Αθανάσιος Έλλις ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ

Δηλώσεις και πράξεις στο Σκοπιανό

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο νέος γύρος επαφών που θα έχει ο μεσολαβητής του ΟΗΕ για το θέμα της ονομασίας με τις δύο πλευρές στις 11 και 12 Δεκεμβρίου, στις Βρυξέλλες, σηματοδοτεί την επανέναρξη της προσπάθειας που λαμβάνει χώρα σε θετικό κλίμα, μετά την αλλαγή κυβέρνησης στην ΠΓΔΜ και τη μετριοπάθεια που εκπέμπει η νέα πολιτική ηγεσία στα Σκόπια. Η αίσθηση που έχει δημιουργηθεί είναι ότι η επόμενη σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ, που θα διεξαχθεί τον Ιούλιο του ’18 στην έδρα της Συμμαχίας στις Βρυξέλλες, λειτουργεί τρόπον τινά ως ορόσημο για την επίτευξη συμφωνίας.

Φυσικά, όσοι έχουν παρακολουθήσει και έχουν ασχοληθεί με το συγκεκριμένο θέμα τις τελευταίες δύο δεκαετίες, γνωρίζουν πολύ καλά ότι υπήρξαν πολλές φορές κατά το παρελθόν νέες προσπάθειες, κρίσιμοι γύροι συνομιλιών, και χρονικά ορόσημα. Ο ίδιος ο υπ. Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, ο οποίος συζήτησε εκτενώς το θέμα με τον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του προέδρου Τραμπ, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στην Ουάσιγκτον –το Σκοπιανό, αλλά και το γενικότερο σκηνικό στα Βαλκάνια, συζητήθηκε και στη συνάντηση του πρωθυπουργού με τον αντιπρόεδρο Πενς– διεμήνυσε ότι «το πρώτο εξάμηνο του 2018 πρέπει να λυθεί αυτό το ζήτημα», προειδοποιώντας ταυτόχρονα ότι αν δεν συμβεί αυτό «θα υπάρξουν μεγάλες δυσκολίες».

Το ερώτημα είναι εάν η αλλαγή κυβέρνησης στην ΠΓΔΜ σημαίνει και αλλαγή στάσης. Το ύφος των δηλώσεων του πρωθυπουργού Ζόραν Ζάεφ, όπως και του υπ. Εξωτερικών Νίκολα Ντιμιτρόφ, είναι σίγουρα πιο συναινετικό. Αλλά από το ύφος στις δημόσιες δηλώσεις μέχρι την ουσιαστική υιοθέτηση μιας διαφορετικής θέσης, υπάρχει τεράστια απόσταση. Και, φυσικά, δεν είναι μόνον το όνομα και η αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας που γεννούν τεράστιες αντιδράσεις στην ΠΓΔΜ. Ακόμη και αν βρεθεί εκεί μια λειτουργική και κοινά αποδεκτή λύση, θα πρέπει να συμφωνηθεί το εύρος χρήσης. Η ελληνική θέση είναι «έναντι όλων», όπου επίσης μπορεί να βρεθεί μια λειτουργική διέξοδος με δεδομένο ότι αυτοί που πρωτίστως έχει σημασία τι θα κάνουν, είναι οι «ισχυροί» του πλανήτη –τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ– και οι χώρες της Ε.Ε. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι είναι αδιάφορο για την Ελλάδα τι θα πράξουν άλλες σημαντικές χώρες.

Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση –όχι απαραίτητα και οι δύο κυβερνητικοί εταίροι– έχει υιοθετήσει συναινετική στάση, με δηλώσεις αλλά και πράξεις όπως την προώθηση Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Μικρά και «εύκολα» βήματα, αλλά συμβολικά και χρήσιμα. Επιπροσθέτως, με δεδομένο ότι η χώρα μας έχει ήδη κάνει μια μείζονα κίνηση συμβιβασμού, με την υιοθέτηση από την κυβέρνηση Καραμανλή, το 2007, της θέσης ότι αποδέχεται τον όρο «Μακεδονία», καλείται και η ΠΓΔΜ να κάνει και αυτή από την πλευρά της ένα ουσιαστικό βήμα. Εάν, φυσικά, οι προθέσεις του πρωθυπουργού Ζάεφ είναι ειλικρινείς. Και αυτό θα φανεί το αμέσως προσεχές διάστημα, όχι στις δημόσιες δηλώσεις αλλά στις κλειστές διαπραγματεύσεις. Αρχής γενομένης από τις επερχόμενες συναντήσεις του Μάθιου Νίμιτς με τις δύο πλευρές σε λίγες εβδομάδες στις Βρυξέλλες.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ