Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Ολγα Γεροβασίλη: Πυρόσβεση

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΜΑΣΚΕΣ

«​​Εδώ κοίτα». Ο αστυνομικός έδειχνε με το βλέμμα τη στοίβα που είχε πάνω στο γραφείο του. «Αυτά είναι μόνο τα σημερινά. Πάρε. Διάβασε». Ο πολίτης (ας τον πούμε «Π.»), που είχε φτάσει σε κεντρικό αστυνομικό τμήμα της Αθήνας για να αναφέρει ότι έπεσε θύμα ληστείας, υπάκουσε. Αρχισε να διαβάζει. Επίθεση δύο δραστών κατά φοιτητή· εκδορές· ρήξη τυμπάνου· λεία: ένα κινητό τηλέφωνο, ένα μπουφάν, λίγα μετρητά. Επίθεση με μαχαίρι κατά δικηγόρου· μία το μεσημέρι· λεία: τηλέφωνο, πορτοφόλι, τσάντα.

Ο Π. ένιωσε προς στιγμήν ανακούφιση. Εκείνος δεν είχε τραυματιστεί σοβαρά. Ούτε καν είχε προλάβει να τρομάξει. Ο ληστής του άρπαξε το κινητό και έφυγε καβαλώντας το μηχανάκι του συνεργού του, προτού το θύμα καταλάβει καλά καλά τι συνέβαινε.

Χωρίς θυμό, με το ξηρό ύφος κάποιου που έχει σιωπηρά αποξενωθεί από τη δουλειά του, αλλά όχι από τη συνείδησή του, ο αστυνομικός έλεγε στον πολίτη τον πόνο του. «Δεν έχουμε κόσμο». Το προσωπικό του τμήματος επαρκεί για την ασφάλεια του ίδιου του τμήματος. «Ξέρουμε τι γίνεται». Κι έτσι άρχισε να εξηγεί τη συμβιωτική σχέση την οποία έχει επιτύχει το οργανωμένο έγκλημα με τις άλλες οργανώσεις, που έχουν επιβάλει τη δική τους κυριαρχία σε γειτονιές του κέντρου.

Σκοτεινιασμένος, ο Π. διέσχισε τον διάδρομο με τους δεκάδες πυροσβεστήρες (ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρέξει φωτιά στο τμήμα) και περπάτησε προς το σπίτι του. «Δεν θα με πείραζε αν με είχαν κλέψει αλλού. Αλλά το έπαθα κάτω από το σπίτι μου». Η γειτονιά του ήταν πλέον το «αλλού».

Η ιστορία δεν είναι η χειρότερη. Είναι όμως ενδεικτική για τον συμβιβασμό με την απόσυρση της πολιτείας από τον δημόσιο χώρο. Πιο ενδεικτική είναι ίσως η υποδοχή της αφύπνισης των καθηγητών της Φιλοσοφικής. Η απόφασή τους να αμυνθούν μόνοι τους στους επίδοξους καταληψίες χαιρετίστηκε, όχι άδικα, ως ηρωική. Δεν σηματοδοτεί όμως τάχα κάποια ανάταση. Σηματοδοτεί την καθήλωση: Οι καθηγητές –λίγοι και εκ των προτέρων ηττημένοι– έφτασαν να υπερασπίζονται οι ίδιοι με τα σώματά τους το δημόσιο πανεπιστήμιο μόνο συμβολικά. Μόνο για να επισημάνουν την τετελεσμένη άλωσή του.

Δεν ωφελεί να αντιπαραβάλει κανείς στην εικόνα από τη Φιλοσοφική την εμφάνιση της Ολγας Γεροβασίλη στο πυρπολημένο Τμήμα Ομονοίας. Δεν ωφελεί, γιατί η κυβέρνηση δεν προλαβαίνει πια να επιδεινώσει άλλο την κατάσταση. Χρειάζεται όμως κάποιος να σταθεί στις βολές κατά της Γεροβασίλη, που δείχνουν ότι και στην αντιπολίτευση έχει επικρατήσει ένας ρηχός κοινός τόπος: Το έλλειμμα ασφάλειας, λένε, θα θεραπευτεί μόλις αναλάβει μια κυβέρνηση με «πολιτική βούληση». Αρκεί σκέτη η άνωθεν βούληση για να αντιμετωπιστούν δίκτυα που, τέσσερα χρόνια τώρα, έχουν βγάλει ρίζες και περιμένουν την «καταστολή της Δεξιάς» ως καύσιμο ενός νέου «αντάρτικου»; Ή μήπως αρκεί μόνο η εμψύχωση για να αλλάξει η κουλτούρα ενός Σώματος που έχει πια αναδιαπαιδαγωγηθεί στην παθητική αυτοφύλαξή του;

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ