ΘΕΑΤΡΟ

Ακροβατώντας μεταξύ τραγικού και κωμικού στον «Ορέστη»

ΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Ορέστης (Χρ. Στυλιανού) και Ηλέκτρα (Ι. Κολιοπούλου) σε σκηνή από την παράσταση.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

Μία έπαυλη σε κατάσταση αποσύνθεσης, τυλιγμένη με λινάτσες και λαμαρίνες, δύο νέοι, ο Ορέστης και η Ηλέκτρα, σε κατ’ οίκον περιορισμό με μια αστυνομική κορδέλα γύρω από την ορχήστρα της Επιδαύρου. Κάπως έτσι ξεκινά ο «Ορέστης» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη, που παρακολουθήσαμε την περασμένη Παρασκευή, σε μια παραγωγή του ΚΘΒΕ αφιερωμένη στην ηθοποιό Χρύσα Σπηλιώτη.

Η παράσταση μεταφέρεται στη σύγχρονη εποχή, σε μια προσπάθεια να φωτίσει τη διαφθορά της πολιτικής και της κοινωνίας στην οποία καταθέτει το έγκλημά του ο Ορέστης. Κατά την εξέλιξη της δράσης παρακολουθήσαμε καθαρά την κλιμάκωση της τρέλας του Ορέστη, τη μεταμόρφωση της Ηλέκτρας από αδελφή που αναζητεί τις αιτίες της συμφοράς στο παρελθόν σε συνεργό νέων εγκλημάτων, την απομυθοποίηση του «ηγέτη» Μενέλαου σε «πολιτικάντη», την απελπισία της επιβίωσης που γεννά νέο αίμα. Προς το τέλος, η Ηλέκτρα απομακρύνει τα καλύμματα από την έπαυλη και ο κάθε ήρωας ή αντιήρωας αποκαλύπτει το πραγματικό του πρόσωπο. Η Ωραία Ελένη (Δ. Λαμπρόγιαννη) παρουσιάζεται ως «ντίβα» με μαύρα γυαλιά και μαζί με τον Απόλλωνα (Δ. Παπαδόπουλος) είναι από τα πρόσωπα που αποτυπώνουν καθαρά την ειρωνική διάθεση, που, κατά τον σκηνοθέτη, εκπέμπει στο έργο ο Ευριπίδης.

Εδώ σημειώνεται ίσως και η μεγαλύτερη αδυναμία της σκηνοθεσίας, η συνεχιζόμενη ακροβασία μεταξύ τραγικού και κωμικού –όχι ειρωνικού– που διατρέχει την παράσταση και προκαλεί αμηχανία. Οι πρωταγωνιστές (Χρ. Στυλιανού, Ι. Κολιοπούλου) στάθηκαν στο ύψος των ρόλων τους, χωρίς όμως να μας παρασύρουν στην αγωνία τους, ενώ απολαυστικοί ήταν ο Τυνδάρεως (Κ. Σαντάς) και ο Τρώας (Χρ. Στέργιογλου). Η ηλεκτρονική μουσική του Μπάμπη Παπαδόπουλου έδινε μια σύγχρονη ατμόσφαιρα, αλλά δεν έδεσε με τον χορό.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ