Ένα μεγάλο καλοκαιρινό πάρτι. Με ό,τι χρειάζεται να έχει ένα τέτοιο: φίλους, μουσική –ελληνική και ξένη–, γρασίδι, φαναράκια, ακόμα και καρπούζι. Αυτό σχεδιάζει για τις 5 Ιουλίου στον Κήπο του Μεγάρου η Αngelika Dusk, μαζί με άλλους οχτώ ανερχόμενους καλλιτέχνες, φίλους της, ανθρώπους που εκτιμά και θαυμάζει, μια παρέα καλλιτεχνική αλλά και φιλική, που περνά καλά μαζί και θέλει να περάσει καλά μαζί της και ο κόσμος. Αυτό είναι το επόμενο πρότζεκτ της. Από το 2015 που εμφανίστηκε στο προσκήνιο με το πρώτο της άλμπουμ, το «Marionette», η τραγουδίστρια-στιχουργός-συνθέτις πάει βήμα βήμα, χτίζει αργά και σταθερά ένα σοβαρό καλλιτεχνικό προφίλ, με πολλή δουλειά, αγάπη και επαγγελματισμό. Κόντρα σε εκείνους που από την πρώτη μέρα ασχολούνταν περισσότερο με το ποιος είναι ο μπαμπάς της (ο επιχειρηματίας και συλλέκτης Δημήτρης Δασκαλόπουλος) και αναρωτιούνταν τι δουλειά έχει ένα τέτοιο κορίτσι να ασχολείται με τη μουσική. 

Τι δουλειά έχεις λοιπόν στη μουσική, Αντζέλικα; «Από τα 3 μου έπαιρνα αγκαλιά τον σκύλο και τραγουδούσα, προσποιούμενη ότι έχω ένα τεράστιο κοινό μπροστά μου», λέει γελώντας, αφού με υποδέχεται στο στούντιό της στην Κηφισιά. Ένα μεγάλο ευήλιο σπίτι, το πατρικό της μητέρας της, που μετατράπηκε σε εντυπωσιακό στούντιο. Είναι μια ζεστή μέρα του Ιουνίου, πίνουμε παγωμένο τσάι και τρώμε καρπούζι, στα πόδια μας πηγαινοέρχεται η Νότα, ο σκύλος-alter ego της Αngelika ή Αγγέλικας, όπως τη λέει η οικογένειά της. «Μεγάλωσα κλέβοντας τα CD και τα βινύλια του μπαμπά μου, που άκουγε κλασικό ροκ, μετά οι φίλοι μου με μύησαν στη χέβι μέταλ, που ακούω ακόμα φανατικά, άκουγα μπλουζ και τζαζ – είδα πρόσφατα τον Buddy Guy τυχαία στη Νέα Υόρκη και κόντεψα να πεθάνω από συγκίνηση. Για μένα δεν υπήρχε εναλλακτική στο με τι θα ασχοληθώ. Όμως στην αρχή, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, οι δικοί μου άνθρωποι ήθελαν να το κάνω χόμπι. Εκ των υστέρων καταλαβαίνω ότι οι γονείς μου το σκέφτονταν έτσι από αγάπη. Ο πατέρας μου έχει δουλέψει από τα 12, σκεφτόταν “σου έχω δώσει μια ζωή που θα μπορούσες να ζεις εύκολα κι εσύ διαλέγεις έναν δρόμο που πασχίζεις και πονάς”. Αλλά για μένα ήταν μονόδρομος, αν δεν κάνω μουσική, θα αυτοκτονήσω, του το είχα πει. Τώρα πια είναι πολύ υποστηρικτικοί, γιατί είδαν ότι είμαι σοβαρή σε αυτό που κάνω και δουλεύω σκληρά».

Σπούδασε μουσική στις ΗΠΑ και στην Αγγλία, αλλά, πριν ξεκινήσει να ασχολείται επαγγελματικά με το τραγούδι, δούλεψε στην οργάνωση της μουσικής, πιστεύοντας ότι έτσι θα παραμένει κοντά σε αυτήν, αλλά ταυτόχρονα θα κάνει και αυτό που πρέπει, μια δουλειά γραφείου. «Τώρα πια δεν θα το άλλαζα, γιατί έμαθα πολλά, δούλεψα δυόμισι χρόνια στην ΕΡΤ και αυτό ήταν ένα τεράστιο σχολείο, όχι μόνο για την ίδια τη δουλειά, αλλά και για να μη ζω σε γυάλα. Όταν πήγα, δέχτηκα τρομερό πόλεμο. Έλεγαν πως ήρθα με ελικόπτερο, πως οδηγώ Porsche – ένα Clio είχα. Δεν χρειάστηκε να πω κάτι, γιατί το απέδειξα με πράξεις: ήμουν εκεί από το πρωί έως το βράδυ, είχα μάθει απέξω τα ονόματα 300 μουσικών, τι όργανο παίζουν και πόσα παιδιά έχουν, κανόνιζα από διαφημιστικά σποτ μέχρι τα ταξίδια της ορχήστρας στην ΕΡΤ. Θυμάμαι τα μάτια τους να με κοιτούν με έκπληξη. Δεν ήμουν όμως ευτυχισμένη, ήθελα να ασχοληθώ με το τραγούδι επαγγελματικά».

Έτσι ξεκίνησε να χτυπάει τις πόρτες μάνατζερ και παραγωγών για να την επιλέξουν. Ο πρώτος δίσκος, επηρεασμένος από τα ακούσματά της τότε (Beyonce, Ed Sheeran, Pink, Alicia Keys), βγήκε ποπ, χωρίς πολύ οργανικό παίξιμο, με τα περισσότερα πράγματα να γίνονται στον υπολογιστή. Το δεύτερο άλμπουμ που βγήκε φέτος, με παραγωγό τον Άγγλο Ρούπερτ Κρίστι, πήγε περισσότερο εκεί που ήθελε τελικά: σε έναν ήχο οργανικό, πιο ροκ, που ηχογραφήθηκε με την μπάντα της, με κομμάτια πιο εσωτερικά, πιο σκοτεινά, «ένα όμορφο χάος», όπως λέει και ο τίτλος του («Beautiful Mess»). Η επόμενη δουλειά πού θα την πάει; «Είμαι σε μια μεταβατική φάση, στην οποία θέλω να συνεργαστώ και με άλλους καλλιτέχνες και να γράψω και ελληνικό στίχο. Δεν ξέρω πού θα με πάει. Προς το παρόν, οργανώνω το επερχόμενο πάρτι – που ταιριάζει πολύ σε αυτή τη φάση: θα τραγουδήσω μαζί με άλλους ταλαντούχους καλλιτέχνες και θα ερμηνεύσω πολλά διαφορετικά πράγματα, δικά μου και διασκευές, ελληνικά και ξένα. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη».  ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ