Η ΕΡΩΤΗΣΗ

Είναι τα 80 τα «νέα» 70;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Πριν από αρκετούς μήνες είχα βρεθεί στη Νέα Σμύρνη και, σε μια σπάνια χειρονομία αυθορμητισμού, αποφάσισα να πάρω το τραμ για να κατέβω στο γραφείο· για σχετικά μεγάλες αποστάσεις η επιλογή του τραμ ισοδυναμεί με συνειδητή δολοφονία του χρόνου σου, αλλά μπορεί να κρύβει και εκπλήξεις. Όπως ο καλοντυμένος ηλικιωμένος κύριος που καθόταν δίπλα μου και σχολίαζε καλοπροαίρετα το ζωηρό πνεύμα μιας φασαριόζικης παρέας εφήβων. Εγώ είχα κουραστεί λίγο από την περιρρέουσα υπερένταση, αλλά ο διπλανός μου την απολάμβανε με την ψυχή του. 

Τέλος πάντων, αυτή ήταν η αφορμή για να πιάσουμε την κουβέντα, η οποία μοιραία θα κατέληγε στο θέμα της ηλικίας. «Και πόσο με κάνετε, δηλαδή;» με ρώτησε προς το τέλος με το αναμενόμενο παιχνιδιάρικο ύφος. Θα μπορούσα να πω «78» ή «80», αλλά, όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν θέλουμε να φέρουμε σε δύσκολη θέση τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας και «κόβουμε» κάτι. «Εβδομήντα πέντε;», δοκίμασα και πράγματι είχα καταφέρει να τον αιφνιδιάσω ευχάριστα. «Αχ, μακάρι, αγόρι μου, να ήμουν 75 ή και 80 ακόμα! Αλλά σε λίγες μέρες κλείνω τα 91», είπε με έναν τόνο στη φωνή που μετεωριζόταν αναποφάσιστα ανάμεσα στον θρίαμβο και στη θλίψη.

Τώρα είχα μείνει εγώ με ανοιχτό το στόμα. Μου είπε ότι, κόντρα στις αυστηρές «διαταγές» των δύο γιων του, έπαιρνε κάθε μέρα το τραμ με προορισμό την παραλία του Παλαιού Φαλήρου, όπου παρακολουθούσε τους υπαίθριους αγώνες στο σκάκι, ενώ αν είχε κέφι έκανε κι έναν σύντομο περίπατο κατά μήκος της ακτής του Μπάτη. Μάλιστα.

Δεν είναι ο μόνος ενενηντάρης που ξέρω. Όλο και πιο συχνά πέφτω πάνω σε εξαιρετικά καλοδιατηρημένους εκπροσώπους της λεγόμενης «τρίτης ηλικίας» που έχουν περάσει εδώ και καιρό τα 80 και απολαμβάνουν τη ζωή όπως παλιότερα έκανε ένας εξηντάρης. Κι όταν λέω «παλιότερα», δεν εννοώ πολύ παλιότερα. Θυμάμαι τον ξαφνικό θάνατο του μοναδικού παππού που γνώρισα. Πέθανε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, εξαιτίας μιας μάλλον απόλυτα διαχειρίσιμης σήμερα επιπλοκής της υγείας του, αλλά είχαμε παρηγορηθεί από τη σχετικά «προχωρημένη» ηλικία του: ήταν 77 χρονών.

Την περασμένη εβδομάδα επιλέξαμε μια ηλικιωμένη, κομψή, γεμάτη ζωή κυρία, για το εξώφυλλο του περιοδικού. Αρκετά τολμηρή απόφαση, αν σκεφτεί κανείς την περιθωριακή θέση των μεγαλύτερων ανθρώπων στον (υποθετικά) λαμπερό κόσμο των περιοδικών ή της διαφήμισης. Όμως, και αυτό αλλάζει. Η αύξηση του προσδόκιμου ζωής, ως συνέχεια μιας αδιατάρaκτης εξελικτικής πορείας, επαναπροσδιορίζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε για όσους κάποτε αποκαλούσαμε συγκαταβατικά «απόμαχους της ζωής». 

Αν βλέπετε Netflix, σας συστήνω ανεπιφύλακτα την τηλεοπτική σειρά «Grace & Frankie» με πρωταγωνίστριες την Τζέιν Φόντα και τη Λίλι Τόμλιν. Έχουν ήδη προβληθεί τέσσερις κύκλοι με 52 επεισόδια, ενώ ανακοινώθηκαν τα γυρίσματα κι ενός πέμπτου τους επόμενους μήνες. Για την ενημέρωσή σας, η Τζέιν Φόντα θα γίνει τον Δεκέμβριο 81 χρονών και η Λίλι Τόμλιν θα «κλείσει» τα 79 την 1η Σεπτεμβρίου. Το σημαντικό στο «Grace & Frankie» δεν είναι τόσο η ηλικία, η αξιοζήλευτη φυσική κατάσταση ή το κέφι των δύο πρωταγωνιστριών. Είναι τα θέματα που πραγματεύεται και αντανακλούν την τεράστια απόσταση που έχει διανυθεί τις τελευταίες δεκαετίες σε σχέση με το τι σημαίνει να είσαι 70, 75 ή 80 το 2018. Aν στην Ελλάδα ξεμπερδεύουμε πολύ εύκολα με τον «παππού» και τη «γιαγιά» αναθέτοντάς τους ένα μέρος από το μεγάλωμα των παιδιών «για-να-τους-γεμίσουμε-τη-ζωή», στην Καλιφόρνια οι (εύπορες) ηλικιωμένες κυρίες του «Grace & Frankie» ιδρύουν επιχείρηση με σεξουαλικά βοηθήματα «για μεγάλους». Είπατε κάτι;       ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ