναν βόρβορο ευρύχωρο για φρικαλέες πράξεις.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ